Helloween - Pink Bubbles Go Ape (1991)

Vierde studio-album van deze Duitse groep en … het eerste album zonder lid van het eerste uur Kai Hansen. Hij werd trouwens vervangen door Roland Grapow. Ik grinnik bij de commentaren van collega’s hierboven, want ze hebben gelijk: wat een idiote titel en wat een idiote hoes! Lekkerste nummers vind ik hierop Kids of the Century, Back on the Streets, Number One, Someone’s Crying en The Chance. Je kunt iets zeggen over de meligheid (die chorussen) bij Helloween in bepaalde nummers (Mankind), maar dat is hun één van stijlkenmerken dus erover vallen zal weinig oplossen.
Over een aantal nummers ga ik zo weinig mogelijk zeggen: Heavy Metal Hamsters, komaan zeg… I’m Doing Fine, Crazy Man is ook zo’n gedrocht. Toch vind ik het huidige gemiddelde (2,86) iets te laag, want zo slecht is deze plaat niet. Ik geef een vier, laat pek en veren maar aanrukken.

Hmm... ik had dit album nog nooit gehoord, maar voor mijn project om alles achter elkaar chronologisch te beluisteren (en het compleet hebben van de collectie) heb ik Pink Bubbles Go Ape kunnen overkopen van een maat van me, maar ik begrijp best wel waarom hij dit album heeft weggedaan. Het is nergens slecht, het is gewoon een album dat in al zijn gepolijstheid erg gladjes klinkt en niet al teveel memorabele momenten kent. Het is een album waarop vooral Kiske en Grosskopf schijnen, maar de rest van de band weinig te doen lijkt te hebben. Het is niet allemaal matigheid natuurlijk, want Kids Of The Century, Back On The Streets en het beide fantastische Someone's Crying en The Chance zijn wel degelijk fantastische tracks, maar de rest van de songs blijft een beetje achter in de achtergrond.

Op zich een hele interessante stap om wat meer met de commercie mee te gaan, want het album heeft wel degelijk wat hitgevoeligheid en luistert alsnog makkelijk weg. Desalniettemin blijkt dat het vertrek van Kai Hansen voor het metalaspect toch een behoorlijke klap heeft achtergelaten.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Keeper Of The Seven Keys Part II
4. Pink Bubbles Go Ape

Inderdaad, want na 2-3 kansen, verspreid over enkele jaren, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dit album niet zo best vind. Die mening heb ik nog steeds. Helloween klinkt weer een stuk gladder en pop dan op de vorige en de meeste songs zijn slaapverwekkend. Nu ik dit album weer hoor, voelt het vooral aan als tijdverspilling. Ik heb wel heel erg veel zin om de platen met Andi Derris weer te horen, maar ik moet me wel door het verschrikkelijke/middelmatige Kiske-restant slepen. Deze Pink Bubbles heeft overigens wel een paar heel aardige momenten, zoals de eerste twee songs (buiten de instrumentale opener) en The Chance. Heavy Metal Hamsters verwart me nog altijd. Ik zweer dat dit de laatste keer was dat ik ooit nog naar Pink Bubbles luister.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
4. Pink Bubbles Go Ape

Pink Bubbles Go Ape was ooit één van de eerste albums van Helloween waarnaar ik uren kon luisteren. Toen ongeveer 20 jaar later de albums van Unisonic werden gepubliceerd, snapte ik wat voor mij het succes is van deze plaat: het gaat me vooral om de ouderwetse hardrockinvloeden die dit album uniek maken. Ook de albums van Unisonic hebben een powermetal basis met een hardrocksausje. Dit album is in mijn ogen op het randje, maar stukken minder controversieel dan Chameleon. Voor mij echt een klassieker en ongetwijfeld een ondergewaardeerde Kiske-parel.