Led Zeppelin - Coda (1982)

Restjes uit de beginjaren en wat kruimels van de opnames van In Through the Out Door, met een drumsolo aangelengd tot een geheel dat net genoeg lengte heeft om voor een volwaardig album door te gaan. Meer kan ik van Coda niet maken.
Als verzamelalbum vind ik dit dan wel weer een leuk album. Met name We’re Gonna Groove en Wearing and Tearing bevallen me goed. Dat laatste nummer klinkt trouwens behoorlijk punk. Niet iets dat ik meteen van Led Zeppelin verwacht had. Ook I Can’t Quit You Baby bevalt me goed. Ook al staat dat nummer op Led Zeppelin I, deze herinterpretatie vind ik veel beter overkomen en lijkt met meer emotie te zijn ingezongen en -speeld.
Walter’s Walk is ook aardig. Daarentegen vind ik wat teveel herhaling in Ozone Baby zitten, en bij Darlene verpest de tekst het een beetje. Dat Bonzo’s Montreux bedoeld is als eerbetoon, snap ik, maar als nummer vind ik er weinig aan.

Als volwaardig studioalbum scoort dit geen voldoende. Te onsamenhangend. Maar als verzamelbak van wat losse nummers is dit nog best aardig.

3.0*

Nog even ter correctie op mijn voorgaande bericht : het is niet track 10 (Robert Johnsons Travelling riverside blues) maar track 11 (White summer / Black mountain side) die de 3CD-uitgave uit 2015 niet gehaald heeft. (Zolang die tracklisting zo blijft natuurlijk, want wie weet komt er over een aantal jaren wel een volgende nóg definitievere versie uit...)
        Een restjesplaat dus, om de archieven leeg te schrapen, want in het boek bij de 4CD-box-set uit 1990 zegt John Paul Jones al : "there wasn't a lot of Zeppelin tracks that didn't go out. We used everything." Vandaar ook dat dit met 33 minuten met afstand de kortste Led Zeppelin-plaat is (en sowieso de enige die onder de 40 minuten inklokt), en wat is het dan eeuwig zonde dat Page op de oorspronkelijke plaat niet een plaatsje inruimde voor het geweldige Hey hey what can I do, het nooit op één van de acht reguliere studio-albums verschenen B-kantje van Immigrant song uit 1970.
        Afijn, op de "kale" plaat zelf staan drie nummers waarvan ik zelf vind dat ze moeiteloos op de gewone platen mee hadden gekund : de knallende opener (leuk om het origineel eens te beluisteren, Ben E. Kings Groovin', bijvoorbeeld op het live opgenomen Apollo Saturday night, te vinden op YouTube), het sublieme Poor Tom (omdat ik dat via de voornoemde 4CD-box kende dacht ik altijd dat dat gewoon op III stond) en de hectische afsluiter. De overige nummers wisselen een beetje in kwaliteit, nergens echt super maar ook nergens zo vervelend als bijvoorbeeld de drie kortere nummers op Presence, hoewel ik die electronic treatments door Page van Bonhams drumgeluid op Bonzo's Montreux totaal niet passend en bovendien gewoon lelijk vind. Al met al is Coda gewoon leuk om erbij te hebben, ter herinnering aan wat deze band kon, als verzamelplaat voor een paar geweldige nummers en om de collectie compleet te maken.
        Ook de extra's zijn niet allemaal geweldig, met overbodige remixen, instrumentale versies en exotische arrangementen, maar ook met een interessante vroege versie van When the levee breaks die nóg beter laat horen hoe meedogenloos de uiteindelijke briljante uitvoering op IV is, een mooie Indiase versie van het toch al zo sfeervolle Friends, en St. Tristan's sword, een outtake van III waarbij de geprononceerde funky bas en de rockende gitaar wel uit verschillende nummers lijken te komen. En dan is er natuurlijk Hey hey what can I do, waarvan de zonnige onbevangenheid me altijd welgemoed stemt... Zo vormt dit extra uur een niet essentieel maar wel leuk inkijkje in een fascinerende keuken waarvan de hoofdgerechten me zo uitzonderlijk goed smaken.

Voor de fans. Wonderbaarlijk dat ik een drumsolo nog het beste vind, want ik vind dat deze dingen doorgaans niet op plaat gezet moeten worden. Toch is Bonzo's Montreux een erg leuke track, waarbij de kwaliteiten van Bonham erg goed naar voren komen. Ook het afsluitende Wearing And Tearing rockt behoorlijk hard. Voor de rest... niet het beste dat Zeppelin te bieden had. Ik denk aan de hand van deze marathon dat ik ook niet de die hard fan was/ben geworden die ik had verwacht, dus ik kan me wel voorstellen dat zo'n album als dit zijn publiek heeft, maar voor mij is het hem gewoon allemaal net niet.

Eindstand:
1. Led Zeppelin IV 4.5*
2. Led Zeppelin II 4*
3. Houses Of The Holy 4*
4. Led Zeppelin 4*
5. Physical Graffiti 3.5*
6. Led Zeppelin III 3.5*
7. Presence 2.5*
8. Coda 2.5*
9. In Through The Out Door 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. Pink Floyd 3,43*
26. Led Zeppelin 3,39*
27. Thin Lizzy 3,38*
28. Bad Company 3,13*

Het is vrij treurig hoe een legendarische band als Led Zeppelin aan zijn einde gekomen is. De dood van John Bonham voorop natuurlijk. In muzikaal opzicht ligt de groep al een tijdje na te spartelen. Na Led Zeppelin IV heb ik niets meer gehoord dat zich echt kan meten met het topmateriaal van de beginjaren. Ook Coda doet dat niet. Het stelt allang niet meer teleur, maar pijn doet het wel. Als zelfs al een nummer als Can't Quit You Baby al mijlenver boven het andere materiaal staat, terwijl dat al een van de 'zwakkere' songs van het debuut is, zegt mij dat genoeg. Coda is inderdaad niets meer dan een verzamelaar. Een verplicht nummertje. We're Gonna Groove is nog wel ok, maar de rest behaalt niet meer dan een 'meh'.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy
7. Presence
8. Coda
9. In Through The Out Door