Daniel Lanois - Belladonna (2005)

Klinkt niet slecht, kent iemand deze?
Ambient ofzo?

'Agave' is wel een aardig nummer, en is ook meteen het enige nummer wat deze CD voor mij nog een heel klein beetje de moeite waard maakt.

Een instrumentaal album van Lanois.. het kabbelt rustig weg.. maar.. dat is deels net het probleem.. het kabbelt me ietsje teveel.. ik mis de stevige sfeervolle melodieuze songs en Lanois stem...

Vind de plaat zeker niet slecht, maar kan er maar met momenten écht van genieten.. vaak staat ie ergens op op de achtergrond.. ik hoop toch dat hij snel weer een rock- of popplaat gaat maken...

Inderdaad snap de intentie van Daniel Lanois met dit album
niet helemaal ! Toch een kleine tegenvaller van deze getalenteerde songwriter !

Ik had ook de andere Lanoisjuweeltjes en voelde me behoorlijk bekocht toen deze in mijn ceedeespeler stak...

Inderdaad, windstille rivier is dit. Kabbelend Beekje. Vijvertje met niet één wilde gans op...

2.5 en ach, we vergeven het hem hoor !

Ik mis na Belladonna . HERE IS WHAT IS DocuDVD+CD. Pourquois?

Je moet dit album ook los zien van zijn overige werk. Niet mee vergelijken. De muziek op dit album is puur gericht op het creëren van een sfeer die je als een ode kunt beschouwen aan de uitgestrekte landschappelijke schoonheid van de 'national parks' in de VS. Toch echt wel een mooie plaat!

Echt een prachtplaat als je 't mij vraagt. Serieus ondergewaardeerd hier.

ik vind hier echt niet veel aan, zeer vervelend muzikaal behang, ik ben sterker gewend van deze topartiest; wie kan hier nu zijn aandacht bij houden? Ik niet.

Muzikaal behang? Dat kan je naar mijn mening toch enkel menen als je er even oppervlakkig naar geluisterd hebt dan als je naar het behang kijkt.

Bij nadere beluistering staat dit album namelijk vol met de prachtigste melodieën, zo gelaagd, gevoelig en subtiel gebracht dat zelfs het behang er aandacht voor heeft.

Ik herhaal nog maar een keer:



Het is natuurlijk, gelet op haar sferische karakter, wel een album waarvoor je in de stemming moet zijn. En jij hebt duidelijk niet de "rust in je gat" om er voor te gaan zitten en je te laten meedrijven op de prachtige sferen van deze plaat. En dat is allemaal prima, maar dat maakt het nog geen muzikaal behang. Deze plaat is alles behalve dat.

Muzikaal behang ... dat niet blijft hangen. IDD
Jammer want hij heeft wel ander knap werk.

Deze muziek blijft inderdaad niet hangen, maar zweeft sfeervol en ongrijpbaar door de kamer. Als de soundtrack van een film die te subtiel en fragiel is om te maken - de beelden ervan te vluchtig om gestalte te krijgen op het doek.

Ongelooflijk, ruim dertien jaar niets geschreven bij dit album – maar dat laatste bericht is dan ook meteen het zinnigste van de maar liefst 13 die aan het mijne voorafgaan. Bij instrumentale sfeermuziek ligt altijd het gevaar van vrijblijvendheid op de loer, en heel soms lijken sommige stukjes van dit album daar ook in te verzanden, maar de zorgvuldigheid waarmee de arrangementen, de sound en de vervormingen zijn opgebouwd zorgt er toch voor dat ik bij de les blijf, en bovendien zijn de meeste nummers wel zó kort dat de verveling (althans bij mij) geen kans krijgt om toe te slaan (behalve misschien bij het laatste nummer, dat teveel op soundscape leunt en te weinig op de minimale melodie). Namen die af en toe door mijn hoofd schieten zijn die van Calexico en (de filmsoundtracks van) Ry Cooder, maar dan raakt Belladonna me toch dieper, en zoals ik in mijn bericht van Shine al zei, mijn "probleem" is dat I'm just a sucker for that sound. Geen vijf-sterren-plaat zoals Lanois' eerste drie albums, maar zeker ook geen muzikaal behang, en waar hoor je nou ooit een steelgitaar bovenop een reggae-ritmesectie?