Daniel Lanois - Belladonna (2005)

Ongelooflijk, ruim dertien jaar niets geschreven bij dit album – maar dat laatste bericht is dan ook meteen het zinnigste van de maar liefst 13 die aan het mijne voorafgaan. Bij instrumentale sfeermuziek ligt altijd het gevaar van vrijblijvendheid op de loer, en heel soms lijken sommige stukjes van dit album daar ook in te verzanden, maar de zorgvuldigheid waarmee de arrangementen, de sound en de vervormingen zijn opgebouwd zorgt er toch voor dat ik bij de les blijf, en bovendien zijn de meeste nummers wel zó kort dat de verveling (althans bij mij) geen kans krijgt om toe te slaan (behalve misschien bij het laatste nummer, dat teveel op soundscape leunt en te weinig op de minimale melodie). Namen die af en toe door mijn hoofd schieten zijn die van Calexico en (de filmsoundtracks van) Ry Cooder, maar dan raakt Belladonna me toch dieper, en zoals ik in mijn bericht van Shine al zei, mijn "probleem" is dat I'm just a sucker for that sound. Geen vijf-sterren-plaat zoals Lanois' eerste drie albums, maar zeker ook geen muzikaal behang, en waar hoor je nou ooit een steelgitaar bovenop een reggae-ritmesectie?