David Bowie - David Bowie (1967)

Na de eerse plaat van Bob Dylan te hebben beluisterd ga ik verder met de eerste plaat van David Bowie. Viel tegen.
Vaak kan je wel iets van de genialiteit horen waarmee hij later, wat mij betreft van Space Oddity t/m Ziggy Stardust, écht goed werk zou maken. Het probleem was dat deze nummers bij mij het ene oor in gingen en er bij het andere weer uit kwamen. De nummers grepen me totaal niet aan.
Desalniettemin is het zeker niet lelijk en wel 3* waard.

Schattige cd. Vrij simpel allemaal, maar dankzij zijn stem(die de mooiste ter wereld is) klinkt het zeer leuk. Love you till tuesday is mooiste.

Ben wel een grote Bowie-fan, maar deze periode schrikt me eigenlijk wel af. Love You 'Till Tuesday is wel, emm, okee, maar The Laughing Gnome is verschrikkelijk. Zoiets als dat zou hij later nooit meer doen, dus.... :S

Ik hou juist erg van deze vroegste periode van Bowie, het klinkt allemaal lekker cabaretesk, brittish en soulvol. Helaas staat zijn beste nummer uit die tijd niet op deze plaat: In The Heat Of The Morning. Dat nummer overstijgt alles! Van deze plaat vind ik Come and Buy My Toys het best, maar eigenlijk is alles wel leuk.

Ik ben een ongeloofijk grote Bowie fan, maar hoe goed ik David's stem ook vind...
De allermooiste stemmen blijven voor mij (en zijn zeer uiteenlopend) ;

Frank Sinatra, Roy Orbison, Elvis Presley, Ella Fitfgerald en Carly Simon.

Bowie heeft uiteraard ook een prima stem, en een heel aparte.

Ik kan dit eerste album eigenlijk best wel waarderen. Je moet het wel even los zien van de latere meesterwerken, maar dan hou je toch een alleraardigst pop-album over dat prima in die tijd past en ano nu wat campy klinkt hier en daar. Zet er wat Nancy Sinatra bij en nog wat van dat soort acts en je hebt gelijk een leuke Tarantino-soundtrack. En dat bedoel ik niet denigrerend.
Ik vind dit allemaal best wel goed te doen. Misschien omdat ik dit album wat beter los kan zien van de rest uit zijn discografie.

Lekker cabaretesk album van Bowie.
Hij bracht rond deze tijd ook de single 'The laughing gnome' uit, een soort voorloper op 'Het Smurfenlied' van Vader Abraham. Dit werk is al vele malen herverpakt (zoals 'The world of David Bowie' en 'Images 1966-67') en is ook op veel goedkope verzamelaars terug te vinden.
Voor dit album had Bowie al een aantal singles onder verschillende namen uitgebracht en ook David Jones and The Lower Third.
Tja, er was natuurlijk al een Davy Jones van The Monkees.
Ik vind dit werk niet eens zo slecht als overal beschreven is, een prima aanvulling op zijn overige werk.

Ik vind dit zeker een goed album. Onder andere hierom ben ik fan: Bowie in een totaal ander genre (bijna cabaret inderdaad) en toch origineel Bowie. Ik kocht dit vijftien jaar geleden als student, maar nog steeds luister ik graag naar dit album, wat critici ook beweren. Heeft waarschijnlijk te maken met mijn nostalgische aard.
There is a happy land, Little Bombardier, Rubber Band, dat is toch niet slecht hé. Het ziet er naar uit dat ik dit tot het einde van mijn dagen goed zal vinden

Volgens mij is deze overbodig als je http://www.musicmeter.nl/album/28205 neemt.

eeuhm, dis het allereerste bowie album.
dus hoe kan die overbodig zijn.

die compilatie waar jij ons op wijst is juist overbodig

Alles uit die periode, inclusief het album?

Nee, hoor!

Af en toe wel aardig, maar dit is me toch vaak wat te melig. Het gaat me soms zelfs irriteren, gelukkig was de opvolger alweer drie klasses beter.

Dit album maakt onderdeel uit van mijn collectie om deze te completeren. Het doet mij pijn om Bowie een lage waardering te geven, maar meer dan 4 goede tracks kan ik hier niet op vinden (nrs. 1, 5, 10 en 13). Wel is Bowie op deze plaat vocaal in vorm, maar ik vind de nummers gewoon niet zo goed. Ik kan me voorstellen dat dit debuut destijds niet al teveel stof deed opwaaien, gelukkig sloeg Bowie hierna een andere weg in. Overigens ontbeert mijn versie nummers 8 en 9, daar staat tegenover dat de geluidskwaliteit van mijn exemplaar opvallend goed is.

Een zeer vreemd album! De cabareteske Bowie ging gelukkig niet langer dan één plaat mee. Maar het bewijst dat hij meteen zijn eigen zin wou doen, dat het muzikaal enthousiasme erin zat en vooral dat de wil om teksten te schrijven en ze zo goed mogelijk te zingen er was.
Ook ik heb deze gekocht om volledig te zijn, maar dan wel de recente Deluxe Edition. Daarop staat het hilarische 'The Laughing Gnome' en nog andere leuke tracks, waaronder 'London Bye Ta-Ta' (een lied dat kwalitatief beter is dan de originele tracks en het eigenlijk had moeten halen tot de allereerste versie).

Het is inderdaad verrassend om dit debuutalbum te horen van Bowie als je alleen zijn bekende werk kent. Het is heel anders. Maar naar mijn mening is het lang niet slecht. Het bijzondere vind ik dat David Bowie al meteen een heel eigen geluid had, ik vind dit niet te vergelijken met andere muziek uit die tijd.Ook is zijn stem uit duizenden herkenbaar en ook erg mooi, vind ik. Verder is dit nog niet een geniaal album, maar toch, je wordt er wel vrolijk van. Leuke deuntjes, aardige teksten. De opener Uncle Arthur bijvoorbeeld, is een vrolijke meezinger, niks mis mee.

Akkoord, het klinkt allemaal wat oubollig, maar daar heb ik zelf geen problemen mee, ik vind het gewoon leuke ongecompliceerde popmuziek. Fijn om naar te luisteren. Muziek hoeft niet altijd zo diepgaand te zijn. Een paar mindere nummers (We Are Hungry Men, Please Mr. Gravedigger), en je moet het niet te vaak horen, maar genoeg leuks voor 3*.

Ik vind het eigenlijk ook een enigszins geslaagd debuut. Zijn talent is al heel goed hoorbaar en de hippie-muziek misstaat niet bij z'n stem. Met een beetje fantasie zou je kunnen zeggen dat opvolger Space Oddity bouwt op de positieve punten die hier te horen zijn. Geloof me, kwa stijl zijn deze albums echt niet mijlenver van elkaar verwijderd.

Het debuut van onze David is duidelijk niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden. Het verschilt wel enigszins met de rest van de carrière van hem, maar er zijn wel meerdere albums waar hij een totale andere weg inslaat. Gewoon zijn we het wel van Bowie. Hier begint hij met mooie simpele vrolijke 'Engelse' liedjes. Het is geen album dat echt opvalt tussen de andere van 1967 niettemin is het toch een sterk album. Er staan namelijk een paar pareltjes op. De eerste vier liedjes zijn volgens mij recht in de roos.
Ik raad trouwens iedereen The Deram Anthology uit 1997 aan: David Bowie - The Deram Anthology 1966-1968 (1997), deze is namelijk completer en de op het debuut vergeten pareltjes van dezelfde tijd komen ook tevoorschijn. Ik begrijp niet waarom In The Heat Of The Morning, The Laughing Gnome en The London Boys niet op deze eerste 'David Bowie' staan, die hadden de score tegen de vier aan kunnen duwen, bij mij dan althans, in het algemeen zou hij sowieso toch al meer geapprecieerd worden, denk ik. Sommige mensen vinden het piepstemmetje in The Laughing Gnome irritant? Dat valt toch mee, ik vind dat de goede deun veel goedmaakt, voor mij blijft het een leuk nummer.
Zeker niet slecht, het album luistert lekker weg en je hoort al dat David Bowie een mooie stem heeft. Hij zal zichzelf wel blijven overtreffen vanaf hier.
Nog een tip voor de mensen die zich afvragen of de man nog iets interessant voor dit debuut op zijn naam heeft staan. Wat ik zeker de moeite waard vind, is de single You've Got a Habit of Leaving / Baby Loves That Way onder de naam Davy Jones and The Lower Third. Zeker de A-kant vind ik een sterk nummer en heb ik leren kennen via de tweede (niet-Amerikaanse) Nuggets box van Rhino. Een tijd lang wist ik zelfs niet eens dat desbetreffend lied van Bowie was.
Een album dat niet slecht is maar dat waarschijnlijk snel te vergeten is aangezien er niets noemenswaardig gepresteerd wordt. In de ogen (of beter oren) van een David Bowie - fan als ik een 3,5 waard, maar ik kan goed geloven dat dit veel mensen echt niet aanspreekt en die er dan ook dus geen tijd en moeite in gaan stoppen om het plaatje deftig te leren kennen. Mensen die David Bowie willen leren kennen mogen dit album van mijn part overslaan want dit staat zeker niet voor de kwaliteit waarvoor David Bowie gekend staat.

Ik vind de teksten hier trouwens erg origineel en leuk, onder andere over een man wiens relatie op de klippen loopt omdat ie te veel een moederskindje is (Uncle Arthur), een man die wordt verdacht van pedofilie (Little Bombardier), en zelfs het veranderen van geslacht komt aan bod (She's Got Medals).

Zeer leuk album, maar totaal anders dan alles wat zou volgen. De stem is er al en er staan een paar zeer aardige nummers, maar de recente anthology is zeker de aanschaf waard al was het maar voor de volledigheid.

Ik vind dit een leuk album. Lekker typerend voor de tijd.
Simpele teksten en leuke melodietjes.
Zoals eerder gezegd wel een beetje een 'het ene oor in, het andere oor uit'-effect, maar zeker geen onaardig album.

Opvallend hoe laag het gemiddelde hier is. Okay, het is nog geen Bowie in topvorm, maar het zijn wel allemaal leuke liedjes. Ik vind dit debuut sowieso beter dan Bowie's tweede, al staat hier geen song van het kaliber Space Oddity op. Wel grappig die verwijzingen naar andere artiesten in liedjes, zowel tekstueel ((de vreselijke) Tiny Tim) en muzikaal. Join the Gang is eigenlijk al een vooruitwijzing naar zijn cover van Let's Spend the Night Together van de Stones uit het vorige jaar, en er wordt ook nog eens geciteerd uit Gimme Some Lovin' van Spencer Davis Group.

Luister zijn debuut voor het eerst! Wist niet wat ik moest verwachten. Maar ongeveer wel zoiets. Vind het niet eens zo heel cabaretesk zoals hierboven wordt geschreven. Wel anders ja! Maar is ook logisch. Moet je ook in die tijd zien.

[edit]A ja. Het cabareteske gedeelte zit met name wat verderop [/edit]

Bij het doorlopen van het oeuvre van David Robert Jones, ook dit debuut eens geluisterd. Geheel anders als eigenlijk alles wat erna kwam, maar dat is bij Bowie zowiezo meer regel als uitzondering. Elk album heeft een andere kleur, sfeer en klank. De stijl vormde Bowie zelf bij elk album die hij maakte en was daarin voor een groot deel van de jaren zeventig heel bepalend en van invloed op veel bands/artiesten die na hem kwamen. Daarvan is op dit titelloze debuut nog niet veel van te horen. De nummers zijn vooral tijdsgebonden en heel engels. Geen enkel nummer klokt de 4 minuten en zijn allemaal mooi ingekaderd. De zang van Bowie is echter al heel herkenbaar, maar lijkt nog over het geheel in de wat lagere regionen te verkeren en wat minder divers als hij op latere albums blijk van zou gaan geven. Echter als geheel vind ik dit album geplaatst in de periode waarin het is gemaakt niet tegenvallen. Minder vooruitstrevend en bepalend als de grote broers uit dat magische muziekjaar en ook niet zo opvallend als de 1st worpelingen van een Lou Reed, Neil Young, Joni Mitchell om er een paar te noemen, maar goed dat maakte hij in de jaren erna ruimschoots goed.

Ik hoor hier steeds meer Syd Barrett voorbij komen, zowel qua muziek en teksten.
Zijn lekkerste album tot Ziggy Stardust.

Ik wou net hetzelfde zeggen. Dit album doet me echt denken aan het debuut van Pink Floyd, maar die laatste is uiteraard veel sterker. Korte, geinige en kinderlijke liedjes kan je vinden op het debuutalbum van Bowie. Apart zijn de nummers wel beluisterbaar, maar voor een compleet album mis je wel die paar lekkere klassiekers. Uncle Arthur en Love You Till Tuesday zijn nummers die ik vaker opzet.

Zeker niet slecht dit album maar voor mij een matige ervaring. Een album dat ik niet vaak in zijn geheel zal opzetten.

Weet iemand of de uitvoeringen op dit album afwijken van de uitvoeringen op deze: David Bowie - Images 1966-1967 (1973) ?

Dat weet ik niet precies, maar van deze periode moet je gewoon Early On en de deluxe-uitvoering van dit album nemen. Dan mis je alleen nog 2 nummers die op de Love You Till Tuesday-soundtrack staan en die is niet te betalen.

Het debuut, een typische plaat uit 1967, psychedelische hippie idealen, over appelbomen en liefde, positief. En toch is de stem en de melancholie, Silly boy blue, al herkenbaar. Een leuk debuut, maar niet echt opzienbarend, dat begon hierna met Space Oddity.
Ik draai deze op dit moment liever dan Blackstar. Hier was hij nog vol toekomst idealen, het lag nog allemaal voor hem, soms ongegeneerd naief en compleet onschuldig. Een charmant plaatje. Met heel veel liefde en aandacht gemaakt, dat hoor je er van af.
Hij heeft zoveel gegeven.

Ik had deze plaat altijd vermeden, vanwege de lage waardering hier op MM, maar toen ik 'm in Mono/Stereo LP tegenkwam ging ik toch eens luisteren. En wat blijkt: dit is een hele aardige popplaat uit 1967. Een soort British hippie muziek met flink wat kwinkslagen van de clown Bowie. In de tijd na deze plaat ging hij aarzelen of hij als acteur / cabaretier verder wilde of in de muziek, ook gezien het geringe succes van deze plaat. O.a. ene Tony Visconti haalde hem over om voor de muziek te gaan, gelukkig. En het succes van een bepaalde single in 1969.

Toch waren de kritieken helemaal niet zo slecht voor dit debuutalbum. Hij had wel de pech dat het dezelfde releasedatum had als ene Sgt. Pepper's. Los van wat niemendalletjes staan er een aantal hele aardige songs op. Persoonlijk kan ik Love You Til Tuesday, There Is a Happy Land , When I Live My Dream, Silly Boy Blue, Come and Buy My Toys en Maids of Bond Street waarderen. Bowie heeft alle nummers zelf geschreven. Zo is ook de debuutplaat van David Bowie, hoewel hij wat gedateerd klinkt, toch de moeite waard. Zeker voor Bowie liefhebbers.

Heb je de teksten van alle nummers wel goed doorgenomen? Minder onschuldig dan je denkt...