Cop Shoot Cop - Ask Questions Later (1993)

Nog geen berichten bij dit meesterwerkje CSC was een van de meest cynische maatschappijkritische amerikaanse indiebands van eind jaren 80/ begin 90. Strakke rockriffs gekoppeld aan industriële klanken met grappige samples tussendoor, levert uiteindelijk een heel goede en afwisselende plaat op! Flink over het hoofd gezien deze band, alhoewel ze bij 120 minutes op mtv destijds wel wat airplay kregen met 10 dollar bill

Ja dat was leuk, die clip met die dwergen

Beslist CSC beste plaat! Waarom? Omdat hier een lijn in zit, muzikaal als tekstueel (alhoewel dat voor CSC een constante factor vormt, maatschappijkritiek was namelijk hun bestaansreden ).
White Noise vind ik ook een goede plaat, daar niet van (er zit slechts een halfje waarderingsverschil tussen de twee). Maar de nummers op Ask Questions zijn uitgewerkter en vooral voorzien van meer body dan wat bij elkaar geraapte samples. Alhoewel er zeker intermezzo's op staan die zo op de vorige platen hadden gekund. Maar ipv blijven hangen in zo lelijk mogelijk klinkende aanklachten tegen de maatschappij, door middel van smerig opgebouwde industriele klanken.. sijpelt hier zowaar iets door wat op songcompositie lijkt en worden echte nummers gevormd.

Te beginnen bij de briljante starter Surprise Surprise (The government Lies!!). Geniale wake-up call op typisch CSC huisstijl, maar met kop en staart! De stijl van CSC is een verhaal op zich, maar denk aan een smeltkroes tussen Public Enemy, Foetus, Ministry, Consolidated.. en je komt een aardig eind Goed, daarop volgt meteen voor mij de klapper van de plaat en het beste bewijs voor dat CSC hier beter in vorm is dan op hun andere platen: Room 429! Heerlijke vervormde groove, gekoppeld aan bittere en bijna beangstigende tekst (zou zo van Nick Cave zijn hand kunnen komen).. het nummer trekt je moeiteloos de diepte in. Nowhere is aardig, maar meer niet. Migration is zo'n intermezzo wat CSC-typisch is. Cut To The Chase doet zijn naam eer aan door een gejaagd tempo aan te houden en stormt het grappige 10 $ Bill tegemoet. Op zich een flauw nummer, maar weer erg politiek getint en cynisch tot op het bot. Seattle is een samplenummer dat langzaam van ruis tot verstaanbaar wordt en misschien op de afkeer tegen grunge slaat.. ? Furnace lijkt gewoon wel een lekker jamnummer (met vervormde Ministry-achtige stem) met vette groove. Israeli is een onheilspellend intermezzo en mooi. Lekker groovend is de rammelklank van Cause and Effect, met prachtig tussenstuk wat opbouwd! Got No Soul zegt me niet zoveel, beetje experimenteel en ongedefinieerd. Everybody Loves You (when you're dead) is een toppunt van cynisme, gortdroog nummer met zwarte humor over hoe iedereen vereerd wordt pas als ze dood zijn Het laatste hoogtepunt is beslist All the Clocks Are Broken, het nummer met veruit de beste spanningsopbouw en de waardige grande finale ("You can't see me now, but I'm watching over you" prachtig!).

Kortom, nog even terug naar het begin.. CSC maakt hier een volwaardige plaat met nummers die een prachtige opbouw kennen, compositorisch voor hun doen veel beter dan hun andere platen, én tegelijkertijd de inktzwarte leefwereld van CSC belichamen. Ook de gruizige klank van de nummers wordt gelukkig nergens glad. Dit blijft underground avant la lettre!! Weinig bands die dat met recht mogen zeggen imo.
4.5* met recht.

Ik vind dat je dat zeker kan zeggen over het debuut (waar ik overigens geen stem zie van jou), maar qua opzet vind ik White noise juist erg op Ask questions later lijken. Al op White noise wordt de hondsdolheid van het eerste album veel gestructureerder neergezet, en kan ik haast van catchy nummers spreken, voorzover dat mogelijk is bij CSC. Het enige verschil tussen White noise en Ask questions later vind ik dat juist White noise sterkere nummers bevat, en zeker over de breedte. Daar kan ik geen skipmomenten bekennen en zijn de intermezzo's simpelweg kostelijk (Corporate protopop, Where's the money). Hier vind ik Migration en Seattle maar van weinig toegevoegde waarde. En verschillende reguliere nummers kunnen hier ook niet mijn onverdeelde lof wegdragen. $10 bill intrigeert, maar is eigenlijk ronduit komisch en valt daardoor toch wat uit de toon; Cut to the chase en Cause and effect zijn weinig indrukwekkend. Ik vind het nog steeds een geweldig album, hoor! Maar als ik de eerste 3 platen in volgorde moet zetten, komt deze onderaan uit.

ps. Got no soul vind ik trouwens, naast Surprise, surprise en Furnace juist een van de hoogtepunten van het album.


Hier haak ik dus af. Geraffineerde composities als Coldest day of the year, Empires collapse en Chameleon man overtreffen mijns inziens zelfs het beste hier.

Corporate protopop is inderdaad een briljant intermezzo! Maar ik vind deze plaat gewoon meer sfeer hebben dan White Noise. Consumer Revolt vond ik destijds een brij.. maar ik geef hem bewust geen cijfer omdat ik hem niet meer heb en te lang niet geluisterd.
Cause And Effect vind ik juist erg lekker in zijn opbouw.. Maar het is duidelijk dat we op andere dingen letten bij CSC. Geeft niet, is al mooi dat we (als een van de weinigen) kunnen genieten van de gifbeten van Tod A

De clip van $10 dollar bill gezien bij 120 minutes. Ik was wel benieuwd naar de plaat, maar in die tijd nog geen inkomen dus lang niet genoeg geld om platen aan te schaffen, maar gelukkig kon ik goed met de beheerder van de bibliotheek, dus een maand later lag de plaat in de bieb. Ik zal wel de enige geweest zijn die hem geleend heb, maar dat is voor mij geen probleem (en alle andere mensen wel, want die missen nu de csc gebeurtenis) (later heb ik natuurlijk wel de lp aangeschaft, en hij ligt nog geregeld op de draaitafel)
De beste nummers zijn wel room 429, Everybody's love you (when youre dead) en All the clocks are broken. Gelukkig is er na het verschijden nog genoeg te genieten met bands als Firewater en motherhead bug.

Uit topic cd's die aandacht verdienen. Deze Cop Shoot Cop cd kan in enige termen samengevat worden als: Stevige gitaarrock met over het algemeen redelijk agressieve zang. Muzikaal deed het me enigszins denken aan Tool. Qua zang zat ik meer in de hoek van Marilyn Manson en Billy Idol. Maar uiteindelijk kwam ik uit bij de sfeer van Type 'O Negative. 3,5*

Deze band was me onbekend, maar gisteren heb ik op video de clips gezien van $10 Bill en Room 429.
Het eerste nummer vond ik erg leuk en ook de videoclip met de dwerg en de fanfare was meer dan geslaagd.
En dan was er Room 429. Gans de tijd zat ik te denken: "Maar ik ken dat nummer, ik ken dat nummer..." Maar natuurlijk ken ik dat nummer!
Devin Townsend's Strapping Young Lad coverde het vier jaar later op het meesterwerk City !

Ben benieuwd naar de rest van de nummers op dit album.

Surprise, Surprise is toch wel het beste nummer op deze plaat wat mij betreft en überhaupt het topnummer van Cop Shoot Cop. Hard, rauw en scherp met elke gitaar- en drumslag op precies de juiste plaats. Ik ben echt ongelofelijk blij dat ik dit juweeltje vorige maand nog tegenkwam in een vergeten hoekje van de platenzaak.

Eensch.


Oneensch. Luister album 1 en 2 nog eensch.

Briljante plaat !