Uneven Structure - Februus (2011)

Best apart, deze mengeling van Meshuggah-achtige moderne metal (ook bekend als 'djent') en ambient soundscapes. Eh, kunnen we dit 'ambidjent' noemen, wellicht? Hoe dan ook, het is bij vlagen behoorlijk indrukwekkend en meeslepend, al zijn de songs wel heel erg uitgesponnen. De ambient-elementen zorgen voor de broodnodige afwisseling. De laatste drie tracks, verzameld op een tweede schijfje, zijn puur ambient. Als remedie voor slapeloosheid in ieder geval zeer geslaagd, maar ik kan er weinig mee.

Het zijn iets te lange zitten, maar de band zet wel een gave sound neer en dat is genieten. De verschillende zangstijlen maken het gevarieerd en men schakelt gelukkig niet nerveus ieder minuut over naar een andere stijl / sfeer. Het blijft dus overzichtelijk en de beukende stukken mogen er zijn. Deze Fransen zijn jong en kunnen zeker nog groeien. Stiekem iets meer melodie zou goede motorolie kunnen zijn voor deze band, die regelmatig iets te statisch blijft hangen in een zekere modus. De tweede CD (track 11, 12, 13) is inderdaad veel te vaag.

Tijdens mijn eerste beluistering van Februus moet ik denken aan bands als Textures (met Eric Kalsbeek) en natuurlijk Meshuggah. Een ding wat me gelijk opviel was de zeer sterke sterke cleane zang, echt een verademing in het zogenaamde djent-genre dat vol zit met zangers die verdomme klinken alsof ze in een of andere boyband zitten. Deze zanger heeft diepte en emotie in zijn stem en zijn schreeuwen zijn verdomd krachtig!

De combinatie van ambient en djent is al eerder gedaan door TesseracT maar daar werd het al snel gezapig voor mij. Uneven Structure houdt de luisteraar bij de lurven met vrij rustig opbouwende nummers, de sfeer is overduidelijk heel belangrijk. De luisteraar komt een beetje in een roes terecht, psychedelisch. Die hele dromerige stukken worden afgewisseld met het betere mathematische hakwerk.

Het is wel duidelijk dat Uneven Structure mij met Februus enorm heeft verrast. Deze band staat vele malen hoger dan hun djent-collega's. Een heel ambitieus debuutalbum dat niet struikelt over te moeilijke songstructuren of te lange nummers.

De tweede CD moet ik nog beluisteren, dat is zo te zien ambient. Daar ben ik erg benieuwd naar.

Voor zover ik het goed begrepen heb is djent, het soort metal dat Uneven Structure Speelt, hetzelfde als mathcore. Bij het woord math moet ik altijd denken aan eindeloze lessen op de middelbare school waarin ik steeds met wisselend succes een kubus probeerde te tekenen. De beoordeling was steeds ‘waardeloos, gebruik eens een keer je geodriehoek’. Ik gebruikte dat ding altijd, maar netjes wilde dat rotblok er niet door worden. Tot op de dag van vandaag snap ik niets van wiskunde, en misschien ligt het daaraan dat ik niet helemaal snap wat nou precies het idee achter mathcore is.

Dat betekent niet dat ik geen enkele band in het genre kan waarderen. Textures valt bijvoorbeeld wel in de smaak. En dan met name in de periode van Eric Kalsbeek, en laat dat nou net zijn waarmee Don Cappucino deze plaat van Uneven Structures mee vergeleek.

Inderdaad is de vergelijking met Textures makkelijk te leggen, al klinkt Februus voor mij wat dromeriger. Iets meer richting Deftones. En met een wat harder staande bas, die vooral met de drums meespeelt. Op Februus staan prima riffs, en de vocalen zijn zeer degelijk, maar vooral zijn cleane zang mist af en toe kracht. Ik mis alleen een beetje een nummer dat blijft hangen. Om opnieuw een vergelijking met Textures te trekken: ik mis een nummer als Awake.

Wat ik van de ambientnummers gehoord heb klonk ook niet slecht. Eigenlijk een beetje als de synth op de rest van het album, maar wellicht mosterd na de maaltijd.

Ik zie dat juist als een positief punt. Februus is wat mij betreft ontzettend constant en luistert weg als een 50 minuten durende track.

Ik ben het in zoverre met MDV eens dat er voor mij ook geen nummer is dat blijft hangen. Sommige ritmische riffs vind ik wel spannend, maar verder doet dit weinig met me. In dit straatje vind ik I van Meshuggah toch iets aardiger.