Uneven Structure - Februus (2011)

Best apart, deze mengeling van Meshuggah-achtige moderne metal (ook bekend als 'djent') en ambient soundscapes. Eh, kunnen we dit 'ambidjent' noemen, wellicht? Hoe dan ook, het is bij vlagen behoorlijk indrukwekkend en meeslepend, al zijn de songs wel heel erg uitgesponnen. De ambient-elementen zorgen voor de broodnodige afwisseling. De laatste drie tracks, verzameld op een tweede schijfje, zijn puur ambient. Als remedie voor slapeloosheid in ieder geval zeer geslaagd, maar ik kan er weinig mee.

Voor zover ik het goed begrepen heb is djent, het soort metal dat Uneven Structure Speelt, hetzelfde als mathcore. Bij het woord math moet ik altijd denken aan eindeloze lessen op de middelbare school waarin ik steeds met wisselend succes een kubus probeerde te tekenen. De beoordeling was steeds ‘waardeloos, gebruik eens een keer je geodriehoek’. Ik gebruikte dat ding altijd, maar netjes wilde dat rotblok er niet door worden. Tot op de dag van vandaag snap ik niets van wiskunde, en misschien ligt het daaraan dat ik niet helemaal snap wat nou precies het idee achter mathcore is.

Dat betekent niet dat ik geen enkele band in het genre kan waarderen. Textures valt bijvoorbeeld wel in de smaak. En dan met name in de periode van Eric Kalsbeek, en laat dat nou net zijn waarmee Don Cappucino deze plaat van Uneven Structures mee vergeleek.

Inderdaad is de vergelijking met Textures makkelijk te leggen, al klinkt Februus voor mij wat dromeriger. Iets meer richting Deftones. En met een wat harder staande bas, die vooral met de drums meespeelt. Op Februus staan prima riffs, en de vocalen zijn zeer degelijk, maar vooral zijn cleane zang mist af en toe kracht. Ik mis alleen een beetje een nummer dat blijft hangen. Om opnieuw een vergelijking met Textures te trekken: ik mis een nummer als Awake.

Wat ik van de ambientnummers gehoord heb klonk ook niet slecht. Eigenlijk een beetje als de synth op de rest van het album, maar wellicht mosterd na de maaltijd.