George Harrison - Wonderwall Music (1968)

Herbeluisterd. Halfje erbij.
Want ik heb het altijd jammer gevonden dat er niet méér oosters geïnspireerde nummers in het oeuvre van The Beatles bestaan. De bekendste zijn "Love You To" en "Within You, Without You", en daarnaast kun je ook "The Inner Light" opzoeken. In die zin is Wonderwall Music een welkom album, als het eerste officiële solowerk van een Beatle (blijkbaar kwam The Family Way van McCartney onder naam van The George Martin Orchestra uit).
In z'n geheel is het album erg sfeervol; de langere nummers "Dream Scene" en "Party Seacombe" zijn toppers. Andere zoals "On the Bed" en "Glass Box" doen de schijnbare niemendalletjes "Drilling a Home" en "Crying" vergeten.
Nog fijn om te weten dat Oasis zijn monsterhit "Wonderwall" baseerde op... Juist ja.

Het album is goed beluisterbaar, maar ik was er niet onverdeeld enthousiast over. Alle nummers zijn instrumentaal en de meeste dan ook nog gestoeid op zijn Indiase invloeden, met tabla en sitar. Maar er staan ook andersoortige nummers op, welke soms een beetje kolderiek aandoen.

Ik had liever gehad dat flauwe musichall deuntjes als Drilling a Home eraf waren gelaten en het hele album in India-stijl was geweest. Maar dan nog zijn de meeste liedjes te schetsmatig en te kort om echt voor deze plaat warm te lopen. Ik hoor liever Harrison's Indiaas beïnvloedde nummers bij The Beatles (mn. Within You, Without You vind ik erg mooi) of dit album van zijn leermeester Ravi Shankar: Music of India: Three Classical Rāgas.

In The Park is wel een positieve uitzondering, vooralsnog mijn favoriet van dit album. Maar ik moet hem nog wat beter leren kennen.

De eerste officiële soloplaat van een Beatle, als we het onder Paul McCartneys naam uitgekomen The Family Way (net als dit een soundtrack) niet meetellen. Helaas heb ik deze film nooit gezien, dus of het als soundtrack werkt kan ik niet zeggen. Ruim een halve eeuw als album beluisterd, klinkt het minder als een soundtrack dan als een soort omgevallen ideeënbus.

Harrison werkte aan deze soundtrack tijdens het hoogtepunt van zijn interesse in Indiase muziek, en een aantal nummers zijn puur in die vorm, met Indiase muzikanten en soms zelfs in Bombay opgenomen. Ik ben niet bekend genoeg met deze stijl om te bepalen hoe Harrisons stijloefeningen zich kwalitatief verhouden tot de groten in deze genres, maar mits in de juiste bui beluisterd kan ik het meeste best waarderen.

Op andere momenten wordt het verre oosten losgelaten, en horen we stukjes muziek die misschien wel door de film geïnspireerd waren, die geweigerd werden door of ongeschikt waren voor The Beatles, of waar een soort pure sonische nieuwsgierigheid uit spreekt in de trant van: 'Wat zou er gebeuren als we aan dit knopje draaien?'

Een coherent geheel wordt het niet echt, en heel eerlijk gezegd wordt over de volle drie kwartier mijn geduld wel een beetje op de proef gesteld. Desondanks wel tof om dit een paar keer beluisterd te hebben, en het album kent zeker een aantal memorabele momenten.