George Harrison - Somewhere in England (1981)

leuk dingetje, zonder veel meer. Alleen "all those years ago" springt er voor mij uit. met kop en schouders eigenlijk... Dit is de mooiste ode aan John Lennon dat er misschien wel is gemaakt! 3* voor het album dankzij all those years ago

Ik kan de muziek van George nooit slecht vinden, maar deze is zijn minst geslaagde. De nummers zijn over het algemeen best te pruimen, en de hoogtepunten Writings on the wall, life itself en blood from a clone zeker de moeite waard. De single All those years ago was oorspronkelijk voor Ringo's zijn nieuwe plaat geschreven en had als werktitel John, Paul, George and Ringo. Maar na de moord op Lennon Herschreef hij het nummer en scoorde hij er één van zijn grootste hits mee.

Na zijn twee vorige vrij sterke studioplaten valt deze ERG tegen.
De ode aan John Lennon, All Those Years ago moet deze plaat redden, de rest is... ach...

Life Itself is nog best gedenkwaardig, de rest bedek ik liever met de mantel der liefde;

**1/2

Erg zwak album van George Harrison, alleen Baltimore Oriole en Life Itself vind ik goed.

Heb de plaat de laatste dagen weer uit de stof getrokken, en het valt niet mee. Zelfs de semi-hit All Those Years Ago (niemand die dit nummer kent) is niet al te bijzonder.

Tijdens het intro van Teardrops verwacht je ieder moment het showballet van Penny de Jager te zien opkomen.

Ik vind dit ook zowat zijn minste plaat, maar jouw 0.5 vind ik sterk overdreven, Empyrium!

Maybe, maar ik heb deze week eens de boxset (voor slechts € 40,--) gekocht, en deze plaat irriteert. Ik vind George hier een beetje een zeurpiet, over Disco, New Wave, etc.... mijnheer zat hier niet lekker in zijn vel.

Ken deze plaat sinds hij uitkwam en mijn nekharen vliegen altijd spontaan overeind, maar ja, hij zit nu eenmaal ook in die box.....

Minder album van George. Al zijn de Lennon tribute All Those Years Ago, Life Itself en Baltimore Oriole 3 erg goede songs. De rest is veel minder. Gelukkig kwam hij een paar jaar later weer sterk terug met Could 9

2,5

Ik vind Gone Troppo al een stuk beter.

Empyrium lijkt zelf niet zo lekker in zijn vel te zitten zo buiten proportioneel hij op deze hele aardige plaat reageert. Met de inhoud van deze plaat heeft dit weinig tot niets te maken!!

En de semi hit, zoals Empyrium het noemt, All those Years ago heeft wekenlang nummer twee gestaan in de Amerikaanse hitlijst, en stond hoog in veel hitlijsten ter wereld, dus men kan hier over een wereldhit spreken.

U.S. Billboard Hot 100 2
Norwegian Singles Chart 2
Swiss Singles Chart 8
Swedish Singles Chart 11
UK Singles Chart 13
Austrian Singles Chart 14

Etc..etc...conclusie is dat All Those Years een behoorlijk hit was voor Harrison. Sowieso was George een succesvol solo artiest, hij heeft alleen in Amerika al 14 top 20 hits gehad.

dat zijn er 9.

All Those Years Ago draagt zowat de hele plaat.

Dit album begint nog goed met Blood From A Clone en Unconsciousness Rules, maar dan komt het vreselijke Life Itself. All Those Years Ago is een grote hit geweest, maar ik vind er niks aan. Baltimore Oriole is een vreselijk zeurnummer en bij Teardrops krijg ik het gevoel alsof ik naar Gordon en Gerard Joling zit te luisteren. De laatste vier nummers zijn niet meer zo dramatisch slecht, maar wel ontiegelijk saai.

Toch is dit niet z'n slechtste, die twijfelachtige eer gun ik Cloud Nine. Wat een k*tplaat is dat!

George Harrison vergelijken met Gordon en Joling . Ok, dit is niet zijn beste solo album, maar nog altijd wel beter dan alles wat Gordon en Joling ooit gemaakt hebben.
En Could Nine is juist één van zijn betere albums.

Begrijp me niet verkeerd, George Harrison vind ik een geweldige muzikant, maar Teardrops is een vreselijk nummer. Ik zag dat Cloud Nine veel positieve kritieken kreeg, maar ik vind het echt z'n minste album. Nee doe mij dan maar All Things Must Pass, Living in the Material World, George Harrison of Brainwashed.

Als het sterke "Flying Hour" de plaats van "Teardrops" (en/of "Hong Kong Blues") had ingenomen was het meteen een veel beter album geworden, maar helaas, de platenmaatschappij dacht het weer eens beter te weten.

De rest van de nummers vind ik zeker niet slecht.

Harrison had zelf de pest aan deze plaat. Hij leverde een geheel andere Somewhere in England af bij zijn platenmaatschappij, maar de plaat werd niet goed bevonden, men hoorde geen hits. Waardoor hij heel veel nummers moest verwijderen en een aantal commerciele nummers moest schrijven om de plaat uitgegeven te krijgen. Tot overmaat van ramp werd ook Lennon nog eens vermoord tijdens de opnames van deze plaat, hetgeen de toch al verziekte sfeer nog eens verergerde. Achteraf gezien is de afgekeurde versie die Harrison bij de platenmaatschappij inleverde vele malen beter als de versie die in het voorjaar 1981 uitkwam, maar de platenmaatschappij had zijn zin, er stond één hit op ter nagedachtenis aan Lennon.

Is die afgekeurde versie ergens te vinden (download/bootleg)?

Ik heb die versie op bootleg, zelfs de hoes van de orginale versie werd toen afgekeurd, terwijl die ook vele male mooier is.
De orginale set list is:
1. Hong kong blues
2. Writings on the wall
3. Flying hour
4. Unconsiouness rules
5. Lay his head
6. Sat singing
7. Life itself
8. Tears of the world
9. Baltimore Oriole
10. Save the world

Ik heb hem opgezocht, en heb een versie gevonden met deze 10 nummers en dan nog 4 extra nummers. Dit is de tracklist:

1. Hong Kong Blues
2. Writing's on the Wall
3. Flying Hour
4. Lay His Head
5. Unconsiouness Rules
6. Sat Singing
7. Life Itself
8. Tears of the World
9. Baltimore Oriole
10. Save the World
11. All Those Years Ago
12. Blood From A Clone (vreemde mix, veel hard en zacht contrasten)
13. Teardrops
14. That Which I Have Lost

De originele versie is inderdaad beter. Dit komt doordat de achtergebleven nummers een stuk sterker zijn dan de meeste nummers die de plaat wel gehaald hebben. Ik vind dat er op de uitgebrachte versie een beetje te veel vulling staat en dan komen de misser Teardrops en de mindere nummers Baltimore Oriole en Save the World extra hard aan.

De afgewezen versie heeft Flying Hour, Lay His Head, Sat Singing en Tears of the World wat sterke nummers zijn, dat scheelt dan toch al aanzienlijk. Op de originele moesten Blood from a Clone en Unconsciousness Rules alles compenseren. Ik vind ook dat de volgorde van de tracklist beter gekozen is. De tracklist heeft verder niks te maken met de kwaliteit van de muziek, maar het voegt wel een hoop toe aan mijn luisterervaring.

Ik denk trouwens dat mijn MP3's van de uitgebrachte versie niet goed (genoeg) zijn, want de originele versie klinkt veel beter. Dat lijkt me toch onwaarschijnlijk aangezien sommige nummers precies hetzelfde zijn. Daardoor moet ik er toch ook bij de originele maar een halfje bij doen, want eerlijk is eerlijk.

Life Itself en Save the World blijven missers, en Baltimore Oriole is niet geweldig, maar voor de rest heb ik niet veel aan te merken op de originele versie (All Those Years is eigenlijk toch wel leuk ). Het is alsnog geen topplaat, maar wel veel aangenamer dan de uitgebrachte plaat. Het is jammer dat we die niet mogen toevoegen op musicmeter, want deze zou ik tussen de 3* en de 3,5* geven (evt. met skipknop erbij, en ik heb dan toch 4 nummers erbij die ik goed vind). Bedankt voor de tip devel-hunt!

All Those years ago was oorspronkelijk bedoeld voor de Ringo Starr CD Stop and Smell the roses die in hetzelfde jaar uitkwam, dit nummer had als titel John, Paul, George and Ringo en moest de nieuwe Starr single worden in de zomer van 1981. Toen Lennon werd vermoord heeft Harrison het nummer deels van een nieuwe tekst voorzien en het opgedragen aan zijn vermoorde mede Beatle.

Apart dat dit vaak wordt gezien als één van de minste Harrison-albums. Misschien omdat het de eerste was die ik kocht (toen het uitkwam in 1981), heb ik er altijd een zwak voor gehad. Enkele jaren later vond ik een bootleg LP met de oorspronkelijke hoes (die nu gelukkig de remaster siert uit de box Dark Horse Years) en de eerste, door de platenmaatschappij afgekeurde versie. Onbegrijpelijk eigenlijk, want er was niets mis met de geschrapte nummers en zeker niet met de hoes in vergelijking met wat het uiteindelijk werd.
Nogmaals, met deze plaat heb ik een speciale band daar het een van de eersten was die ik, Beatlesnut destijds, kocht. Ik was 13 en smulde ervan. Somewhere In England heeft zich stiekum in mijn DNA genesteld. Misschien zou ik er zeer anders over denken als ik 'm NU voor het eerst zou horen. Maar ik vind het een prima album, met als hoogtepunten Blood From a Clone, Balimore Oriole en All Those Years Ago. Daar hadden zonder meer de 4 geschapte nummers bij gemogen als die erop hadden gestaan.
4****

Ik denk daar dus eigenlijk nog precies hetzelfde van. Jammer dat hij de hoge kwaliteit van de 2 vorige platen niet kon bestendigen. Flinke tegenvaller, flutplaat eigenlijk. De single moet héél dit album redden.

Heb dit album op vinyl, maar draai het eigenlijk nooit.

All those years ago, genoemd door velen voor me.. is de moeite waard..

Die hoes... what was he thinking???

Deze plaat wordt collectief wat afgezeken en dat mag natuurlijk, maar nummers als Writings on the wall, Blood from a clone, That Witch I have lost en All those years ago zijn erg goed. Terwijl Save the world greenpeace een hart onder de riem steekt.

Ik denk dat hij met zijn hoofd eigenlijk bij de andere, door Warner Bros afgekeurde hoes zat, en dacht "dan gooien we er maar met de pet naar". Die afgekeurde hoes is nu weer de officiële, sinds de release van de Dark Horse Years box set. Vreemd inderdaad dat die werd afgekeurd (er is weinig mis mee toch? - google anders even op afbeeldingen als deze onbekend is), en deze vrij wanstaltige cover groen licht kreeg.

Vandaag, na lange tijd terug opgelegd.
Ik was aangenaam verrast, om eerlijk te zijn was ik een beetje vergeten hoe die klonk.

Ideaal als achtergrond muziek. Somewhere in England luistert rustig weg en dat vind ik wel goed als ik bijvoorbeeld een boek wil lezen met wat muziek rond me.

Ik had hem 4* gegeven en dat blijft zo, hij is ze alle vier waard!

Ik vind het zeker geen slechte plaat, maar hij ligt toch iets minder lekker in het gehoor dan alle andere Harrison platen, inclusief Gone Troppo. die ik helemaal niet zo slecht vind als men beweert.
De composities op deze plaat zijn helemaal niet slecht, maar niet typisch Harrison, dat is niet slecht zoals ik al zei. Maar wel wennen.
Ik stel voor om de originele cover die in 1980 werd gemaakt gewoon weer hier neer te zetten, werd destijds wel afgewezen en daar is deze voor gekomen.. maar punt blijft dit is niet het originele hoesje.