Steve Earle - Guitar Town (1986)

Een goed debuut voor Steve Earle, maar zoals veel andere fans vind ik de latere Earle beter. Toch is deze country-rock ook heel mooi om naar te luisteren. 'My Old Friend The Blues' en 'Gettin' Tough' zijn mijn favorieten. 4.5/5

Eigentijdse southern rockplaat van Steve, die mij zeer goed bevalt. De nummers zijn over het algemeen iets minder sterk dan op opvolger (en persoonlijke favoriet) Copperhead Road, maar toch sterk genoeg om te kunnen blijven boeien.

Hoogtepunten voor mij zijn vooral de up-tempo nummers zoals Guitar Town en Goodbye's All We've Got Left, daar waar ik op latere platen Steve's rustige songs ook zeker kan waarderen. Al bij al een zeer geslaagd debuut.

Zijn debuut dacht ik, en je kan meteen horen wat deze man in zijn mars heeft; heel veel; Een prima stem, goede songs... aanradertje hoor!

3.5 ***1/2

Daar sluit ik me bij aan. Earle komt pas later tot een heel eigen uniek geluid en songwriting. Hij leunt hier nog een beetje op grote voorbeelden als Bruce Springsteen en John Fogerty. Toch een leuke plaat, wel nog iets te keurig geproduceerd. Ik vind het een beetje rommelige gruizige geluid van zijn latere albums mooier en authentieker klinken.

Naarmate ik hem toch nog eens wat vaker hoor en ook probeer hem niet te vergelijken met zijn latere werk blijkt deze plaat toch wel erg sterke nummers te hebben: My old friend the blues, fearless heart,little rock and roller en het titelnummer huitar town. Op mijn versie staat bovendien een bonus: state trooper in een erg gedreven live versie.
ik doe er nog een halve ster bij, goed debuut van de man die later nog zoveel beter ging worden

Grappig dat je dit zegt. Ik vond op Youtube een filmpje van een nog heel jonge Steve Earle. Ik denk dat hij hier net twintig is want z'n samenwerking met o.a. Guy Clark stamt uit 1975 en op dit filmpje is hij ook te zien samen met Susannah Clark, Rodney Crowell en Richard Dobson. Niet de eerste de beste namen en Steve speelt ze bij wijze van spreken allemaal onder de tafel. Vreemd dat het dan toch nog 10 jaar duurt voordat dit debuutalbum uitkomt.
http://www.youtube.com/watch?v=WHE1dM4hYCw

Prima plaat, maar het is me iets te traditionele country voor zijn doen. Aan zijn latere werk kun je eigenlijk al zien dat hij dat zelf ook vindt. Ik hou van country vol met rock en folk invloeden. Daar merk je hier nog niet veel van. Los daarvan is het natuurlijk wel een prima plaat.

Ooit omschreef iemand Someday als "the best song Bruce Springsteen never wrote". Treffend.

Dit album markeert het begin van een tijd waarin een paar jonge gasten (de tachtigers noem ik ze maar) country enigszins naar de voorgrond trokken, weer een beetje hip en stoer maakten., Denk ook aan Dwight Yoakim, Joe Ely, Lyle Lovett, Er is een hele mooie maar wel dure dubbelverzamelaar van het werk van de jonge Earle onder de titel: Ain't Ever Satisfied.

Teleurstellend weinig reacties hier eigenlijk, want dit blijft toch een heerlijke plaat. Mooie combinatie van prima composities, onnadrukkelijke maar sterke zang, stevige begeleiding en fraaie twang-guitar. Af en toe leunt het naar mijn smaak wat te veel tegen de sentimentaliteit aan, maar eigenlijk vind ik alleen Think it over een misser. Daar staan vier meesterwerken (1, 4, 6 en 8 ) en twee bijna-meesterwerken (2, 5) tegenover, dus míj hoor je niet klagen. De remaster (met Springsteens State trooper, door bertus99 hierboven ook al genoemd) klinkt als de spreekwoordelijke klok.

Dit album heb ik vrij snel gekocht toen het uitkwam (op vinyl) en het destijds tamelijk vaak gedraaid.
Wellicht heb ik het destijds iets te vaak gehoord, en is het voor mij een beetje verbleekt vergeleken met zijn latere albums. Onlangs weer eens opnieuw beluisterd, en het beviel me toch wel weer.

Het titelnummer en vooral Hillbilly Highway (dat een beetje rockabilly klinkt) vind ik schitterend, en kan ik altijd horen. Sommige van de overige nummers lijden voor mijn gevoel onder de productie.
De drums klinken niet altijd even fraai bijvoorbeeld, en de synthesizers, alhoewel niet overheersend, hadden voor mij niet gehoeven.Richard Bennett (die "twangy" gitaar is verrukkelijk) en Bucky Baxter op pedal steel maken echter een hoop goed. Daarom toch verhoogd naar 4 *, ook vanwege de fraaie songs. Vooral My Old Friend the Blues is briljant.

Ter gelegenheid van de 30ste verjaardag van dit album is het in 2016 opnieuw uitgebracht met als bonus een extra schijf met 19 tracks van een concert in Chicago 1986. Niet slecht maar geen echt memorabele toevoeging. Ik heb hem live veel beter gehoord. Maar dat was later.

een dynamisch, energiek, messcherp debuut met ijzersterk songmateriaal van de inmiddels 68 jarige hardcore troubadour Steve Earle, afkomstig uit Fort Monroe, Hampton, Virginia. hij gaf hiermee gelijk zijn visitekaartje af als songwriter van de buitencategorie. als leermeester noemde hij artiesten als Guy Clark en Townes van Zandt. bij het uitkomen van dit album was deze "ruwe bolster, blanke pit" 31 jaar. nadat hij jaren had geploeterd om als songwriter in Nashville aan de bak te komen, werd hij per contract getekend door Tony Brown, hoofd van de A&R (Artist & Repertoire) ofwel de afdeling van een platenmaatschappij die op zoek gaat naar nieuw talent (een artiest of band). dit album betekende zijn commerciële doorbraak. deze "nieuwe country" muziek werd destijds door de muziekindustrie samen met die van andere debutanten (o.a. Randy Ravis en Dwight Yoakam) Nieuw Traditionalisme genoemd. later kwamen bij de muziek van Steve ook de termen country rock, folk, americana, alt-country en roots rock naar voren.

als het beestje dan toch een naam moet dit hebben, zou ik dit debuut "Guitar Town" als country of voor mijn part country-rock willen bestempelen, hoewel je het heerlijke honky-tonk achtige"Hillbilly Highway" ook rockabilly zou kunnen noemen. het album behaalde destijds een nummer 1 notering in de Amerikaanse "Billboard Country Album Charts". de titeltrack en "Goodbye's All We've Got Left" werden grote hitsingles in de country lijstjes. muziekblad "Rolling Stone" riep het uit tot country album van het jaar.

wat opvalt is dat dit album ruim 35 jaar later nog zo fris klinkt. "Guitar Town" spat uit de speakers. "My Old Friend The Blues" een pracht van een ballad en "Fearless Heart" is onovertroffen. het liefdevolle "Little Rock N Roller" heeft inmiddels wel een andere lading gekregen. dit nummer schreef hij voor zijn zoon Justin Townes, die ook albums ging maken en in 2020 kwam te overlijden.

eens met user heartofsoul dat de productie beter had gekund. de drums klinken "blikkerig' en de sound had wellicht beter kunnen zijn door minder gebruik van synthesizers, maar verder een klassieker dit album van de integere, maatschappelijke geëngageerde Steve Earle. heb een zwak voor artiesten zoals hij, die misstanden aan de kaak stellen, stelling nemen en statements durven te maken.
wat een ongekend rijk oeuvre heeft de man inmiddels opgebouwd. 's mans muziek en teksten blijven tot de dag van vandaag relevant.

album werd geproduceerd door Emory Gordy Jr. (van de Emmylou Harris "Hot Band") en Tony Brown

de muzikanten op "Guitar Town" waren:
The Dukes
Richard Bennett: guitars, 6 string bass, and slap bass
Bucky Baxter: pedal steel
Ken Moore: organ, synthesizer
Emory Gordy, Jr.: bass and mandolin
Harry Stinson: drums and vocals
with
John Jarvis: piano and synthesizer
Paul Franklin: pedal steel (tracks 6 en
Steve Nathan: synthesizer

Emery Gordy Jr. heeft ook nog bas gespeeld op Elvis Presley nummers en mee op tournee geweest. Tony Brown speelde piano op Elvis' latere platen en ook mee op tournee geweest.
Dit album van Earle valt me tegen. Geen geweldige nummers of arrangementen. Zijn latere zijn een pak beter.

daar verschillen we dan van mening. zoveel mensen, zoveel meningen/belevingen. is prima. welke latere albums vind jij een stuk beter, want dat zijn er nogal wat en veel van zijn latere werk vind ik persoonlijk niet even sterk

hallo potjandosie en spinout de twee beste lp's van Steve Earle zijn Guitar town en exit o

wil hier geen internationale crisis opstarten late for the sky dat mag jij natuurlijk vinden haha. iedereen heeft zo zijn eigen favorieten. naast "Guitar Town" zijn mijn persoonlijke favorieten het trio albums uit de nineties "Train A Comin" , "I Feel Alright" en "El Corazon". vanaf het album "Jerusalem" uit 2002 vond ik het allemaal net wat minder worden, maar de man bleef goede albums maken

Ik ga ze weer beluisteren en kom er op terug .

en natuurlijk “The Mountain” uit ‘99

En dan voeg ik daar graag nog Transcendental Blues aan toe.

En inderdaad: alle latere albums zijn best goed, maar hij haalt het niveau van de nineties niet meer.

die hoort er inderdaad nog bij Tonio van zijn latere albums springen (althans voor mij) "The Low Highway" en "I'll Never Get Out of This World Alive" er boven uit, maar hoewel dat moeilijk uit te leggen is, mis ik op die albums toch een beetje de magie van zijn albums uit de nineties. van zijn tribute albums vind ik de tributes aan zijn helden "Townes" en "Guy" de beste. die zijn vrijwel gelijkwaardig.