Black Rebel Motorcycle Club - Howl (2005)

Nou gaat ie dan;

Opener Shuffle Your Feet toont al gelijk aan dat dit andere koek is. Een traag country-getint nummer dat iets te lang doordreint naar mijn smaak.
Titelsong Howl klinkt op zich best fraai, maar ook daar moet ik op den duur een grote gaap onderdrukken. Doorsukkelen naar Devil's Waitin' dan maar. Dit nummer valt op door het gospelachtige zang aan het einde. Beetje Springsteen invloeden ook.
Bij de single Ain't No Easy Way schreef ik al eerder dat ze me daar niet mee wisten te overtuigen. Als ik dit nummer dan na de vorige numers beluister moet ik zeggen dat het het eerste nummer is waar ik nog enigzins bij opveer. Maar de mening blijft: echt overtuigend vind ik het niet.
Still Suspicion Holds You Tight klinkt dan weer als een opvullertje. Het gaat maar door en gaat maar door. Country-invloedje hier, mondharmonica erbij, maar echt spannend wil het maar niet worden.
Fault Line volgt. Mooi rustig gitaarspel, dat wel (maar dat hoor je continue op dit album). En hey, daar komt de mondharmonica weer tevoorschijn. Ik moet wel zeggen dat de zang goed overkomt in dit nummer. Maar helaas al weer een nummer dat niet echt blijft hangen bij mij. Voor je het weet is het dan ook al weer voorbij.
Kunnen we verder met Promise Hier horen we piano voorbijkomen. Dit neigt naar soul. Verwacht ook hier geen tempo-verhoging. Wel uitstekende zang (wederom).
Weight of the World begint lekker. Op de een of andere manier moest ik aan Starsailor denken. Een nummer dat het gemiddelde van dit album weer een beetje omhoog kan trekken.
De akoestische gitaar zet weer in op het country-getinte Restless Sinner. Maar ook hier weer slaat de dreinerigheid toe op den duur. Het kabbelt zo zoetjes voort.
We hoorden al wat gospel-invloeden voorbij komen, maar hier is dan de song met als titel Gospel Song. Jazeker. Een zacht en lieflijk meedeinnummertje, dat na zo'n anderhalve minuut wat pit krijgt. Het zit allemaal erg goed in elkaar, maar u begrijpt het al: het doet mij wederom niet erg veel.
Complicated Situation bevat weer een portie mondharmonica. Ondanks dat het behoorlijk akoestisch is heeft het toch een rauw randje.
Het nummer is voorbij voordat je het doorhebt.
Dan volgt Sympathetic Noose. Wederom goed uitgevoerd nummer. een van de betere op dit album, althans een van mijn "favorieten".
The Line vormt de afsluiter van dit 3e BRMC album. Zouden ze met dit nummer dan flink de pan uit gaan swingen? Nee, uiteraard niet.
Rustig luiden ze deze cd uit met een nummer dat langzaam onder je huid kruipt.

Dan moet er dus een soort van eindconclusie komen. Het is wel duidelijk dat dit album me niet echt heeft weten te boeien tot nu toe. Inderdaad tot nu toe, want ik heb mijn twijfels. Is dit dan misschien zo'n plaat die je gewoon nog heel veel meer moet gaan horen? Maar heb ik daar dan zin in? Nu vind ik het voornamelijk vervelend gedrein.
Ik weet het gewoon niet.
Natuurlijk blonken de 2 vorige albums ook niet uit in speciale, creatieve vondsten. Maar wat rockten die albums heerlijk en wat kwam dat live extra goed over.
Met dit album kunnen ze een compleet nieuw publiek aanboren en dat verdienen ze ook. Het verdient een enorme pluim als je zo'n koerswijziging durft te ondergaan. Daarnaast is het ook erg goed gedaan. Maar ja dan bij mijzelf terugkomend: ik kan er niet veel mee. Ik haak af heet dat dan.

Na twee gitzwarte (en wat mij betreft ook eentonige) rockplaten, met de gitaren altijd op standje bluesrock gooit BRMC het roer om op de derde plaat: het distortionpedaal wordt hier uitgezet waardoor er een rootsy plaat overblijft, inclusief harmonica's en tamboerijnen en orgels. Er is wat mij betreft iets meer ruimte voor verschillende atmosferen per nummer, en de band lijkt iets meer geforceerd te zijn om goede nummers te schrijven.

Dat doen ze gelukkig op Howl, Promise, Weight of the World, Gospel Song, Complicated Situation, Sympathetic Noose en de dubbele afsluiter The Line / Open Invitation. 8 nummers van de 14 zijn wat mij betreft geslaagd, al zitten de andere nummers wel tegen mijn irritatiegrens aan. Opvallend ook dat de betere nummers wat mij betreft op de tweede helft van de plaat staan.

Al met al een plaat die de band een gezonde impuls geeft. Kan me herinneren dat opvolger Baby 81 zowel de akoestische als de ruige kant wist te verenigen tot een fris geheel.