Unknown Mortal Orchestra - II (2013)

Swim and Sleep is de single van het album en een van de beste nummers van 2012, sterk in zijn eenvoud. Beetje van The Shins, Grizzly Bear, My Morning Jacket. Rest van het album is nog niet te vinden.

7 februari voor het eerst in Nederland, Paradiso

Officiele audio van Swim and Sleep, geen clip, dus niet bij de tracklist gecorrigeerd/toegevoegd :
http://youtu.be/NSNHofCE4rg

Heerlijk catchy nummer inderdaad. Plaat is ook al gelekt, moet hem zelf nog gaan luisteren.

Het zal niet lang duren, voordat dit plaatje bekender wordt denk ik.
Fijne retro pop. Swim and Sleep is inderdaad een zeer catchy nummertje, maar ook So Good At Being In Trouble en Monki zijn prima nummers. Aanrader!

Wow..wat een goed klinkende plaat.
T-Rex, Hendrix, Shins, 13th Floor Elivator en weet ik wat door de mangel met delay, fuzz en wahwah.

Psychedelische indie folk/ rock waarbij de fuzzy sound me op gegeven moment wel wat gaat tegenstaan.

Ik heb een stukje kunnen beluisteren van deze plaat en mijn interesse is gewekt. Gaat in één van mijn vele lijstjes.

Natuurlijk zijn de bandjes met een retro-geluid niet meer te tellen onderhand. De bronnen wisselen onderling wat af maar het effect is telkens hetzelfde: muziek die we eigenlijk al kennen maar dan gemaakt door artiesten van nu en er hangt vaak wel een hedendaags laagje overheen maar dat is niet meer dan logisch.
Zaak voor de luisteraar is dan om er voor zichzelf de dingen uit te vissen die hem of haar aanspreken.

Voor mij is dat op dit album de folk/funk inslag die het net even een kleine twist geeft. Geen duidelijk te herleiden retro-psychedelica zoals we die bijvoorbeeld op het album van Jacco Gardner, de grote 'hype' van dit moment, horen maar zijdezachte nummers waar folk en zelfs een soort soulvibe in terug te horen zijn maar dan wel weer met die 'oude waas' eroverheen. Noem het Instagrampop wat mij betreft.
Hierdoor is er een fijne mengelmoes ontstaan die warm aanvoelt en je in een uiterst relaxte flow doet belanden.
Het is die combinatie die het voor mij erg boeiend maakt.


Ongetwijfeld zullen velen dit album scharen onder de 'hipheid van de dag' en of dat terecht is weet ik niet eens. Feit is dat het Unknown Mortal Orchestra wat dat betreft wel meezit en ik kan daar wel van genieten.

Prachtig: 'instagrampop'

Op het eerste gehoor een verdomd fijne plaat. Ondanks dat de plaat teert op herkauwde sixties / psychedelische formules klinkt het toch enorm origineel. Nu nog even zien of dit ook blijft duren.

Het 2e album, en opnieuw heel degelijk. Ik kan wel genieten van deze psychedelische R&B, zoals UMO het zelf noemt. Vooral nummers als 'Swim and Sleep', 'So Good at Being in Trouble' en 'Faded in the Morning' blijven in je hoofd hangen. Aan de ene kant zie ik gelijkenis met het eerste album aan de andere kant is het tóch weer vernieuwend. Knap werk!

swim&sleep en so good at being in trouble zijn gewoonweg retetegoed, laat daar geen misverstand over bestaan.

Opvallende plaat met een 60s retro geluid, maar dit soort muziek werd in de 60s niet gemaakt.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Unknown Mortal Orchestra - II - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Sterk album met weinig zwakke momenten. Het ontbreken van refreinen in de meeste nummers op de plaat zorgt dat ie enerzijds qua toegankelijkheid niet bepaald de hoofdprijs wint, maar anderzijds wel mysterieus blijft en die mooie psychedelische groove houdt; precies wat je zoekt op het soort album wat Unknown Mortal Orchstra maakt. Alleen op het nummer One at a Time maken ze een uitzondering en wordt het refreinloze thema van het album één keer gebroken.

De gekozen doffe lo-fi productie kan je irriteren of het weet je net dat beetje extra terug de 60's in te schoppen. De volume stand op hard (of een koptelefoon) kan wat dat betreft geen kwaad om de subtiele productie-tierelantijntjes goed waar te nemen en het album echt in zijn volle glorie te beluisteren. En (hoewel nog niet geprobeerd) onder het genot van een dikke joint zal ie ongetwijfeld nog veel lekkerder wegluisteren. Iemand al uitgeprobeerd?

Dat werkt inderdaad prima

Hoor naast de retro dingen toch ook invloeden van hun landgenoten the Chills.
Maar ook dat helpt niet echt om er iets gedenkwaardigs van te maken.
Leuk en dat is het dan.

Ondanks dat de plaat teert op herkauwde sixties psychedelica formules, weet het de muziek wel te brengen op een frisse manier en zijn de mannen van Unknown Mortal Orchestra er in geslaagd om ondanks het gegeven toch er een eigen smoel op te plakken. Ook tekstueel zit het dik in orde, met metaforen als 'Isolation can put a gun in your hand', een zin waarvan ik het eerste woord telkens veranderd wanneer ik in een situatie kom waarbij ik me flink moet ergeren aan iets. De lente staat voor de deur, dus dat betekent dat deze plaat ook verscheidene keren gaat gedraaid worden.

Sterk album, psychedelische retropop maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Foxygen kan je/ik hier toch geen duidelijke namen van andere bands op plakken.
Wat wel opvalt is dat ik de meer garagerock-achtige nummers toch minder vind dan de poppy nummers (met One at the Time als grote uitzondering, zalig). Daarom ook dat ik dit album veel sterker vind dan hun eerste, waar de subtiliteit die deze plaat zo goed maakt naar mijn gevoel niet aanwezig is.

En live in Paradiso vond ik ze trouwens ook maar matig: veel nummers van hun eerste plaat en van de subtiliteit die op deze nummers aanwezig is was live niet veel te merken.

En ik vind juist weer de garagerock-achtige nummers beter dan de poppy nummers. Natuurlijk is over die poppy nummers vaak een mooi (licht psychedelisch) waas verspreid, maar het probleem is dat ik meestal de nummers niet meer dan aardig vind. Zodra de versnelling erin wordt gegooid vind ik the Unknown Mortal Orchestra beter klinken. Dit zorgt trouwens voor een opvallende tweedeling op dit album. One At A Time, Monki & Faded in the Morning zijn voor mij de favorieten.

Bij de Wereld Draait Door klonken ze fantastisch. Ik vind de nummers op plaat iets te veel geproduceerd. Wat mij betreft doen ze het beter zonder extra productie.

Maar een geweldige band wat mij betreft, ik vind het vooral prettig dat het niet te uitgesproken retro klinkt zoals sommige andere garage-acts van die Amerikaanse golf van de afgelopen jaren (zoals bijvoorbeeld de Allah-Las).

Allah-Las is wel extreem sixties natuurlijk, doch wel fijn wat mij betreft. UMO klinkt wat experimenteler wat dat betreft. En live excelleren ze echt. Vond er in die minuut van DWDD niet zoveel van te merken maar op LGW? May Day hadden ze een paar pittige nummers in hun set. Als het lukt probeer ik ze ook wel weer te zien op Lowlands.

Is een mooie groeiplaat, ik moet bij het beluisteren van deze cd nogal eens denken aan het oudere werk van Ween.

Hoewel het live een aanfluiting was (in Tivoli), heeft de lp in al zijn gruizigheid echt wel een onweerstaanbare charme.

Wat waren de min punten van het concert, ik zou er namelijk heel graag heen willen gaan (12 November '13 - Tivoli)

Gewoon gaan, de beide keren dat ik ze zag waren ze uitstekend. Fijne live band.

In potentie een bandje dat in de toekomst voor verrassingen zou kunnen zorgen.
Klassieke line-up met zanger/guitarist/songwriter met een fijne techniek die soms aan Hendrix doet denken, maar nog meer aan diens adept Randy California.
Mooi pompende, dienende bassist, maar beperkte drummer, ik mis hier een Mitch Mitchell.
Zoals gezegd: het kan allemaal nog beter, het talent druipt er vanaf.
Op mijn rotatielijst, rijkelijk laat!
O, ja, sommige akoestische versies, die op Blue Record zijn komen te staan, zijn ook zeer de moeite waard!

Even voor de duidelijkheid: UMO is een eenmansproject van Ruban Nielsen, aan de beste man hierboven. Met termen als instagrampop doe je hem ook wat tekort imo, de man is zeer getalenteerd. Live is het overtuigend. Ja ik reageer op berichten van langere tijd geleden, maar ik verveel me nu. Leuk plaatje overigens. Lekker deprimerend ook.

Ja, een jaar geleden was het mij nog onbekend dat het orkest uit één sterfelijk wezen bestaat, Noere.
Mijn oren stonden toen wat in de verkeerde richting, maar met die wetenschap van nu luister je toch anders en je hoort ook een zekere kilte. Live vind ik ze nu beter, maar nog steeds een 21-er eeuwse Jimi Hendrix Experience. Als ik Ruban Nielsen was zou ik voor studiowerk een drummer inhuren (en misschien ook een zanger).