The Concert for Bangla Desh (1971)

Ik heb inmiddels ook de dubbelCD maar aangeschaft, want dit concert is geweldig. Mochten er liefhebbers zijn van de DVD: http://www.discorama.nl/ hier kost deze slechts €5,50 (excl. verzendkosten). Het gaat hier om een uitgave van Falcon Neue Medien en het lijken de oorspronkelijke beelden (niet opgepoetst) te zijn. Verder wel gewoon prima aan te zien/horen.

Ik hoorde op zowel de CD als de DVD dat er tijdens While My Guitar Gently Weeps een stukje is waar George's stem twee keer door elkaar te horen is. Is dit expres gedaan of is het een foutje? In de remaster is het er geloof ik uitgeknipt.

Ben ik de enige hier die de film destijds in de bioscoop heeft gezien?

Als je daadwerkelijk een Oldfart bent, lijkt me dat niet geheel onwaarschijnlijk.

Ik vind dat George Harrisons stem erg breekbaar en dus daardoor erg emotioneel klinkt.

Van de week gekocht in Singapore, toen ik daar was.
Heerlijke plaat, wat een geluid en wat een band. Ik hou van Harrison, ik schat hem toch hoger in dan Oom Lennon en Paul McCartney, George heeft wat zwevends, wat bovenaards.
En het idee achter het concert en de Cd is natuurlijk fantastisch!

What is Life had natuurlijk niet misstaan op deze plaat.

Dat jij van Harrison houdt is prima en ieder zijn mening, uiteraard, Ducoz. Maar dat je hem hoger inschat dan McCartney en Lennon kan ik niet zo goed begrijpen, maar dat is dan weer mijn mening. Hier draaf je imo een beetje door. Als je de oeuvres van de 3 naast elkaar legt vind ik bij zeker Harrison nogal wat meer eentonigheid om de hoek kijken. Ik ben zeker niet anti Harrison, integendeel. Maar ik vind jouw stelling wel erg ver gaan. Misschien té ver. Maar laten we eerlijk zijn; de 3 samen en de chemie tussen hen (The Beatles,sorry Ringo, dat ik je in deze reaktie even niet noemde. Bij deze!) was natuurlijk het allerbeste.
En wat het Concert For Bangladesh betreft. Een voor zijn tijd een unieke gebeurtenis, maar muzikaal geen hoogtepunt,. Een beetje rommelig en qua geluid zeker niet superdeluxe, maar dat lag ook meer aan de, voor die tijd, nog geen geweldige geluids- en opnameapparatuur,

Je hebt gelijk, Lennon was fantastisch om zijn teksten en zijn gevoel, McCartney was een perfecte liedjes schrijver als het gaat om opbouw en melodie.
Ringo kon heerlijk en gevarieerd drummen en mogen we inderdaad zeker niet vergeten, want hij was een erg goede drummer.
Dan komen we op Harrison, in de Beatles tijd zien we Harrison groeien, maar ook onderworden gesneeuwd door de 2 heren die zichzelf beter vinden, Lennon was vrijwel altijd afwezig bij het recorden van Harrison nummers. Ik houd van hippies(haha) en Harrison was wel een van de meest actieve op spiritueel gebied(lees: Hare Krshna gebeuren). En schreef tegen de Abbey Road tijd even goede, al dan niet betere nummers dan John Lennon en McCartney op dat moment. Wel anders van elkaar dat moet gezegd worden. Paul was een echte popschrijver, John had meer rauwheid en eerlijkheid. Harrison zweeft hier tussen, en vind ik daarom erg goed.
Maar inderdaad draafde ik een beetje door, boven Lennon komen voor mij geen mensen.
Mijn top 4 beatles zullen dan ook altijd zijn: 1. Lennon 2. Harrison 3. Starr 4. McCartney.
Niet omdat ik niet van mcCartney hou, maar de serieusheid van de nummers wil ik soms in twijfel trekken.
Daarnaast zijn alle Beatles subliem en hun nummers ook, en trek ik hierbij mijn statement over het hoger inschatten dan Lennon in, maar stel ik Harrison gelijk aan McCartney.

Lennon, McCartney en Starr waren alle drie down to earth, ze hadden hun fouten en tekortkomingen, niets menselijks was hun vreemd. George daarentegen was bijna uitgegroeid tot een goeroe. Hij wees de weg en kon je op tekortkomingen wijzen en zeggen en voordoen hoe je leven moest. Toch denk ik zeker te weten dat het bij Harrison, naast dat zijn geloofsovertuiging die absoluut oprecht was, een goed bewaard imago is gebleven. Het imago van de mysterieuze die zich achter de hekken van zijn landhuis met slechts spirituele zaken bezig hield. Eén van de best bewaarde imago's uit de popgeschiedenis. Vorige week las ik nog in een interview met Eric Idle dat Harrison een groot fan van Dallas was.

Ik denk dat je de tv serie bedoeld? Welke tijdschriften lees jij? Mocht het waar zijn verandert mijn mensbeeld van Harrison op slag en ga ik albums met minimaal 1* verlagen (haha). Devel,als ik jouw reakties van vandaag lees (en je hebt ook veel goeie!), wat is er aan de hand. Heb je een zonnesteek ofzo?
Over hoe Harrison was, verdiep je dan eens echt in de man. Bijv. films, boeken dvd,s enz

Ik bedoel inderdaad de TV serie Dallas, Harrison was er een fan van . Het is even om aan te tonen dat Harrison lang niet altijd zwevend zijn dagen doorbracht maar ook heel down to earth met vrouw Olivia en zoon Dhani op de bank op zaterdagavond naar Dallas zat te kijken.

Hier een deel van het artikel:

We zijn momenteel het tweede deel aan het lezen van de dagboeken van Monty Pythons Michael Palin die lekker weglezen, en het gaat nu over de jaren '80.

Een aantal dingen die we te weten zijn gekomen: Beatle George Harrison, de man van de interesse in het mystieke oosten, de man die kleine onafhankelijke films produceerde, was een echte fan van de tv-serie Dallas.

Go Texas! Althans, het stereotype Texas dan.

Blijkbaar vond Harrison de serie zo geweldig dat hij geïrriteerd raakte als je toevallig belde als het werd uitgezonden, zo zegt Palin.

Op 8 januari 1982 vertelt Palin over een keer dat hij Harrison belde om een van hun filmprojecten te bespreken:
Bel George in Henley om 9 uur. Na een aantal korte antwoorden zegt hij "Je bent blijkbaar geen Dallas fan dus" en toen realiseerde ik me dat ik hem had gestoord bij het kijken van zijn favoriete serie. De macht van J.R. Ewing.

(blogs.houstonpress.com)
(vert.: Malou Oldenhof)

Goed om te lezen dat je je er in verdiept. Hij was trouwens ook gek van (formule 1)autoracen. En idd heeft hij Monthy Python medegefinancierd met ziin, zelfopgerichte, filmmaatschappijtje Handmade Films.

Klinkt interessant die dagboeken van Palin. Zou je me de titel van het boek kunnen geven? Is het recentelijk verschenen?

'Halfway to Hollywood' is de titel en beslaat de periode 1980-1988. Het is fascinerend om te volgen hoe Palin zich vanuit Monty Python ontwikkelt als scriptschrijver, en vervolgens als acteur, om vervolgens reisdocumentaires te gaan maken. Het boek heeft meer dan 600 blz.Het boek is in 2010 verschenen.
Het boek is gemakkelijk te verkrijgen. Zelf bij Bol.com besteld voor € 20,-. Je Engels moet wel goed zijn, het boek is niet in het Nederlands te verkrijgen.

Thanks, ik ga op zoek.

Toch wel een beetje de crème de la crème in mijn collectie op het gebied van Live CD's, zelden een betere gehoord en met een beter doel achter het concert.

Ik moet Concert for George nog kopen, die is ook erg goed.

Nog iets grappigs vind ik trouwens, dat George hier met zo goed als de hele plastic Ono band speelt, die dat jaar het album met de zelfde naam, van John opnamen

Aardig album, maar eigenlijk draai ik m erg weinig. Heb m nog op LP, wel mooi pakketje zo bij elkaar.
Mede door de aanwezigheid van Dylan en Clapton... skip momenten..

...skip momenten zijn nummers 1 en 2.

Ja eigenlijk zijn die na 2 of 3 keer wel leuk geweest ja, al is het een mooi stuk van Ravi

Ravi Shankar is één van de grootste muzikale genieën die ooit op deze wereld hebben rondgelopen.

Waarom? (No pun)

Zijn instrumentbeheersing is ongelofelijk. Zijn composities zijn soms bijna onnavolgbaar, maar wel altijd melodisch en sfeervol. Ik ben echt een liefhebber van Indische klassieke muziek (niet alleen van Ravi).

Hier is hij niet op z'n best, maar los zou ik zijn stuk denk ik 4* geven.

Wat is Bob Dylan op deze plaat ook goed!
Hoewel het wel een beetje de vaart uit het concert haalt..

Mijn favoriete versie van Just Like A Woman.

En wat is hij leuk met de opmerking: "If you appreciate the tuning so much, I hope you will enjoy the playing more."

Absoluut hoogtepunt is voor mij de manier waarop Leon Russel het "Beware of Darkness" couplet voor zijn rekening neemt. Na de wat huilerige stem van George Harrison trekt Leon even zijn grote scheur open. Heerlijk moment.

En Dylan! Van begin tot eind trefzeker en imponerend.
Het enige wat ik jammer vind aan dit concert is de enorme hoeveelheid muzikanten op het podium, waardoor het geluid erg rommelig en ondoorzichtig wordt. Ook daarom is het optreden van Dylan zo'n verademing.

Ik ging ooit als Beatlesfan deze film bekijken in de Bioscoop en kwam er als Dylanadept uit!

Zo zie je maar. Wonderen bestaan, overgens was het een project van alleen George Harrison en niet de 4 Beatles. Maar ik snap je wel hoor, alleen die geluidskwaliteit !?

Typisch dat deze thread deze week tot leven komt, en ravi shankar ons vandaag heeft verlaten op 92 jarige leeftijd....

Nee

If you like our tuning so much, I hope you will enjoy the playing more.
Inderdaad even wennen, er komt een keer dat je dat getingel niet meer overslaat maar helemaal af luistert.

RAVI, bedankt voor het introduceren van de sitar en indian invloeden op de westerse popmuziek. Brian Jones en vooral George Harrison waren de voorlopers op die invloeden. Bedankt voor de enrichment! R.I.P.