Joe Cocker - No Ordinary World (1999)

heb een heel andere CD cover!
en mij CD gaat maar tot track 10.
Toch echt bij een nederlandse CD-winkel gekocht !
[Music store]

Ik beschouw mezelf maar als lid van het Joe Cocker Ondersteuningsfront. Onbezoldigd uiteraard, de aanschaf van zijn cd's kost alleen maar geld.

Maar hoewel je elke cd in de basis kritisch moet benaderen, zal ik ook bij No ordinary world hem met liefde supporteren.

Kijk, het concept van álle cd's van Joe Cocker na Sheffield steel staat min of meer vast. Een smaakvol samengesteld geheel, wat stevigere nummers, een enkele ballad en veel middle-of-the-road-rock.

De leden van de band zijn gewaardeerde sessiemuzikanten, de onmiskenbare stem van Joe Cocker draagt het geheel naar een hoger plan.

Er is geen cd die daardoor echt kan tegenvallen, als je tenminste liefhebber bent van deze Cocker-rock. Aan de andere kant worden er ook zelden vijf sterren cd's afgeleverd. Dat geeft niet, een gemiddelde van vier sterren is ook mooi.

Joe Cocker wordt zijn hele leven al achtervolgd door zijn eerste hit, de Beatles kraker With a little help from my friends en de paar nummers die daar op volgden, begin jaren '70. Velen rekenen hem daar constant op af en kennen weinig waardering voor alles na 1982.

Zo wordt de hele tijd hetzelfde rondje gedraaid terwijl hij toch echt zeer acceptabele rock maakt, er wordt meestal wat toegevoegd aan de covers die zijn gekozen voor het album.

Ik vind bijvoorbeeld Leonard Cohen's nummer First we take Manhattan behoren tot het allerbeste dat Joe Cocker ooit heeft gemaakt, er mag terecht waardering voor worden uitgesproken.
Net overigens als voor het later als bonustrack toegevoegde Lie to me.

En zo valt ook No ordinary world volledig onder de bovengenoemde criteria, het is niet anders. Maar voor wie er van houdt is het natuurlijk weer geweldig.

Aardig album, maar weer zo vlak. Helaas geen cd die ik vaak op zal zetten, ook. al heb ik hem net als al zijn albums in mijn bezit. Zijn stem blijft uniek en dat maakt het weer goed. Leuk dat er weer een mooi nummer opstaat over generaties, "My Father's Son" (vergelijk N' oubliez jamais)

Ik ben blij dat je, als Joe Cocker fan, inmiddels op 3 albums hebt gereageerd. Maar 2,5 sterren is een onvoldoende, wilde ik maar even waarschuwen, want dat aantal sterren heb je ook al drie keer gegeven. Maar goed het kan, ik ben zelf vaak ook extra kritisch op favoriete bands...

Prettig album van Joe. Beter zou het hierna niet meer worden, als ik het goed zie. De opener First We Take Manhattan is ongetwijfeld de beste vertolking van Cohen's song en tevens mijn favoriete Cocker-nummer. Maar er staat nog meer fraais op: Different Roads, No Ordinary World en de prachtige ballads Where Would I Be Now en Naked Without You. Ik ben geen grote fan van Cocker - er zijn ook albums die me weinig doen - maar dit schijfje ligt regelmatig in mijn CD-speler - ja, ik draai nog plaatjes - en gaat me niet vervelen. Waarin zit dan de kracht? Allereerst de stem van Joe, die hier helemaal in orde is. Dan ook het sterke repertoire; de man heeft het niet zelf geschreven, maar dan was toch de keuze een schot in de roos; nummers waar hij wat mee kon. En dat met vier verschillende producers! Jammer alleen dat de mastering van de CD te wensen overlaat. Op mijn exemplaar (origineel Parlophone, 1999) is het volume en de compressie gewoon lelijk hard. Het slist je boxen uit en geeft weinig ruimte voor meer subtiele geluiden. Prettig misschien voor in de auto, maar niet voor thuis, waar je hoopt nog wat meer details te horen. Ziekteverschijnsel van veel CD's uit deze periode en daarna. Geldt helaas ook voor de laatste CD 'Hard Knocks'. En verder; kom op zeg, dit plaatje verdient toch geen onvoldoendes ...

RIP Joe

Prima album van ome Joe.De Cohen cover is meer dan prima ,al blijft die van R.E.M veruit de beste.Deze plaat heeft een lekkere relaxte sfeer en Cocker kleurt dat prima in met zijn gruizige vocalen.Geen hoogvlieger in zijn oeuvre maar degelijk en herkenbaar.4 sterren voor deze.

Mee eens. Cocker was geen hoogvlieger en had zo z'n beperkingen, maar daar waar hij goed in was, deed hij dan ook wel met volledige overgave. En dat maakte hem tot een menselijke en sympathieke artiest. Mis de man nog wel.

Opvallend positieve reacties op Cohens cover hier. Terecht. Ik verkies wel de originele versie, maar die van Cocker met veel aandacht voor de piano is heel geslaagd.

Ik ken de volgende versies van 'First We Take Manhattan':
- Leonard Cohen: subliem en onovertrefbaar
- Joe Cocker: prima
- R.E.M.: prima
- Jennifer Warnes: goed
- Yasmine: goed

Er bestaan er wellicht nog heel wat.

De cover van Cohen is het beste van het album, gevolgd door 'Different Roads'. Het is een gegeven voor een Cockeralbum: heel sterke opener (vaak de eerste single) en daarna meteen één van de betere nummers. Op de derde plaats volgt vaak de beste ballad van het album, maar hier vind ik het niet zo'n sterk nummer. Naar het einde toe komen meestal geen hoogvliegers meer aan bod, maar nooit wordt het zwak. Eigenlijk biedt dit album voor mij maar 2 sterke nummers, maar toch geef ik nog 3 sterren. Deels uit sympathie voor de man, deels omdat het nooit onder de middelmaat gaat. 2,75 wordt dus 3. En wetende dat Kendrick Lamar vandaag in België optreedt ... als ik onvoldoendes wil geven, gaan die toch echt niet naar oom Cocker.

Precies 20 jaar geleden kwam dit album uit in Europa, een jaar later in de VS met 14 tracks.

De waardering, met nog geen drie sterren op MuMe, houdt niet over. Zelf hang er ik toch wel met overtuiging een extra ster aan, want dit is beslist één van de betere albums van Joe. Na zijn tweede start in 1982 bij Island Records met Sheffield Steel, volgde door de jaren '80 en '90 bij Capitol en EMI/Parlophone een reeks onderhoudende platen, met vergelijkbaar recept. Een repertoire van covers, een enkele zelfgeschreven song: materiaal waar de man met de rafelige stem wat mee kon doorgaans. Daar zaten wel een paar missers tussen, maar op de meeste albums vond je toch ook steeds drie of vier voltreffers. Die stem deed en doet wat met je. De man zong met overgave, alsof hij iedere regel uit zijn tenen moest halen. Zijn bijzondere bewegingen op het podium versterkten die indruk. Een aimabel mens ook zeker. En een constante factor als artiest door de jaren heen.

Dit album biedt veel: Cohen's First We Take Manhattan treft doel: erg goede vertolking. Mooi en melancholisch is ook Different Roads. While You See a Chance van Steve Winwood blijft wat achter bij het origineel. Goed klinkt wat mij betreft ook de titelsong. Where Would I Be Now is prachtig dramatisch, evenals Naked Without You. De rest noem ik niet, want niet alles is even indrukwekkend. Er zit ook wel wat vulmateriaal tussen, minder bezield en ingekleurd met ritmebox en geprogrammeerde synths.
Da's niet heel storend, op de meeste tracks is het bandgeluid best in orde. Goed gedoseerd zijn de dameskoortjes die contrasteren met de ruwe stem van Joe.

Fijn plaatje om weer eens te draaien. Zou leuk zijn als er nog eens een meer audiofiele remaster zou uitkomen, want het geluid kan beter. Dan meteen maar de hele serie Cocker-albums door de remastermolen graag. We zullen zien.

Een uitstekende frisse plaat van Cocker. Ik sta echt te kijken van de matige score dus daar doe ik even een dikke schep bovenop met 4 sterren. First We Take Manhattan is een lekker starter en daarna blijft er een prima flow in het album zitten. Ook My Father's Son is een fraai nummer. Al met al een bovengemiddeld sterk album van Cocker en ook hier is de begeleidingsband weer dik in orde en ook de productie is goed en verzorgd.

Where would I be now, ook gezongen door Michael McDonald vind ik een mooie van Joe Cocker. Zie dat Tony Joe White, een andere favoriet van mij, dit lied mee heeft gecomponeerd. Helaas zijn zowel Joe als Tony Joe niet meer onder ons.
Prachtige cd, die ik af en toe afspeel, wanneer ik weer eens zin heb het stemgeluid van Joe Cocker aan te horen. Nu ook meer weer eens mijn Tony Joe White platen te voorschijn halen.