Tygers of Pan Tang - Wild Cat (1980)

Ik heb deze morgen nogmaals het debuut van deze NWOBHM-band beluisterd en moet mezelf vooreerst verbeteren: John Sykes speelt niet mee op dit album, de line-up is Jessie Cox (zang), Rob Weir (gitaar), Richard Laws (bass) en Brian Dick (drums).
Mijn tweede punt is de zang. Ik vond dit meer dan twintig jaar knap waardeloos en nu nog altijd, hoewel ik één vraag heb: kan het zijn dat er iemand anders zingt op nummer 7 Wild Catz?
De muziek vind ik nog altijd lekker en de solo's zijn ook goed, maar opvolger Spellbound (andere zanger en tweede gitarist John Sykes erbij) is een duidelijke verbetering. De enen zal dit gedateerd noemen, een ander dan weer niet, dit dateert uit 1980, niet vergeten.
Een correctie werd door mij ingediend: nummers 1 tot en met 10 staan op de originele versie, de andere nummers werden erbij gevoegd op de heruitgave.

Afijn, deze Wild Cat vind ik een schoolvoorbeeld hoe 70's rock en punk zich vermengd tot de New Wave of British Heavy Metal. De zang is inderdaad zeer matig maar het gitaarspel is best te genieten. Het is dan ook niet voor niks dat ik de 3 langste songs prefereer boven de rest. En ook Money dan dat laat horen dat een dosis humor toch wel erg bij die scene hoorde. Geen hel en verdoemenis in Pan Tang, nou ja, beetje dan.

Idem.

Tis zo'n 25 a 30 jaar geleden dat ik deze nog eens heb opgelegd en wat klinkt hij nog lekker. Heerlijk scheurende oldskool metal. Lekker ruw, mede door de rauwe vocalen.
itmag dan wel metal (NWOBHM) zijn maar ik hoor vooral "Groovy Rock'n'Roll" met scheurende, niet al te ingewikkelde, gitaarsolos.
Het album had wel iets korter mogen zijn, want vanaf het titelnummer schijnt het vet van de soep te zijn en valt het een beetje in herhaling. Maar als de afsluiter "Insanity" uit de boxen knalt zijn we die 3 voorgaande (zwakke) tracks snel vergeten.

Een dezer dagen hun opvolger ook weer eens opleggen.

Onlangs kocht ik de verzamelbox 'The MCA Years' met daarin de eerste vier studio-albums van deze band. Vooral voor Spellbound en Crazy Nights, , maar de andere twee albums zijn dan mooi meegenomen.

Wild Cat kende ik nog niet maar dit blijkt een alleraardigst hardrockalbum te zijn. De nummers klinken energiek en hebben soms een beetje een AC/DC-vibe (vooral op Suzie Smiled). Alleen de zang van Jesse Kox kan me niet zo bekoren, voor de rest een fijne plaat!