Tygers of Pan Tang - Wild Cat (1980)

Dat niemand hier nog een bericht heeft geplaatst.....

De eerste albums van de Tygers zijn standaardwerken voor de NWOBHM-fan!

Wild Cat is m.i. het beste album, al is de opvolger ook redelijk tot goed. Midden jaren 80 werd het allemaal wat gladder en commercieler en was de lol er af.

Ik heb wel gehoord van de band en ze worden ook genoemd in het boekje bij World Circus van Toxik. Is het vergelijkbaar met Toxik of eventueel Exodus.

Totaal niet eigenlijk. Dit is klassieke metal.

Maar de NWOBHM bands zijn natuurlijk wel van grote invloed geweest op de Bay Area Thrash scene waar ook Toxik en Exodus uit afkomstig zijn.
Maar als je zoekt naar een speed/thrash band dan is Tygers niet jouw band.....

Eigenlijk wel, hoewel ik slechts dit album ken. Maar de eerste vier albums zijn met John Sykes (oa Thin Lizzy, Whitesnake, Blue Murder) en zijn capaciteiten zijn me meer dan bekend. Moet ik ook eens dringend op de kop tikken.

Ik heb deze morgen nogmaals het debuut van deze NWOBHM-band beluisterd en moet mezelf vooreerst verbeteren: John Sykes speelt niet mee op dit album, de line-up is Jessie Cox (zang), Rob Weir (gitaar), Richard Laws (bass) en Brian Dick (drums).
Mijn tweede punt is de zang. Ik vond dit meer dan twintig jaar knap waardeloos en nu nog altijd, hoewel ik één vraag heb: kan het zijn dat er iemand anders zingt op nummer 7 Wild Catz?
De muziek vind ik nog altijd lekker en de solo's zijn ook goed, maar opvolger Spellbound (andere zanger en tweede gitarist John Sykes erbij) is een duidelijke verbetering. De enen zal dit gedateerd noemen, een ander dan weer niet, dit dateert uit 1980, niet vergeten.
Een correctie werd door mij ingediend: nummers 1 tot en met 10 staan op de originele versie, de andere nummers werden erbij gevoegd op de heruitgave.

De zang vind ik helemaal niet slecht. Goed...het is geen wereldzanger maar ik kan deze plaat toch met geen andere zanger voorstellen. Komt misschien ook door de nostalgie want laten we eerlijk zijn: De zangers in het NWOBHM-genre waren, op een een paar uitzonderingen na, nou niet de meest beste.

Ik heb deze onlangs gekocht in de veronderstelling dat Sykes erop mee deed. Niet dus. Maar niet getreurd want de muziek is eigenlijk niks mis mee. Oké het is, na een aantal nummers, niet echt super spannend. En ik weet wel hoe dat komt (voor mij althans); de zang. Of beter; het gebrek aan zang! Het is allemaal erg eentonig en zeurderig vind ik. Jammer want zoals gezegd is de muziek best aangenaam.

Redelijk debuut album van deze groep, alhoewel ik ook niet echt gecharmeerd ben van de zang. Tevens zijn de nummers vrij eentonig en weinig avontuurlijk. Verder dan 2 kom ik niet.

Omdat John Sykes hier niet op meespeelt vind ik haet album een heel stuk minder. Sykes geeft toch altijd even stevig zijn wereldse visitekaartje af

Klopt op zich wat je zegt Neal, maar ik vind toch met name de zanger die deze veel minder maakt dan Spellbound

Mee eens! Sykes is prima maar maakt het verschil niet wat mij betreft. Die bedenkelijke 'eer' is voor de zanger weggelegd...

Tygers of Pantang één van de mooiste band name ooit, vind ik

Geinig, ik heb de band altijd links laten liggen omdat ik de bandnaam zo belachelijk vond. Na jaren en jaren alsnog goed gekomen derhalve

Alleen de albums waar John Sikes (nog) op meespeelt vind ik top. De opvolgers(s) vind ik 2e divisiewerk

Dit is veel meer een gitaarplaat dan de opvolger. Ik meen zelfs gelezen te hebben dat de toen nog Sjonneke slechts 1 solo op dat album speelt.

Afijn, deze Wild Cat vind ik een schoolvoorbeeld hoe 70's rock en punk zich vermengd tot de New Wave of British Heavy Metal. De zang is inderdaad zeer matig maar het gitaarspel is best te genieten. Het is dan ook niet voor niks dat ik de 3 langste songs prefereer boven de rest. En ook Money dan dat laat horen dat een dosis humor toch wel erg bij die scene hoorde. Geen hel en verdoemenis in Pan Tang, nou ja, beetje dan.

Tygers Of Pantang is inderdaad een echte 'oldskool' heavy metalband. Ze spelen nog steeds die stijl en treden regelmatig op. Het is op zich best knap om als band zo stoicijns die NWOBH-sound te blijven spelen.
Een bevriende metalhead uit Friesland van me is er helemaal gek van. Het is ook gewoon stevige kwalitatief goede metal met lekkere gitaartjes. De zang op dit debuutalbum vind ik het juist iets bijzonders/eigens geven, het stoort absoluut niet.
Hoe de band live is weet ik niet, 2x achter elkaar een concert van ze gemist door overmacht.
3,5 sterren voor Wild Cat.

Echt, John Sikes?

Dit geweldige album (1980!) nog enkele malen beluisterd en er zit niets anders op: een opwaardering naar een welverdiende 4 sterren. Wat een geweldige band, rechtoerechtaan en luister eens naar de teksten, zo herkenbaar voor hen die toen opgroeiden.
Binnenkort ga ik deze mannen live zien optreden, an exclusive concert in Holland.
Een verdere opwaardering naar 4,5 sterren is dan niet uitgesloten.
Fijn dat dit soort bands nog aan de weg timmeren anno 2016.
De laatste ter Mohikanen.
NWOBHM vergrijst.

Idem.

Tis zo'n 25 a 30 jaar geleden dat ik deze nog eens heb opgelegd en wat klinkt hij nog lekker. Heerlijk scheurende oldskool metal. Lekker ruw, mede door de rauwe vocalen.
itmag dan wel metal (NWOBHM) zijn maar ik hoor vooral "Groovy Rock'n'Roll" met scheurende, niet al te ingewikkelde, gitaarsolos.
Het album had wel iets korter mogen zijn, want vanaf het titelnummer schijnt het vet van de soep te zijn en valt het een beetje in herhaling. Maar als de afsluiter "Insanity" uit de boxen knalt zijn we die 3 voorgaande (zwakke) tracks snel vergeten.

Een dezer dagen hun opvolger ook weer eens opleggen.

Het stoerste album van 1980 wars van pretenties.

Slave to Freedom ken ik van het beton uur, gaaf nummer

Oh ja, laatste nummer Isanity vind ik ook erg goed. Heb de vinyl versie uit 1980 op staan.
Ik weet het niet, de productie is misschien wat dun, maar wel ok.

Aardig album, maar niet hun beste. Spellbound en de laatste albums zijn veel beter. Het ontbreekt vooral aan veel super songs.

Hier staan Slave To Freedom en Killers op wat mi nooit meer overtroffen.

Slave to Freedom , wat een heerlijk nummer is dat!!
Rockfan kent zijn klassiekers

Onlangs kocht ik de verzamelbox 'The MCA Years' met daarin de eerste vier studio-albums van deze band. Vooral voor Spellbound en Crazy Nights, , maar de andere twee albums zijn dan mooi meegenomen.

Wild Cat kende ik nog niet maar dit blijkt een alleraardigst hardrockalbum te zijn. De nummers klinken energiek en hebben soms een beetje een AC/DC-vibe (vooral op Suzie Smiled). Alleen de zang van Jesse Kox kan me niet zo bekoren, voor de rest een fijne plaat!

Wild Cat vind ik wel een goed album, maar Spellbound en Crazy Nights zijn beter. Maar opmerkelijk is het Wel : John Sykes legt als het ware het fundament in de band ( rijmt ook nog) zet als het ware de richt lijnen uit. En als Sykes om een 1 of andere reden uit de band is gezet wordt er met het fundament nagenoeg niks mee gedaan. Bij Whitesnake niet en bij de Tygers of Pantang al helemaal niet. De gevolgen laten zich raden : na Crazy Nights zijn er 3 flut albums geproduceerd die echt aller belabberdst klinken en waar de honden nog geen brood van lusten. Pikant detail is - believe it or not- in een recent interview met de Tygers of Pantang in het blad Aardschok n.a.v. hun recent uitgekomen album bloodlines - goed album overigens- is dat het Album The Cage destijds in Nederland het best verkochte album was in 1983, raar maar waar. Maar in mijn woonplaats is daar helemaal niets van te merken. Want The Cage album lag in de platenzaken nog in grote aantallen in de schappen met daartegenover een stuk of 2/3 Crazy Nights albums en Wild Cat en Spellbound??? nergens te bekennen : uitverkocht!!! Maar ook een andere NWOBHM band had destijds een album die evenals de 1e 3 albums van de Tygers of Pantang als een bom is ingeslagen : Satan met het court in the act album wat ook krankzinnig goed is was destijds ook vaak uitverkocht. Al met al vindt ik Wild Cat een geslaagd debuut wat niet echt inzakt en ja- achteraf praten is altijd makkelijk- was dit album een goeie opmaat naar het nog betere Spellbound en Crazy Nights album.

Zoals ik het begrijp uit de biografieën die ik van Thin Lizzy ken, een kleine correctie: John Sykes werd niet uit Tygers of Pan Tang gezet, maar door Thin Lizzy benaderd toen Snowy White daar vertrok. Lizzy was toen een veel grotere band dan ToPT en Sykes zal niet lang hebben getwijfeld.

Evenmin werd hij uit Lizzy gezet, de groep stopte eenvoudigweg na de tour bij Thunder and Lightning. Nog tijdens Lizzy en ook daarna speelde Sykes tevens bij Philip Lynott solo, zie bijvoorbeeld hier bij het programma GasTank. Vervolgens zag Lynott met lede ogen hoe Whitesnake Sykes met een mooi contract weglokte.
De twee bleven bevriend: in februari 1985, een klein jaar voor Lynotts dood, gaven ze nog een interview bij The Music Box.

Bij Whitesnake vertrok Sykes met onenigheid toen Coverdale langdurig herstelde van een keelontsteking. In dit tv-interview bij Eddy Trunk vertelt Sykes kort over zijn ervaringen, al is het te oppervlakkig om veel te weten te komen.

Ik herken wat je schrijft over The Cage: veel fans haakten daarbij af. Maar wie kent de verkoopcijfers? De groep heeft nooit de Nederlandse albumlijst gehaald, in Brittannië is The Cage inderdaad hun bestverkochte album, zie hier. Tot mijn verrassing zie ik daar dat de twee platen met Sykes in het VK minder verkochten dan Wild Cat en The Cage. Komt ongetwijfeld door de drie singlehitjes van de laatste.

Wat betreft dit Wild Cat: voor mij een matige plaat, qua jaren '80 zijn van ToPT de twee albums met Sykes de beste. Tegelijkertijd is het voor deze jonkies best een redelijk album en het startpunt van een band die na nogal eens vallen en opstaan inmiddels al jarenlang een stabiele koers vaart.

Dacht dat ik alles wist over Thin Lizzy, maar heb nooit geweten dat Snowy White bij Thin Lizzy heeft gespeeld, echt finaal over het hoofd gezien. Je kan nou eenmaal niet alles weten blijkt nu wel weer. Wat ik weet is dat bij de eerste line up naast Scot Gorham Gary Moore de gitarist was. Moore stapte uit de band om een solo carriere te beginnen, Brian Robertson werd z'n opvolger. Echter Brian Robertson had nogal vaak een stuk in de kraag waardoor Gary Moore regelmatig voor hem moest invallen. Maar naarmate de solo carriere van Gary Moore succesvoller werd kon dat niet meer en was dus Snowy White dus de opvolger van Robertson. Robertson is denk ik niet uit de band gezet in 2006 speelde hij mee op de tribute to Phil Lynot live in Dublin DVD waar hij een opvallende fitte indruk maakte. Pikant detail is echter wel dat Brian Robertson Gary Moore heeft overleeft. De show in Dublin was slechts 5 jaar voor z'n trieste overlijden. Anyway over de Tygers of Pantang : ik weet niet welke anonieme bron Aardschok heeft aangeboord wat betreft de verkoopcijfers van The Cage, volgens mij hebben ze de verkoopcijfers van groot Brittannië gebruikt. Ik kan me niet voorstellen dat The Cage het best verkochte album is in Nederland. En die andere 2 albums The Wreck-Age en Burning in the shade zijn volgens mij in beperkte oplage geperst want die heb ik nog nooit in de schappen zien liggen destijds. Misschien hadden de platen maatschappij van die 2 albums weinig vertrouwen in die albums en dan hadden ze nog gelijk ook. Over Wild Cat ben ik het met velen eens dat de zang op dat album niet best is, muzikaal gezien vindt ik het best goed klinken. Trouwens nog bedankt voor de informatie RonaldjK!!!!