Stevie Nicks - The Other Side of the Mirror (1989)

Mijn eerste bestelling van Cdrob (Voor bijna Nicks )

Een van de vele solo-albums van Stevie Nicks. Deze kwam uit 2 jaar na Fleetwood Mac's Tango in the Night. Moeilijk om zo'n goed album te evenaren natuurlijk. Ze heeft een vrij eigenzinnige stem waar je van moet houden en ik vind het heerlijk. Beetje rauw, maar o zo zuiver. Ik luister ook het liefst naar haar ballads, daar komt haar stem gewoon het beste tot haar recht. Rooms on Fire was de hit van dit album en klinkt nog steeds prima. Bruce Hornsby hoor je een paar keer als backing vocals, maar jammer dat hij bij geen enkel nummer achter de piano zat, was ook een mooie combi geweest. Verder lekker albumpje waar je je geen buil aan kunt vallen. 3,5*

Nou, je kunt je wel degelijk een buil aan dit album vallen, als je denkt zonder ergernissen een heerlijk uurtje met Stevie Nicks door te brengen, bijvoorbeeld. Album bekend door Rooms on fire maar o o o, wat staat er veel pover werk op dit album, Stevie het spijt me. Na rooms on fire wil ik graag Doing the best I can (hoe toepasselijk) nog onder de aandacht brengen maar dan houdt het echt op.

Dit is de enige plaat die ik ken van Stevie Nicks. Het is een periode dat zij worstelde met drugsproblemen en gewichtsperikelen.
De stem blijft echter apart en mooi. Het songmateriaal is wisselvallig. Het mist duidelijk zeggingskracht. Je verwacht en hoopt na een beloftevol begin dat het echt iets wordt, maar het verzuipt uiteindelijk in middelmatigheid.
Sterk geproduceerd dat wel, maar naar een Sara, Dreams of Gold Dust Woman is het hier tevergeefs zoeken.

Probeer Trouble in Shangri la, dat durft dr. musician je gerust voor te schrijven. Bella donna en The wild heart worden nog aardig, als je het beste werk samenvoegt en inbrand. Laat de rest maar zitten.

Ook al geen hoogvlieger dit album,maar nog wel genietbaar.De singles doen het hier het best,maar de rest is toch wel matig te noemen.

Typisch een 3-sterren-cd. Alles klinkt aardig, niet meer en niet minder. De productie vind ik nogal gedateerd klinken, echter.

En die heeft, juist bij The Other side of the mirror, destijds nogal veel lof gekregen (Rupert Hine toch?).

Ik moet erkennen deze cd nog maar zelden op te zetten, een enkel nummer is slechts ´Nicks-waardig´, ze heeft duidelijk betere muziek gemaakt.

Misschien moet je haar de tijd geven iets moois te maken.
Ze heeft nu al 8 jaar lang geen solo cd meer uitgebracht (een record voor haar). Ze tourde met Fleetwood mac door Amerika, komt in het najaar naar Europa en zal daarna al haar pennenvruchten steken in de nieuwe studio-cd van deze band.

Daar hopen we dan maar op.

Ja, die. In die tijd was een productie als deze onbetwist baanbrekend, samenvallend met de cd-revolutie, maar anno nu vind ik het vooral koud, klinisch en typisch uit een tijd dat iedereen met platen kwamen die zo klonken (Robert Plant's Now And Zen schiet me zo te binnen).

Deze CD heb ik niet direct gekocht toen het uitkwam. Op de één of andere manier werd ik beinvloed door haar shagerijnige blik op die hoes. Naar mijn idee stond er hele shagerijnige muziek op. Maf he?
Toch maar de stap genomen toen ik op een dag een extraatje had verdiend met mijn afwashulp. (ik was nog erg jong in 1989)
Spijt had ik niet want van de eerste 4 nummers was ik erg onder de indruk en Rooms on Fire kende we natuurlijk van de Top 40.
Whole Lotta Trouble heb ik met mijn vriendje heel wat keren keihard afgespeeld en erg vee lol mee gehad. Geweldig toen daar ineens een clip van verscheen destijds.
Juliet en Fire Burning zijn grappige nummers.
Nu 20 jaar verder draai ik deze CD niet vaak meer. Het lijkt wel of de interesse weg is voor deze CD. Misschien kan ik mij wel vinden in de mening van Kaztor. De productie vind ik nogal gedateerd klinken

Geen hoogvlieger deze plaat, haalt het niet bij bv. Bella Donna maar toch luistert het wel lekker weg. Het stemgeluid van Stevie moet je net liggen en dat zal zeker niet voor iedereen gelden.
Snapt iemand trouwens Stevie's preoccupatie met het woord 'room(s)?' Dat komt namelijk bovengemiddeld vaak terug in haar teksten.

Hier al genoemd is de nogal kille produktie. Duidelijk een produkt van een tijd waarin men elkaar probeerde te overtreffen in het maximaal benutten van de 'helderheid' die er met digitale media te behalen viel.

Dat is wel te verklaren. Het album is namelijk in een (Nederlands) kasteel opgenomen.
Check: Rooms On Fire by Stevie Nicks Songfacts

misschien omdat het meestal vrij koud is in een kasteel?

Ik moet zeggen dat ik altijd al dit album iets magisch vond hebben. Blijkbaar is de productie dan toch wel geslaagd om die sfeer te creeren.

Prima album van Stevie, niet dat je zegt WAUW, maar ook niet dat je zegt slecht. Rooms on Fire en Long Way to Go zijn mijn favorieten. de productie klinkt inderdaad wat kil maar dat past wel *3,5

Top stem maar op dit album helaas geen top songs,Rooms on fire uitgezonderd.Voor de rest vrij veel doorsnee.

Ik herinner me 1989 nog goed. Ik zag en hoorde het clipje van 'Rooms on Fire' en was verkocht. Als ik de clip nu zie, blijf ik die wel mooi vinden, maar tegelijk valt me op hoe het druggebruik haar aangetast heeft. Het nummer blijf ik sterk vinden, net als 'Long Way To Go', maar wat volgt, is beduidend minder. Bijgevolg ligt het album in de lijn van de voorganger: veel middelmaat en te weinig uitschieters. Een typisch album om een drietal nummers op te nemen in een zelfgemaakte collectie en zo toch een goed album te creëren.
Ook hier is 2,5 sterren het maximum.

Na een nieuwe luisterbeurt vind ik dit album net iets beter dan de voorganger, misschien wel omdat het schreeuwerige minder is. Toch is 3 sterren te hoog. 2.75 dus.

Na het openingsnummer lijkt het kruit welhaast verschoten. Long Way to Go vind ik dan ook goed, maar daarna wordt het een lange weg dit album uit te zitten, vooral dat duet valt meteen al niet in smaak en voor de rest kan een goede zangeres pover materiaal niet redden in dit geval. Bij vlagen hoor ik nog wat leuks, maar over de gehele linie wordt er geen voldoening uitgehaald. Geen buil aangekocht als tweedehands CD voor bodemprijs en de verwachtingen waren ook niet bijster hoog. Heb het album meerdere keren gedraaid en vond het als gematigd Fleetwood Mac liefhebber wel in mijn straatje vallen, vandaar.