Bruno Mars - Unorthodox Jukebox (2012)

'k Dacht 'k luister 'ns een Bruno Mars plaat. Doe je niet zomaar natuurljk; zijn vorige reeks singles klonken dan best aardig op de radio, het infantiele karakter stond hogere ambities in de weg. Met Locked Out of Heaven en nu When I Was Your Man lijkt er op het eerste gehoor nog niet eens zoveel veranderd aan de formule, met dat verschil dat er nu een duidelijker plan lijkt achter te zitten. Beide nummers klinken haast verwant, alsof ze van hetzelfde album komen, van dezelfde artiest, maak dat mee. Een eerste voor Mars, en extra bijzonder omdat het toch behoorlijk verschillende nummers zijn, een hip feelgood nummer versus een klassieke pianoballad. Het is de overgave, zijn performance, de specifieke clipstijl die ook helpt, en gewoon de kwaliteit, nondedomme. Zelfs buiten de radio om. En de belofte wordt ingelost. Unorthodox Jukebox is een album. Bruno Mars blijkt een artiest. Zijn muziek blijft een clash aan stijlen: de reggae, die frisse r&b, het aloude soulgevoel, de pure MJ-pop,... Het wordt hier juist aangestuurd en uitgewerkt. De variatie werkt net omdat er consistentie is in de instrumenten, het album in een aangenaam tempo zit en Bruno Mars als zanger alles moeiteloos draagt. Zijn capaciteiten zijn er niet per se beter op geworden, evenmin zijn materiaal complexer ineen steekt, er is gewoon dieper over alles nagedacht. Het speelt nog steeds de radio plat, maar nu is er behoefte naar meer. Unorthodox Jukebox brengt net dat!

Wisselend. In eerste instantie was ik niet zo blown away van dit 2e album van Bruno Mars, enkel Locked Out of Heaven vond ik een lekker nummer. De waardering voor andere nummers op dit album komt met mate, en vandaar dat ik nu een hogere stem geef dan ik eerder in gedachten had.
Bruno Mars wordt wel de nieuwe Michael Jackson genoemd, en alhoewel vele Jackson-volgers dit misschien zullen ontkennen, geef ik Mars wel een kans om in de toekomst een grote te worden. Ook hij had zijn attitude, danskunsten en hoge bereik mee.
Waar op Mars´ eerste album veel nummers nog kinderlijk waren ( denk bijv. aan de stuitende Lazy Song ), komt Mars hier met serieuzere stof. Alhoewel het hoofddoel blijft catchy popsongs te produceren, zitten nummers als Gorilla en When I Was Your Man ook wel echt goed in elkaar, en overstijgen zodoende wel het label ´gewone popmuziek´. Locked Out of Heaven en Treasure zijn fijne, aanstekelijke popnummers die niet irriteren. Young Girls, Natalie en Moonshine zijn ook prima popnummers. De reden dat ik echter geen topscore toeken is de volgende: Na track 7 lijkt Mars het spoor volledig bijster te raken: Show Me en Money Makes me smile zijn irritante, nietszeggende nummers en stroken totaal niet met de rest van het album. Afsluiter IF i Knew voelt als albumopvulling van een toch al beperkte tracklist( slechts 10 nummers ). Alle plussen en minnen bij elkaar opgeteld kom ik op 3,5*

Twee sterren, en daarmee krijgt 'ie van mij 't voordeel van de twijfel. Een aantal songs zijn catchy, maar verder is het veelal simplistische en voorspelbare popmuziek met weinig substantie. Kindermuziek, eigenlijk. Als het je ding is, prima, maar dus niet aan mij besteed.