The Weeknd - Trilogy (2012)

Leuk. Denk dat ik deze wel ga aanschaffen. Alleen al vanwege de prachtige cover. Nee wacht. Alleen al vanwege de sterke muziek.

Het is niet mijn genre. Niet mijn geluid. Niet mijn stem.

En ik vind het fantastisch. Vermoeid hedonisme. Sombere seks. Ieder liedje op deze drie gebundelde mixtapes straalt iets uit dat ik, for lack of a better word, alleen maar kan omschrijven als '2012'. Het is nú, het is fantastisch en misschien zelfs wel een klassieker.

Het is een charme die, voor mij, terugkomt op de eerste Interpol. Of op het oeuvre van LCD Soundsystem. Het is geweldige muziek die de tijd waarin hij gemaakt is verheft tot een soort van vacuüm. Het kan alleen daar bestaan.

Vergeef me dit wollig gedoe. Fantastische muziek, in een fantastische bundel en de aanschaf meer dan waard.

dus dit is het reguliere debuutalbum en die vorige platen zijn verzamelalbums? ahh dat noemde men mixtapes, ik zie het al. behoorlijk lame dan als zogenaamd debuut.

Weet iemand of dit meesterwerk ook op LP te verkrijgen gaat zijn?

@ Tuktak wat mij betreft een volkomen misplaatste reactie. Zijn overige 3 albums zijn inderdaad gratis mixtapes. Nu zijn triology af is verzamelt hij deze mixtapes, remastered ze en vraagt er voor het eerst geld voor.
Daarnaast is de muziek briljant wat het verre van een lame debuut maakt.

Ik hoop dat ik deze van die goeie ouwe Sinterklaas krijg. Echoes of Silence en House of Balloons vind ik echt geweldig, Thursday zal ik vandaag eens gaan beluisteren!

Als hij geld wil verdienen aan een vette debuutplaat had hij gewoon beter zijn best moeten doen en met nieuwe tracks moeten komen. Dat jij deze verzamelaar met opgepoetste tracks wil kopen is natuurlijk prima, maar de rest van je verhaal had je beter jezelf kunnen houden.

Ik had die drie mixtapes sowieso willen hebben, bovendien is €18,99 geen geld voor drie discs en bijna drie uur aan muziek. Een erg goede oplossing dus!

En tuktak, hier staan ook drie nieuwe nummers op..

Dit schreef ik bij een van de 3 'oorspronkelijke' werken:



Paar toevoegingen:

a. ik kende niets van de man, totdat onlangs The Weeknd elders werd genoemd - en dat, met de context, vormde de reden om eens te gaan zoeken.
b. het vreemde is dat de drie 'delen' waaruit Trilogy bestaat als verzamelaar alhier te boek staan, terwijl deze 'verzamelaar' der verzamelaars dan weer een oorspronkelijk 'nieuw album' is.

Beetje vreemde gang van zaken. Kan me voorstellen dat als je het werk van The Weeknd al kent, je je afvraagt waar het nieuwe zit of waarom je deze Trilogy zou kopen en dat brengt me bij het volgende: ken je het werk niet eerder of wil je iets van The Weeknd als fysiek album in huis hebben, is de 12 euro die Amazon ervoor rekent natuurlijk een sympathieke prijs.

Met JMSN, Jamie Woon e.d. is de sound niet echt nieuw meer te noemen. Wie het eerst was zal mij verder een zorg zijn.
Verder net als die andere acts een kwestie van niet al te veel draaien voor mij. Dan blijft het leuk. En Trilogy moet ik echt in aparte delen tot me nemen want anders is het echt too much.

gewoon maar een opmerking, zou dit album niet onder verzamelalbums moeten staan en de afzonderlijke albums (House of Balloons, Thursday, ...) onder reguliere albums aangezien dit gewoon een verzameling is van zijn drie albums?

Eigenlijk s het inderdaad een verzamelaar, het zijn de drie EP's samengevoegd. Maar hij heeft het uitgegeven als regulier album. Het klopt dus zoals het hier op MuMe staat.

Ik vind het ook een verzamelaar. Een verzameling van de 3 "mixtapes". Die 3 albums vind ik weer reguliere albums.

Eigenlijk is deze Trilogy-uitgave een beetje als de 3D-filmversie verkiezen in de cinema, hoe je het ook draait of keert, welk meesterlijk excuus je ook kan verzinnen, uiteindelijk betaal je gewoon onnoodzakelijk extra. Nu is geld spenderen waar het niet per se nodig is zelfs in deze crisistijden allang geen hoofdzonde meer. Dus hou dan maar meteen nog wat extra euro’s uit de buurt van de spaarrekening om de remaster van The Weeknd’s werk te kapitaliseren. Want menig film mag dan amper gebaat zijn bij een extra dimensie, ’t doet de muziek van The Weeknd klaarblijkelijk wel goed! Plak er nog wat bonustracks achter, werk af met een mooie verpakking en je hebt van je geweten ook niet al te veel last meer... De muziek van de drie mixtapes behoudt gelukkig bijna exact dezelfde vorm, maar onderhuids is er stevig geschrobd en geboend om de reeds intense ervaringen nog te intensifiëren, de wereld van The Weeknd in te wandelen, met trillende benen doorheen bonzende elektronische tonen, atypische samples en zijn onheilspellende r&b-vocalen.

Uiterst sfeervol maar met het hoofd vol gedachten legt The Weeknd een bijzondere aanpak aan de dag. Slechts accenten verschuivend krijgen de stijlvolle beats niet onregelmatig vadsig uitgezette samples en andere toetsen mee, tegen de productionele beheersing in, maar nooit de harmonie verstorend. Bijna even ongemerkt weet de man ook tekstueel en vocaal soms volledig te tuimelen tussen zelfreflectie en zelfbevrediging, niet zeker wetend of je dit moet luisteren met de koptelefoon op je psychiatrische divan of met de kop tussen tetten vanuit je striptentzeteltje. Dit hele spel tussen het najagen van onverklaarbare gedachten en seksuele driften loopt als een rode draad doorheen de trilogie. Dat de albums ook hier op drie afzonderlijke schijfjes staan toont de subtiel verschillende aanpak tussen de projecten. Met het duidelijk hoorbare verwantschap is de trilogie in één ruk uitzitten doorgaans niet het beste plan; het materiaal is met deze release geen driedubbelalbum geworden, maar nog steeds gewoon een verzameling van drie afzonderlijke releases.

House of Balloons kan doorgaans op de meeste aandacht rekenen, het was ook de eerste van de drie en bij de eersten in een toen vrij nieuwe beweging. Er is daarnaast ook gewoon de beste songwriting van The Weeknd te horen, met een levendige muzikale uitwerking, opeenvolgende reeksen straffe refreinen en inventieve tempowisselingen. Halverwege The Party & The After Party begint er wellicht wat sleur in het feestgedruis te komen, wat niet betekent dat het niveau daarmee per se daalt. Sleur klinkt misschien wat onbedoeld negatief, maar hoe je het ook wilt noemen, het zet zich wel verder in de twee volgende albums. Thursday en Echoes of Silence leunen namelijk meer op sfeer en melodie dan de songs op hun voorganger, wat meteen een andere ervaring oplevert. Hier is het meer zoeken naar de ideale setting om alles te laten binnensijpelen, met het ondertussen reeds vertrouwde Weeknd-geluid als een aangename gids. De laatste in de rij, Echoes of Silence, heeft het onopvallendste karakter, maar lijkt daarmee gemakkelijk ongemerkt onder de huid te kruipen, waarmee de spannende producties, gerichte inhoud en ingetogen beleving toch gehoor vinden. Een (re)release die nieuwe inzichten brengt, alle goede dingen bestaan dan toch in drieën!

Godver, wat is Wicked Games toch ontzettend te gek!!!!!! Broeierig goed!!

Zingt Drake hier heel de drie albums op? Dat is dan weer een minpunt in totaal als dat zo is.

Drake? Alleen een ft. op The Zone toch? The Weeknd is de zanger...

Ik snapte het ook al niet helemaal. Verder heb je over Wicked Games helemaal gelijk!

Oh dan heb ik het verkeerd gehoord. Alleen op The Zone zingt Drake inderdaad.

Vandaag in de brievenbus gevonden, heerlijk dikke hoes, 3 albums, strak en sexy opgesteld in een rij. Zin om te luisteren. Catchy songs, goede producties, voor rond en tientje bij cdwow.nl besteld. Eigenlijk geen echt slechte tracks, wat knap is. Ik ben blij dat deze in mijn kast staat!

En bedankt Sint! Deze trilogie werkt redelijk verslavend, ik heb vorige week iedere dag wel een deel beluisterd, en het blijft geweldige muziek. Ben nu al benieuwd naar een nieuwe van The Weeknd!

Het is leuk dat we al deze tapes al gratis hebben gekregen vorig jaar. Maar sommige muziek is gewoon zo goed dat het je geld verdient.

Wat is hier nu weer het nut van?
Alle nummers zijn zo monotoon, vooral door de stem van de zanger. Te smooth en gladgestreken, te toonvast en te gemaakt. Met een album van 30 nummers van telkens 5 minuten lang durende nummers van "oohoh ohoho aaahhahaah ayaayaayaa *nietszeggende, herhalende lyrics*" ben je het na een paar tracks al kotsmoe. Voor één E.P zou dit wel iets zijn. Geeuw.

Precies de reden dat dit een verzameling is van drie EP's, ik draai ze ook niet achter elkaar maar het is af en toe best fijn om een deel van deze trilogie op te zetten.

De aparte albums zijn redelijk(zeker het eerste is bovengemiddeld) maar snap niet waarom dit album als een regulier album nog eens samen moet uitgebracht worden. Alle kracht wordt uit het album gehaald omdat het zo fucking lang duurt. Na een tijdje begint het dan ook extreem monotoon te worden, en dit zorgt voor een strontvervelende en bijna niet te harden zit van bijna uur. Bovendien zijn de lange fade-outs na een tijdje ook echt irritant. Apart verdienen de album 2.5-3.5, samen is dit 1.5* waard.

Bij het nummer Same Old Song nam hij mij trouwens de woorden uit de mond

Het album is als een regulier album uitgebracht omdat de vorige albums enkel als mixtape te verkrijgen waren. Dit is de eerste fysieke release van The Weeknd, als ik het goed heb. Dus eigenlijk is deze uitgave best welkom, al brengt het niets nieuws.

De remastering trek ik trouwens vrij slecht. Wicked Games lijkt nergens meer naar...

Heerlijke cd. Het eerste album is in mijn ogen wel duidelijk het best. Heerlijke ''sex'' muziek. Vermaak me er al dagen mee:)

Binnenkort weer een nieuw album van The Weeknd - Kiss land.

M'n eerste aanraking met The Weeknd's solomuziek.

Toen een jaar hiervoor zijn drie mixtapes (House of Balloons, Thursday en Echoes of Silence) uitkwamen stond deze getalenteerde zanger nog niet op mijn radar. Hiervoor kende ik enkel zijn gastbijdrages op Drake's Take Care en zijn eigen nummer The Zone, door Drake.

Dit debuut-/compilatiealbum mag dan wel bestaan uit 30 nummers verspreid over 3 cd's maar toch verveeld het me geen moment. De emotie dat Abel in zijn stem en teksten legt is werkelijk genieten geblazen. Niet alleen de gastheer verdient een dikke pluim voor dit meesterwerk, ook de rijke instrumentaties van vooral Doc McKinney en Illangelo zijn uitermate belangrijke factoren in het succes van deze plaat.

High for This, What You Need, The Morning, Wicked Games, Coming Down, The Zone, The Birds (1 en 2), D.D., XO / The Host, Initiation, Same Old Song, The Fall en Next zijn allen nummers die bijna dagelijks langskomen in m'n playlist.

Ook de rest beluister ik met heel veel plezier, werkelijk waar uitstekende tracks! Het enige nummer dat me minder doet is Gone, dat komt vooral door de instrumentatie dat wat te apart is.

Hopelijk gaat zijn volgende album weer meer deze kant op. Normaal moet dat wel goed komen aangezien hij weer de studio is ingedoken met Doc McKinney en Illangelo!

Stevige 4* dat zo nog maar eens met een halfje verhoogd kan worden, en dat voor een drie-dubbel-album!

Favoriete nummers kiezen is nog lastig, zelfs ondanks de zeven die ik aan mag wijzen. Heb 'm al maanden op repeat staan en vindt het heerlijk. Zijn er eigenlijk artiesten die vergelijkbare muziek maken zoals dit meesterwerkje? Misschien is het ook wel beter dat niet te weten, dan blijft deze lekker speciaal. Oja, The Zone vind ik heerlijk, en hoe goed ik Drake ook vind, hij had er niet op hoeven staan.

Ik had er meer van verwacht. Enige nummer dat ik er boven uit vind steken en mij pakt is Twenty Eight. Een ronduit irritant nummer is D.D., een bewerking van Dirty Diana van Michael Jackson. Wellicht zijn de opvolgers van Trilogy beter?

Al 5 jaar lang domineert dit album mijn afspeellijsten.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik met een VVV-bon van m'n stage een plaat uit ging zoeken. De keuze viel op Thursday, verder niet op plaat geluisterd. Twee dagen na mijn aankoop ging ik een maand interrailen. Had via streamingsdienst 'deezer' een album gedownload voor die 4 weken. Dat was Trilogy van The Weeknd, omdat ik toch wel benieuwd was wat voor muziek er op Thursday stond. Het is geen shock dat dit album de soundtrack van mijn vakantie is geworden.

Het heeft me sindsdien nooit losgelaten. Geniet er nog bijna dagelijks van.