Klaus Schulze - X (1978)

Na jaren dit niet gedraaid te hebben heeft dit album de laatste tijd vaak in de cd-speler gezeten. Het voordeel daarvan is dat je dan pas echt ontdekt hoe goed dit eigenlijk is. Daarnaast ontstaat bij mij nu meer als voorheen het idee om de biogrfieën te gaan lezen waar de muziek aan opgedragen is. Het zijn stuk voor stuk boeiende composities die me beet nemen in verhalen waar ik toch het fijne van wil weten.

De subtiele ritmes en de kleine verandering doen me echt denken aan bladzijden die worden omgeslagen in de lijvige boekwerken. Dit heeft Schulze prima door gehad moeten hebben tijdens het componeren van deze muziek. Al zijn de tracks van behoorlijk lengte ze weten mijn aandacht goed vast te houden. Nergens heb ik het idee van "man schiet op." Schulze steekt keer op keer zijn hand uit en neemt me mee in een boeiend verhaal.

Iedere kennismaking verloopt op een specifieke manier, maar steeds is de indruk van de persoon waar de compositie over gaat erg goed en prettig te noemen. De zestal composities op mijn album raken me na al die jaren nog steeds en zijn in mijn beleving nog erg tijdloos van aard. Geen enkel moment komt bij mij op: er is oude electronica gebruikt. Het is muziek die me uit de sleur van alledag haalt. Op sommige momenten begin ik mentaal te zweven en zie mooie landschappen onder mij opkomen en verdwijnen.

Op andere plaatsen lijkt Schulze mij te zeggen dat ik mijn leven goed moet overwegen. Hij doet dit op de prima manier zonder dat ik het gevoel krijg van een wijzend vingertje. Op bepaalde momenten lijkt het wel of je echt alleen op jezelf bent aangewezen. Dit gevoel heb ik sterk op de track Friedemann Bach. Het lijkt wel of ik door ruimte en tijd vlieg. Op het einde lijkt het wel of de lucht ijler en ijler wordt.

Over Ludwig II von Bayern doen vreemde verhalen de ronde. Zo zou het orkerst wat hier op te horen is niet genoemd willen worden, omdat ze zich zouden schamen voor de muziek. Dit laatste hoeven ze voor mij niet te doen. Door het orkestrale geluid wat hier te horen is wordt ik een fraaie wereld ingezogen. Na deze bijzondere bombastiche opening zweef ik opnieuw in de ruimte. Af en toe komt een groot stuk steen voorbij, maar het is vooral een sfeer waar ik helemaal tot mezelf kom. Op een mooi bed aan klanken voel ik de stress uit mijn lichaam stromen. Even lijkt het erop of mijn eigen geest ook mee wil in dit bed van rustgevende klanken. Mentaal ben ik van de aarde los. Even voor het einde zijn daar opnieuw de orkestrale klanken die me veilig en wel op de aarde neer zetten. Het geeft mij het gevoel op de snelweg te zitten richting thuis.

Eenmaal thuis zijn daar de kosmische klanken van Heinrich von Kleist. Deze klanken geven mij min of meer het gevoel van veilig thuis te komen, waardoor erg subtiel de ervaringen in zijn verwerkt die ik gaandeweg op dit album heb mee gemaakt. Een gevoel met enige weemoed de foto's inplakken van een bijzonder reis die net achter de rug is. Wat gezien de bijzondere muziek van Klaus Schulze ook juist is na mijn beleving.

De afgelopen twee cd's zijn voorbij gevlogen tijdens het schrijven aan dit bericht. Het doet me nu verbazen dat ze al voorbij zijn, want ik heb het gevoel net te zijn begonnen aan dit stukje voor de MusicMeter. Wat gezien de lap tekst niet kan. Daarom kan ik nu maar tot een conlusie komen dit is een waar meesterwerk van Klaus Schulze. Spannend en meeslepend....