Doves - The Last Broadcast (2002)

Als geen ander album van Doves (met Kingdom of Rust misschien als uitzondering) voelt dit album aan als een geheel, deels door de prachtige overgangen tussen de songs, deels door de sfeer waarvan het hele album doortrokken is.

De dwingende, aanzwellende puls van Intro brengt je meteen in hogere sferen en maakt de weg vrij voor de wijdse opener Words.
There Goes the Fear, een ogenschijnlijk vrolijk en luchtig nummer doet je weer even met beide benen op de grond belanden, maar niet voor lang.

Met het door akoestische gitaren begeleide M62 wordt de draad van de eerste twee tracks weer opgepakt; het is met nadruk geen cover, maar een prachtige bewerking van King Crimsons Moonchild (In the Court of the Crimson King), mooier en meer een echte song dan het origineel.
Dan volgt het mysterieus klinkende, enigszins dreigende overgangsstuk Where We’re Calling From dat meesterlijk N.Y. inleidt: Een 'space-rocker' die heerlijk aggressief van start gaat, dan plots terugvalt naar akoestische gitaar, weer opbouwt, totaal stilvalt en naar een prachtige climax gaat, en tenslotte sereen eindigt. Het besef begint dan wel te dagen dat dit wel eens een meesterwerk zou kunnen zijn.

De aanstekers kunnen vervolgens massaal in gereedheid worden gebracht voor het troostende, gospel-achtige Satellites, normaal gesproken een moment om af te haken, maar Doves blijven ook hier geloofwaardig.
Het onheilspellende Friday's Dust is briljant gearrangeerd zoals alleen Doves dat tegenwoordig lijken te kunnen met prachtig aanzwellende strijkers, klarinet melodieën die je maag bijna doen omdraaien en natuurlijk de bekende atmosferische samples.
Pounding doet zijn naam eer aan: een heerlijk compulsief stampertje, dat met gemak op Some Cities had gepast. Dan volgen twee prachtige wat progrockerig aandoende songs, het aangrijpende Last Broadcast en het subtiel opgebouwde The Sulphur Man. Doves laten hier horen hoe je een nummer opbouwt en er verrassende wendingen in aanbrengt. Niet voor niets dat de bassist van Interpol een fan is, beide bands tonen een groot vakmanschap bij het in elkaar steken en arrangeren van hun songs.

Het album sluit af met het uitstekende, maar naar Doves maatstaven eigenlijk wat gewone Caught by the River. Maakt niet uit, de luisteraar is dan toch al lang murw geslagen door al het moois dat is voorbij gekomen.