Cocteau Twins - Milk & Kisses (1996)

MILK & KISSES 1996

De laatste plaat van het Schotse Cocteau Twins
schenkt het lichtvoetige, meer poppy werk van de voorganger Four-Calender Café
meer diepte doordat het opnieuw durft grijpen naar het meer donkere gitaarwerk.

De opener en tweede single Violaine zet meteen de toon.
Guthries gitaarwaaiers zijn krachtiger van aanslag en bevatten zo weer wat venijn.
Milk & Kisses lijkt op die manier het logische vervolg op Heaven or Las Vegas (1990).

Toch is hun laatste album donkerder van kleur.
Serpentskirt grijpt zelfs terug naar het gothic geluid uit de oerdagen.
Maar de engelachtige vocalen van Fraser houden ons in 1996.

In zekere zin is Milk & Kisses een dubieus product.
De Twins doen waar ze goed in zijn: hun eigen unieke geluid etaleren in tien songs.
Voor de fans luistert deze plaat erg lekker weg, voor de liefhebber echoot de plaat
misschien te vaak naar het verre verleden, naar een zeker déja entendu.

Gelukkig schrikt de eerste single Tishbite ons tijdig wakker.
Net als Iceblink Luck (1990) of Bluebeard (1993) een radiovriendelijk pareltje.
Dit keer met een naar Cocteau Twins maatstaven verfrissend orgeltje.

Heel wat CT nummers zijn in wezen mid tempo droompop melodieën.
Daar grossiert Milk & Kisses wel iets te gemakzuchtig in, zal blijken.

Half-Gifts doet de witte werelden van Victorialand (1986) nog eens heropleven.
Allemaal heel mooi natuurlijk ook al neigt de muziek meer dan ooit naar luisterbehang.
Liz blijft iets te lang in hoge stemregisters dwalen om je overtuigend bij de hand te nemen.

De eerste plaatkant eindigt met een would-be single.
Calfskin Smack is opgebouwd uit alle mogelijke CT clichees.
De fan in mij is niet onder de indruk, het slechtste nummer van de plaat.

Rilkean Heart is beter, loopt over van tederheid.
Ik hou van het nadrukkelijke gitaarwerk in deze albumtrack.
Op deze manier zweeft het nummer wat minder vrijblijvend door de huiskamer.

Ups doet vocaal wat denken aan Blue Bell Knoll (1988).
Op dat album durfde Fraser ook al eens raspen met de letter R.
Ze dartelt van hoog naar laag, maar ik vind het er op Ups een beetje over.

Eperdu neigt instrumentaal wat naar het werk van This Mortal Coil.
Niet moeilijk als je weet dat Simon Raymonde een drijvende kracht achter dit project was.
Ik vind het omwille van het avontuurlijkere arrangement één van de betere nummers.
Een verademing op een plaat die iets te eenzijdig op safe dreigt te spelen.

Treasure Hiding (zou de titel een knipoog naar mijn favoriete Twins album zijn?)
lost de verwachtingen slechts ten dele in. Ik hoor eerder referenties naar The Moon and the Melodies,
het project dat de drie Twins samen met Harold Budd vorm gaven tussen Victorialand en Blue Bell Knoll.
Een erg atmosferisch nummer dat gelukkig wel overeind blijft.

En dan eindigt deze plaat zowaar op één van de allermooiste Cocteau Twins songs.
Seekers Who Are Lovers kan ik niet anders dan beschrijven als een orgastische luisterclimax.
Een Van Goghiaanse nachtelijke hemel bezaaid met geel sterrenlicht.

Het nummer doet mij dit album in één klap vier sterren geven.
Een veel te gevleide beoordeling, want bijna de helft van de songs zijn matig tot zwak.
Het zijn de drie eerste en de drie laatste nummers die het echte verschil maken.

Van beide singles verschenen telkens twee exemplaren,
waardoor het aantal bonustracks uit deze sessies aardig aandikt.
Ik geef slechts de titels: Round, An Elan, Primitive Heart, Flock of Soul (Tishbite)
en Smile, Tranquil Eye, Circling Girl en Alice (allen afkomstig van Violaine).

Best nog een aardig en vooral mooi album van de Cocteau twins maar het niveau van de eerste drie albums en de E.P.'s daar omheen wordt hier toch niet meer gehaald.De kracht van de band,de wonderschone vocalen van Liz Fraser en de gitaarwaaiers vol echo en galm blijven weliswaar aanwezig maar het zoetsappige middenstuk van Milk & Kisses zorgt toch voor een lichte domper.
Gelukkig heeft de band de beste nummers voor het laatst bewaard met het prachtige Treasure Hiding (wat blijft die uit meerdere lagen bestaande zang toch wonderschoon) en het zelfs nog betere Seekers Who Are Lovers zodat de totaalscore toch nog redelijk positief uitvalt.
De plaat heeft dan misschien niet meer de impact van het oudere werk maar een dikke voldoende is hier toch wel op zijn plaats.
Erg jammer dat het hiermee afgelopen was want het was een volstrekt unieke band.

Wat blijft dit toch een heerlijke CD om bij weg te dromen.. met die eeuwige zweem van melancholie zo kenmerkend voor deze band.