Emmylou Harris - Cimarron (1981)

Volgens de gegevens over dit album kreeg het destijds wat kritiek te verduren omdat het zoals Evangeline bestond uit Outtakes van eerdere sessies, die tot dan toe nog nergens een plekje konden vinden. Dit Cimarron vandaag binnen gekregen op vinyl en eens rustig achterover in de stoel beluisterd en ik begrijp die kritiek niet zo goed. De stem van Emmylou is een genot om naar te luisteren de muzikale ondersteuning steeks prima in elkaar en de gekozen composities sluiten m.i. naadloos op elkaar aan. Juist doordat Harris in staat is om een nummer van een ander naar zich toe te trekken, krijg je nergens een bevreemdend gevoel. Of het moet Rose of Cimarron zelf zijn, dat door Poco zo sterk is neergezet en iets eigens heeft, dat je er welhaast alleen nog maar aan kunt morrelen. In de start ervan mist het ook de typische vaart van dat nummer en verwordt het iets teveel tot een countryhoempapa...maar gaanderweg weet het zich wel te herstellen. Ook een andere verrassing voor mij is The Price You Pay van mijn muzikale held Springsteen...dan kun je al niet veel fout doen bij mij...wordt gedragen gebracht en met de juiste kracht in de tekst. Vrij kort gekozen ook na de uitgave van The River pas een paar jaar terug destijds.
Ik kan buiten Cash...die nog wel altijd wel een paar eigen nummers op de American Serie had staan...eigenlijk weinig artiesten die zoveel opnames van andere artiesten kunnen maken en er met glans en glorie er mee weg kunnen komen als Emmylou Harris...maar goed, als je van haar stem houd, dan is er ook genoeg te genieten.

Ze heeft ook mooie versies gemaakt van andere Springsteen nummers als Mansion on the Hill, Tougher Than the Rest & My Father's House. Op haar album Red Dirt Girl zingt Bruce zelfs mee op een nummer van haar.
Evangeline bestaat volgens mij voor een deel uit nummers die ze met Linda Ronstadt en Dolly Parton mid-jaren '70 op had genoemen voor hun album ''Trio'' (dat pas in '87 uit kwam).

Het meest aparte aan Emmylou vind ik nog wel dat ze alleen maar mooier lijkt te worden met de jaren.

Een prachtige countryrock plaat van Emmylou Haris, uitgebracht in een mindere periode, veel problemen met haar stem, in vergelijking met eerdere albums was haar stembereik veel minder, op dit album heeft ze dat proffesioneel opgepakt door bij bijna ieder nummer een tweede stem te plaatsen(Herb Pedersen, Barry Tashian), of een duet te zingen(don Williams).

De plaat valt verder op door haar briljante songkeuze(Price you pay van Bruce, rose of cimarron van Poco, son of a rotten gambler van Chip Taylor) die allemaal perfect worden uitgevoerd door haar eigen Hot Band.

If I Needed You van Townes Van Zandt is al een prachtnummer en komt helemaal tot zijn recht in de context en versie van The Broken Circle Breakdown. Hartverscheurend mooi.

soms moet je een album wat beter beluisteren om het te waarderen .waardoor ik er een half puntje bij doe. Een dikke 3.5 derhalve

Deze cd werd niet in Europa uitgebracht. Een Amerikaans familielid, die ons land bezocht, nam deze op mijn verzoek voor mij mee. Born to run is niet van Bruce Springsteen, maar toekomstige echtgenoot Paul Kimberley componeerde dit lied. De toegift Colors of your heart is van de hand van Rodney Crowell, met wie Emmylou de laatste jaren nauw samenwerkt. Ik vind dit een prachtig album.

De cd is wel verkrijgbaar in Europa als deel van Emmylou Harris ‎– Original Album Series Vol.2. Dan moet je het wel zonder cd-boekje stellen. Ik heb het album op lp. Duitse persing uit 1981.

In die hoedanigheid heb ik 'm ook aangeschaft. Ik dacht zelfs dat dat de eerste keer was dat-ie op CD verscheen. Had er geen idee van dat hij in de VS al eens op CD was uitgebracht.

Ik ben het helemaal eens met wat Madjack hierboven zeven jaar geleden schreef: haar versie van The price you pay is een hoogtepunt, maar ze slaagt er niet in om Rose of Cimarron dat eigene mee te geven dat de originele versie van Poco wel heeft, waardoor het een wat misplaatst hoempa-karakter krijgt. Niettemin toch een sterk en homogeen album, dat geen moment de indruk wekt dat het om bijeengeveegde restopnamen gaat.

Grappig: ik kende Son of a rotten gambler alleen van The Hollies, die er in de jaren zeventig een klein hitje mee scoorden. Emmylou's versie vind ik echter beter, met name omdat haar stem me zo aanspreekt. Misschien ook maar eens op zoek gaan naar het origineel van Chip Taylor...

Inderdaad kliekjes, maar wel prima kliekjes. Harris weet mij altijd met haar stem te betoveren. Covers maakt ze zich eigen als waren het haar eigen composities. Heerlijke plaat om de ochtend mee te starten. ,Meer dan solide band erachter en die stem.... die stem . Hemeltergend fijn . 4 en halve ster

binnen haar rijke oeuvre voelt dit album met outtakes een beetje als een stiefkind en lijkt deze wat minder aandacht te krijgen dan veel van haar andere reguliere albums.

volledig onterecht, want wat zijn de composities op dit album sterk en haar "angel voice" is in volle glorie te horen met op meerdere nummers haar eigen harmoniezang of die van o.a. Barry Tashian, Ricky Scaggs en Fayssoux Starling. vooral de laatste (de vrouw van blue grass grootheid wijlen John Starling) vervult op meerdere nummers een glansrol met haar duet en harmoniezang, zoals ook Hank DeVito (pedal steel), Ricky Scaggs (fiddle) en haar toenmalige "Hot Band" dat doen.

de traditional "Spanish Is a Loving Tongue", de ballad "Another Lonesome Morning" (Clinton Codak, Wendy Special), de country/blue grass van "The Last Cheater's Waltz" (Sonny Throckmorton), het up-tempo "Born to Run" (Paul Kennerley) en de onvervalste country van "Tennessee Rose" (Hank DeVito/Karen Brooks) behoren tot de vele sterkhouders.

persoonlijke favorieten zijn de Bruce Springsteen cover "The Price You Pay" met harmoniezang van Barry Tashian, "If I Needed You" (Townes Van Zandt) een weergaloos mooi duet met Don Williams en haar bloedmooie versie van de klassieker "Tennessee Waltz" (Pee Wee King/Redd Stewart), dat ook ooit prachtig door Bobby Charles werd gecoverd op zijn gelijknamige album (1972).

zoals gezegd een album met "outtakes" maar als album bijzonder geslaagd en samenhangend.

Er doen aardig wat muzikanten mee die ook op Elvis opnames te horen zijn, nl. James Burton, Tony Brown, Emory Gordy Jr. en Glen Hardin. Het openingsnummer is slecht, daarna is het gelukkig een stuk beter. Toch beschouw ik dit als één van de minste Harris albums.