menu

Motorpsycho - Let Them Eat Cake (1999)

mijn stem
3,92 (175)
175 stemmen

Noorwegen
Rock
Label: Stickman

  1. The Other Fool (5:40)
  2. Upstairs-Downstairs (5:11)
  3. Big Surprise (3:36)
  4. Walkin' with J. (3:59)
  5. Never Let You Out (2:46)
  6. Whip That Ghost (6:30)
  7. Stained Glass (6:12)
  8. My Best Friend (4:21)
  9. 30/30 (7:21)
totale tijdsduur: 45:36
zoeken in:
avatar van Tompie
4,0
Whip that ghost vind ik fantastisch. Wat een dynamiek! Verveelt niet!

avatar van Tompie
4,0
Een waarlijk juweeltje! Pretentieloze pop. Een pareltje om te koesteren! 4.5 *

avatar van herman
4,5
Een heerlijke plaat inderdaad. Deze kwam uit in de hoogtijdagen van mijn 'Motorpsycho fandom'. Ik zag ze regelmatig live en verslond hun muziek uit de periode '94 tot '98, totdat ze opeens met dit album op de proppen kwamen...

Het krachttoerenwerk van de platen uit die tijd maakte op dit album plaats voor een wat verfijnder geluid. Geen ruige gitaren, geen songs die worden opgestuwd tot epische proporties, maar pop en jazz, mede mogelijk gemaakt door Baard Slagsvold, een Noorse muzikant die zich voor dit album bij de band voegde (en naar later bleek ook maar meteen bleef ).

Soms heb je dat een band helemaal fantastisch vindt, maar dat dat op een gegeven moment een beetje in zakt. Motorpsycho was er zo een voor mij. Gaven het Beste Concert Ooit (Tivoli, 19 april 2000). Zo'n concert waarbij je je na afloop opeens 5 jaar ouder voelt en het gevoel hebt ontvreemd te zijn van je normale habitat, al die omgeving die niet bij het concert aanwezig waren. De vriendschap met de jongen bij wie ik bij het concert was, werd die avond naar een diepzinniger niveau getild.. Ik denk dat de liefde tussen Motorpsycho en mij een beetje begon te doven in 2002, toen ik de band live zag in Oslo (ik was daar toevallig op vakantie, toen MP bleek te spelen). De muzikale ontwikkeling van Motorpsycho kon ik wel waarderen, maar voor mij werd het wel steeds meer een 'gewone' band. En toch, nu ik dit album luister word ik toch weer flink betoverd... Kortom, MP is een band om van te houden. Voor mij althans.

Opener The Other Fool is al meteen de perfecte popsong (misschien wel hun beste song ooit). Iedereen die het nummer kent zal de tekst hieronder wel kunnen waarderen, want daarna neemt een het nummer een heerlijke wending en wordt er naar een prachtige climax gemusiceerd.

Chrystal candy, bad tattoos
diet Coke and Disney blues
I'm so tired
- kick off in the void -
let's get some weed and chill out to Pink Floyd


Upstairs-Downstairs is een wat ingetogener nummer, geschreven door gitarist Hans 'Snah' Ryan (voor de kenners, hij is de man met het woeste uiterlijk (baard, lang haar)). Het gaat feitelijk over zijn onbekommerde leventje in Bergen (Noorwegen), waar hij in een mooi huis woont met vrouw en kind, zag ik ooit in een prachtige aflevering van Loladamusica. Die documentaire begon trouwens met een shot van Motorpsycho spelend in een afgesloten grote houten kist. Je ziet de kist, hoort de muziek en als dan de kist wordt opengebroken zie je de band het geweldige openingsnummer van dit album spelen.

Big Surprise is een kort lief liedje, waarin het hoogtepunt toch wel de Beach Boys-achtige koortjes zijn. Dit nummer staat dan ook wel bekend als het Beach Boys nummer.

Walkin' With J. gaat weer wat meer uptempo. Heerlijk toetsenspel van eerdergenoemde Baard en een mooie intro (trombone!). Een van de betere nummers en dit was dan ook de tweede single (na TOF). In de brug komt de trombone weer terug om het feest nog even compleet te maken. De J. in de songtitel staat trouwens voor Jesus.

Never Let You Out is ook uptempo en de blazers (trombone en trompet hier) geven het nummer heerlijk cachet. En ook de koortjes zijn terug, zij het niet zo Beach Boyslike als eerder op dit album. Dit is wat mij betreft niet het beste nummer van de plaat, maar het klinkt wel heerlijk speels en MP is hier wel degelijk in topvorm. Zelden een band gehoord die zo in zijn element is... De kinderlijke blijheid uit zich ook wle een beetje in de tekst, vind ik:

waiting for the colour bloom
like a kid lost in the wild
shows you fragments of your child..


Whip That Ghost is een instrumentaal nummer waarin de Motorpsychomannen als volleerde muzikanten een lekker potje weg-improviseren. Doet me denken aan de bandjes die ik soms zie in het plaatselijke jazzcafe, maar dan wel een stuk beter.

Stained Glass is een van de mooiste nummers. Zanger Bent legt zich hier redelijk bloot en aan alles merk je dat hij zich goed in zijn vel voelt, klaar om zich over te geven aan wat dan ook:

"now for the first time I know what to do
in tune with all I am
in dreams I understand"


Hij zingt ook nog 's "flow into your iris
and touch your soul"
alsof hij doorheeft dat ik nu net zo chill op LTEC als hij op Pink Floyd.

My Best Friend is ook mooi. Over het hoe het leven toch niet altijd is wat het lijkt te zijn. En de brug is een van de mooiste momenten van het album. Kippevel....

Afsluiter 30/30 is wel heel bijzonder. Heel rustig, over een klanktapeitje voortgebracht door vooral een piano, mellofoon en wardhorn zingt zanger Bent de laatste mooie zinnen van dit prachtige album. Uiteindelijk komen daar ook nog eerder genoemde blazers bij om het geheel nog magischer te maken...

Een volgende keer komt Trust Us of waarschijnlijker Angels And Daemons At Play aan de beurt.

(stem verhoogd naar 4,5 ).

(ps. kwam er nu pas achter dat Arve Hendriksen trompet speelt op dit album. hij bracht vorig jaar Chiascuro uit en ik ben nog altijd op zoek naar dat album).

avatar van otherfool
3,5
Met zo'n alias kan het natuurlijk niet anders dat ik Let Them Eat Cake als eerste ga recenseren.

Hmm, even terug in de tijd. Bij mij op de middelbare school was Motorpsycho op een of andere manier een hotte band. Toch zeker 10 mensen die ik ken hadden Blissard (en ik dus ook), en als ze weer eens in Groningen optreden heb ik al geen reunie meer nodig van die school.

Vlak voordat ze weer eens in de Vera kwamen kwam deze plaat uit, en toen ik hem in m'n CD speler deed wist ik het na 5 minuten en 40 seconden zeker: The Other Fool is het beste nummer ooit gemaakt, en niets of niemand zal daar ooit overheen kunnen komen. En op dit moment (5 hele jaren later) geld dat nog steeds. Die uittro is ongeevenaard, nog beter dan die van dEUS' Instant Street (en dat wil wat zeggen), maar het hele nummer klopt gewoon als een bus.

Toen ik de heren op Lowlands 2003 zag spelen heb ik zo hard geschreewd om toch maar alsjeblieft The Other Fool te spelen, en ja hoor, bij de toegift deden ze dat. Speciaal voor mij, zullen we maar zeggen. Magisch.

De rest van de plaat dan (jaja), ik moet zeggen dat ik hem niet zo sterk vind als Blissard of de dubbele Trust Us. Hoewel Big Surprise altijd weer een opkikker is, Never Let You Out een superlekker refreintje heeft en je bij 30/30 lekker weg kan dromen.

Eindcijfer (maar da's lastig want dit is dus mijn eerste albumreview hier): 3,5 sterren.

avatar van otherfool
3,5
herman schreef:

Loladamusica. Die documentaire begon trouwens met een shot van Motorpsycho spelend in een afgesloten grote houten kist. Je ziet de kist, hoort de muziek en als dan de kist wordt opengebroken zie je de band het geweldige openingsnummer van dit album spelen.


Ik ben destijds middenin die documentaire gevallen, oh oh oh ik zou er een hoop voor over hebben om dat begin dan nog eens te zien...

avatar van herman
4,5
Ik heb het op video, als het goed is. Pm me maar, dan valt er wel wat te regelen.

avatar van IMPULS
4,0
Oegh! Voor de gelegenheid deze maar weer beetgepakt. Oohh, wat heb ik Let Them Eat Cake veronachtzaamd ! Little ashamed. Vond 'm eerst niet bijzonder, maar na de herbeluistering vált ie veel beter. In de herwaardering: 4

avatar van smash016
4,0
Is "Let Them Eat Cake" nou een verwijzing naar Killer Queen van Queen, of niet?

avatar van herman
4,5
Goede vraag. Het is een uitroep die vaak wordt toegeschreven aan Marie-Antoinette, een vroegere koningin van Frankrijk, waar dat Queen-nummer ook over gaat, maar het komt ook al voor in Rousseau's Les Confessions (aanrader voor Belle and Sebastian fans ). Het is in ieder geval een uitroep ten bate van de armen, maar het fijne weet ik er ook niet van.

avatar van Nightrider
3,5
Het tweede album van Motorpsycho dat ik beluister (andere is Blissard), en dit is toch wel iets totaal anders dan die plaat. Minder ook, tot nu toe. Moet wel bij gezegd worden dat deze plaat klinkt alsof er wat luisterbeurtjes nodig zijn voordat het helemaal goed doordringt. Heeft voornamelijk te maken met de bovengenoemde jazz-invloeden, vermoed ik. Ook is het album minder energiek en ingetogener dan Blissard. Desalniettemin 3,5* om mee te beginnen.

avatar van Dudeness
3,0
Nee, deze valt voorlopig niet....

3

avatar van Nakur
4,0
Welke plaat wil je nu liever horen op een heldere lentebelofte (oftewel het weer van vandaag)? Ik draailet Them Eat cake op kantoor, met aansluitend Phanerothyme en It's A Love Cult. Dat heet lentekriebels.

avatar van jellorum
na jaren van absentie heb ik dit weekend mijn tape van deze plaat teruggevonden...een dezer eens kijken of hij wel nog zo goed is als ik me meen te herinneren

avatar van beruk
herman schreef:
Goede vraag. Het is een uitroep die vaak wordt toegeschreven aan Marie-Antoinette, een vroegere koningin van Frankrijk, waar dat Queen-nummer ook over gaat, maar het komt ook al voor in Rousseau's Les Confessions (aanrader voor Belle and Sebastian fans ). Het is in ieder geval een uitroep ten bate van de armen, maar het fijne weet ik er ook niet van.


Effe bumpen maar dit is wat marie-antionette zei toen er hongersnood was in parijs en men haar vertelde dat er geen brood meer was. Is nu veel geciteerd om iemand wereldvreemd te noemen

avatar van dj maus
3,0
Half geslaagd album. Tracks 1, 6 en 9. Zijn geweldig. De andere tracks zijn nooit zo blijven hangen.

Misschien is het hieronder al opgemerkt, maar Whip That Ghost is overduidelijk geïnspireerd op Whipping Post van The Allman Brothers Band.

avatar van Fred Zed
4,5
Heb ooit de uitvoering van upstairs-downstairs live mogen meemaken, Jaga Jazist speelde toen in het voorprogramma van Motorpsycho en oa bij de encore's,er waren er zoals gewoonlijk bij Mpsych concerts meerdere , kwamen ze plots mee op de planken staan...dat is altijd bijgebleven vanaf dat optreden was ik verkocht en ben alles beginnen verzamelen van Motorpsycho.
Deze groep gaat zo een van die bandjes zijn waar men binnen 15jaar naar verwijst als toonaangevend, eigenlijk zijn ze dat nu al, met zoveel totaal verschillende Cd's op in discografie. Deze CD Let them eat Cake past echt in die periode van hun leven. De lolopalooza documentaire waarvan sprake is hierboven, kan ook bekeken worden op de Haircuts dubbele Dvd, een must have voor iedere Mpsych fan eigenlijk.

avatar van vin13
3,0
Toch wat mindere plaat, ik geef de voorkeur aan de langere noise-songs. Ik vind hun ep's vaak wel interessant met vaak mooie hoesjes.

avatar van ðe waan
4,5
Naar aanleiding van de Haitrcuts DVD deze toch ook maar weer eens uit de kast gepakt.

Hij is mooier dan in mijn herinnering. Hoewel het drieluik Blissard-Angels-Trust Us mijn eeuwige MP-favorieten zullen blijven is dit toch een ijzersterke plaat. Alleen dat Southern Rock-nummer kan me totaal niet bekoren.

avatar van De-noir
4,5
Whip That Ghost blijft ontzettend verslavend

avatar van freakey
4,0
Was even wennen, maar dit blijkt toch wel een hele gave plaat te zijn

avatar van Helicon
4,0
Heerlijke heerlijke, bij tijd en wijle jazzy plaat! The other fool geweldig nummer! Whip that ghost swingt echt de pan uit! Stained glass is zo mooi breekbaar.

avatar van AOVV
Helicon schreef:
Heerlijke heerlijke, bij tijd en wijle jazzy plaat! The other fool geweldig nummer! Whip that ghost swingt echt de pan uit! Stained glass is zo mooi breekbaar.


Tja.. dat kan ik alleen maar beamen! Ik ben bezig met de grote Motorpsycho-ontdekkingstocht. 'Heavy Metal Fruit' en 'Phanerothyme' heb ik al beoordeeld, nu ben ik bezig met 'Trust Us' en deze voortreffelijke plaat. Als al hun platen zo goed zijn.. geweldige band dan!

avatar van crosskip
4,0
Wat een heerlijke plaat om te draaien met dat lentezonnetje van gister =D

avatar van Mindscapes
Ik heb deze, samen met Angels & Daemons at Play, vandaag binnengekregen op LP met de post en ik kon uiteraard niet wachten om ze af te spelen. LTEC (roze vinylkleur) heb ik nu één keer volledig gedraaid en ik begrijp best dat het voor zij die de groep al sinds de begindagen volgen, een onwennige aanpassing was na Blissard, Trust Us, Demon Box, Timothy's Monster,... Of voor zij die Motorpsycho met een totaal andere stijl (zoals ik met Heavy Metal Fruit en alles wat erna kwam) hebben leren kennen. Ik kan hun zachtere pop/jazz aanpak zeker appreciëren, maar bij de eerste luisterbeurt lijkt het natuurlijk wel alsof er veel minder "in de muziek" zit. HMFruit is nu één van mijn favoriete platen aller tijden, maar ik herinner me dat-ie bij de eerste luisterbeurt niet meteen een positieve indruk naliet.

Ontpopt deze plaat zich na meerdere luisterbeurten ook tot een juweeltje waar meer inzit dan je op het eerste gehoor... hoort? Een overbodige vraag waarschijnlijk. Zelfs na ettelijke draaibeurten van de post-2009 platen, hoor ik nog nieuwe dingen, maar ik kan me niet voorstellen dat hetzelfde effect wordt teweeggebracht bij akoestische popliedjes. Vooralsnog uiteraard geen score! Zo'n cijfer moet bij MP weloverwogen toegekend worden

avatar van we tigers
4,5
ik heb hem inmiddels ook op roze vinyl. Maar 15 euro bij Stickman en qua geluid een grote verbetering ten opzichte van de cd. Dieper en mooier laag en meer helderheid. De cd heb ik toentertijd bij de release gekocht en heeft me duizenden kilometers vergezeld in de auto en Whip That Ghost heeft het in 2002 zelfs geschopt tot een van onze bruiloftliedjes.

avatar van Tony
4,5
Niet lullig bedoeld, maar wat heb je erop gedaan? Het is niet echt een dansnummer, wel?

Ook niet lullig bedoeld, maar je hoeft toch niet per sé te dansen op een bruiloft?

avatar van jurado
3,0
Na Trust Us was Let Them Eat Cake op z'n zachtst gezegd nogal een schok.

Weg waren de psychedelische gitaarmuren, negen "liedjes" zwaar geïnspireerd door de Laurel Canyon/California sound van Beach Boys, CSN&Y en Allman Brothers.

Opener The Other Fool is een prachtig psychedelisch popliedje en blies mij gelijk van de sokken met z'n duizelingwekkende climax.
De track wordt gedragen door de zware stuwende baslijnen van Bent.

Upstairs-Downstairs is een lief, mysterieus folk liedje met de breekbare maar mooie stem van Snah

Vanaf het Pet Sounds achtige Big Surprise gaat het wat mij betreft de verkeerde kant op met LTEC, hier klinkt Motorpsycho pretentieus, een zwakke hook en een verschrikkelijk refrein.
Het glazuur spat van je gebit zo zoetsappig.


Walking with J is ook niet best met z'n toeters maar rockt nog net genoeg om niet te irriteren.

Dieptepunt van de plaat en misschien wel van het hele MP oeuvre is Never Let You Out.
Hoor ik hier een zwakke poging te klinken als Syd Barrett?
Hoe sympathiek drummer Gebhardt ook overkomt, goede liedjes schrijven is niet aan hem besteedt.
NLYO is ronduit slecht te noemen en Ik begrijp werkelijk niet waarom dit op het album is terecht gekomen.
Echt geen goede zet.

Whip That Ghost is Allman Brothers plagiaat maar laat wel horen wat voor goede gitarist Snah is.
Dat was natuurlijk al te horen op de vorige albums en zeker live speelt hij regelmatig de sterren van de hemel zonder over te komen als een arrogante rockgod.

Stained Glass is gelukkig weer een fantastische track maar LTEC is dan als album al mislukt wat mij betreft.

My Best Friend is ook fijn met z'n southeren rock vibe en die geweldige slide solo van Snah.

30/30 is natuurlijk een verwijzing naar 20/20 van The Beach Boys en sluit het album psychedelisch dromerig af.

LTEC start fenomenaal en kakt vervolgens dramatisch in.
De drie laatste tracks zijn toch wel zo goed dat ik het album toch net een voldoende geef.

avatar van lennert
2,5
Dit geeft me herinneringen aan de Soft Machine marathon. Aan de ene kant vind ik de jaren '60 pop-invloeden best interessant, maar er zitten ook een hoop jazzy songs op die voor mij echt niet aanslaan. The Other Fool opent het album overigens best lekker. Upstairs-Downstairs vind ik met de strijkers best mooi, maar de blazers maken het dan weer vrij kitscherig. Big Surprise heeft nog best een leuke Beach Boys-vibe, maar Walking With J is me eigenlijk te jolig.

Never Let You Out en helemaal Whip That Ghost vind ik beide behoorlijk verschrikkelijk. Het kabbelt maar wat aan en gaat echt nergens naar toe. De afsluitende drie tracks gaan het ene oor in, het andere oor uit. Alles bij elkaar is wat de band hier doet gewoon echt niet mijn ding. Ik prefereer dan de herrie van de eerste albums met dit gepingel.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Angels And Daemons At Play
4. Timothy's Monster
5. Demon Box
6. 8 Soothing Songs For Rut
7. Lobotomizer
8. Let Them Eat Cake

avatar van RuudC
3,0
Niet bepaald wat ik verwacht had na Trust Us. De stevige koerswijziging richting een wat joliger sixtiesgeluid staat me niet per se tegen, maar de songs zelf zijn beduidend minder interessant dan die van de laatste platen. Ik weet ook niet goed wat ik ermee moet. Zelfs als de schok voorbij is en ik in staat ben om wat beter naar dit album te luisteren, blijft niets echt hangen. Motorpsycho valt weer terug in het nietszeggende karakter. Het is niet slecht. Het doet me vooral heel weinig.

Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Trust Us
3. Blissard
4. Lobotomizer
5. Let Them Eat Cake
6. 8 Soothing Songs For Ruud
7. Demon Box
8. Timothy's Monster

Gast
geplaatst: vandaag om 06:31 uur

geplaatst: vandaag om 06:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.