Jan Akkerman & Kaz Lux - Eli (1976)

Het instrumentaaltje Tranquillizer klonk op een radio. Hee dacht ik. Eli!
Ik moest de lp dus wel even opzoeken.
Lang niet gehoord Jan 's fraaie klank-accoorden in samenspel met die ritmebox direct na Eli 's inleiding.
Daarna die sissend en pompende band en de freakende Kaz in Can't Fake A Good Time.
There He Still Goes besluit bij mij vaak de luisterbeurt, terwijl Naked Actress juist dat andere nummer is met de verhalende Lux naast ritmebox en Akkerman 's gitaar door een lesliebox.

Echt waar, dit album van Jan Akkerman en Kaz Lux veranderde mijn hele kijk op de Nederlandse popmuziek. Wat een origineel album, prachtig concept! Blijft bijzonder om naar te luisteren. Met Kaz Lux ging het daarna overigens alleen maar slechter... terwijl Jan zich bleef ontwikkelen (in bescheide mate, maar toch)
Dit album is in ieder geval een aanrader!

Tranquilizer. 't Oude Pothuys, Utrecht, 2009. De ultieme versie?

Geweldige plaat van Jan Akkerman samen met zanger Kaz Lux. Jazzfunk met strakke ritmes en klanken die aan progrock grenzen. Het gitaarspel is uiteraard erg sterk. Lievelingsnummers zijn Can't Fake a Good Time en Wings of Strings.

Ik kocht "The complete Jan Akkerman" - waar dit album inzit- als een impulsaankoop, maar die boxset toont steeds nadrukkelijker dat er met mijn koopimpulsen weinig mis is.

Wat een prachtige plaat. Mooie opbouw van nummers. Voor mij een hoog proggehalte

klopt toen vond ik zijn gitaargeluid veel beter dan tegenwoordig.

Vandaag gekocht voor 1 euro en net geluisterd. Eerste indruk, lekker jazzy/symfo en af en toe funky, heel mooi.

Can't fake a good time... Man, man, dat blijft toch adembenemende muziek!

Dat nummer staat hier nu ook te blazen, wat een drive en wat een band! Ik sta ook echt te kijken van hoe goed dit destijds opgenomen is en hoe goed dit nu nog klinkt. Kaz Lux is een oude favoriet van mij en zijn samenspel met Jan Akkerman is een top match, maar de rest van de band speelt hier ook de sterren van de hemel. Een zeer fraai muzikaal stukje Neerlands trots. Nu de andere Lux platen ook maar weer even uit de kast halen.

Met Kaz Lux ging het steeds slechter, waar baseer je dat op en wat zijn je criteria? Hij heeft echt een aantal meer dan prima solo platen gemaakt tot ver in de jaren 90. De beste man is nu nagenoeg doof dus dan wordt het musiceren er niet gemakkelijker op. Maar zeker een groot talent en een bijzondere muzikant. Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik zeggen.

Prachtige combi van een grootse zanger en een grootse gitarist. Het gitaarwerk van Jan Akkerman beperkt zich vooral tot een begeleidende rol maar wat een prachtige gitaarwerk van de meester (Tranquillizer, Can't Fake A Good Time)!
Heb de beste man een paar keer live gezien (1985, 1996 en 2023) en me altijd verbaasd hoe ogenschijnlijk eenvoudig hij de mooiste klanken uit zijn gitaar tovert.

Bijzondere plaat van twee grootheden uit de Nederlandse muziek. Er hangt een prettige loomheid overheen. Geen plaat die ik vaak hoef te horen , maar wel degelijk kwaliteit en steeds weer wat te ontdekken. Akkerman speelt in dienst van de liedjes zonder oeverloos gefreak. Lux doet zijn vocale duit in het zakje en maakt het tot een smaakvol geheel. Dat levert 4 sterren op.

1976: 15/16 jaar was ik toen, gek op muziek, geen geld maar een iets oudere broer had dat wel en kocht regelmatig wat platen die ik natuurlijk ook beluisterde. En hij kwam in die tijd met deze plaat "Eli". Ik weet nog dat ik het aan de ene kant best wel mooi vond, maar ook wel moeite had met bepaalde nummers. Ja ,wat wil je op zo'n leeftijd.
Het openingsnummer 'Eli' vond ik intrigerend, zo maar enkel zang met die toch wel aparte stem van Kaz Lux. Ongehoord, maar het pakte me wel. Van de rest weet ik eigenlijk niet zo veel meer. Later zelf het vinyl gekocht en ook de cd. Dus maar weer eens opzetten en op zoek naar wat info.

Er doen nogal wat 'grote namen' mee op dit album, zoals Margriet Eshuijs, Maggie MacNeal en Patricia Paay in het achtergrondkoor, Jasper van 't Hof en Rick van der Linden op toetsinstrumenten, Warwick Reading op basgitaar, Nippy Noya op percussie en Pierre van der Linden en Richard de Bois op drums. Dat is niet niks, hoewel Patrcia Paaij natuurlijk wel wat vreemd aandoet bij dit gezelschap. Maar dat is natuurlijk met de kennis van nu.

Dan even een blik op Progarchives, waar dit album natuurlijk ook een plek heeft. De score is niet slecht : 3,78/5. De reviews zijn hoofdzakelijk positief. Atmosferisch wordt het genoemd, weelderige prachtige muziek, een prachtig, maar kort avontuur in een soort rokerige, psychedelische achterwereld. De muziek is afwisselend, rock , funk, fusion, jazz alles komt voorbij. Tranquillizer zou nog wel een single kunnen zijn en 'there he still goes' zou zo maar door Herman Brood gezongen kunnen worden. 'Strindberg' gevoelig met Rick van der Linden, het is wel verrassend wat er gebracht wordt. Ook 'wings of strings' is een mooi gevoelig stuk muziek, waarbij de klasse van Jan Akkerman in doorklinkt.
Interessante plaat, wel wisselend van kwaliteit, en ergens zoek je naar een bepaalde balans die er misschien wel te weinig te horen is. Het is niet echt een geheel.
Al met al, voor mij een leuk tijdsdocument en herinnering aan vervlogen tijden. En omdat het toch wel erg originele aspecten bevat, maar niet alles mijn smaak is een 3,5.

Haha, ja, dat ziet er raar uit als je er met hedendaagse ogen naar kijkt. We zouden het door al haar niet-muzikale fratsen bijna vergeten, maar Patries kon natuurlijk wel degelijk zingen. Ze maakte in de jaren zeventig wel vaker deel uit van achtergrondkoortjes op Nederlandse producties. Die bewogen zich vaak in heel ander vaarwater dan haar eigen repertoire, want dat vind ik doorgaans niet sterk. Hooguit haar covers van Who's that lady with my man en Tomorrow mogen er zijn (niet toevallig ook haar grootste hits).

Terug naar dit album: dat is sterk verbonden met mijn jeugdjaren. In 1976 luisterde ik nog voornamelijk naar de Top 40 en kocht ik vooral singles,maar deze was in het bezit van mijn oudere broer. En in die hoedanigheid heb ik hem meermalen gehoord. Maakte toen een wat vreemde indruk op me, ik moest vooral wennen aan die zanger. Als tiener was ik hier vermoedelijk nog niet rijp voor, maar later zelf gekocht, zowel op LP als op CD, en inmiddels vind ik het van beide artiesten wel een van de hoogtepunten uit hun repertoire.

Kaz is nog geweldig bij stem en laat zich met dat unieke geluid gelden met zowel praat- en fluisterstem als met katachtige uithalen. Jan Akkerman speelt volledig in dienst van de nummers, zonder uitbundig gesoleer. Toch bewijst hij ook hier dat hij in die klein gehouden nummers een meestergitarist is. Neem bijvoorbeeld het prachtig opgebouwde Wings of strings.

Vooral jazzrock en funk - twee zeer bepalende invloeden in het muzikale tijdsbeeld van midden jaren zeventig - laten zich gelden, en ik vind het allemaal prachtig. Het instrumentale werk ligt behoorlijk in het verlengde van Jans titelloze solo-LP van een jaar later (of eigenlijk moet dat andersom zijn natuurlijk).

Deze LP lag bij mij bij de stapel "die gaan eruit".
Gelukkig tijdens mijn vakantie Spotify behoorlijk bezocht en daar hoorde ik pas de schoonheid van deze plaat.
Hij blijft