Christopher Owens - Lysandre (2013)

Is dat niet ....

Mooi, er is dus leven na de meisjes. Ik zie er naar uit.

Dat was gelukkig wel aangekondigd na de break-up, het is natuurlijk goed nieuws dat het album niet nog twee jaar op zich laat wachten maar vrij snel na de break-up al komt. Kijk hier in ieder geval ook erg naar uit. Heb 2 nummers gehoord en die waren wat rustiger, hoop dat het album uiteindelijk net zo divers is als de Girls albums.

Na de break-up van Girls was het maar afwachten hoe lang het zou duren eer Christopher Owens solo van zich zou laten horen. Snel dus.

'If Your Heart Is Broken' zingt hij op Here We Go, een dromerig nummer na het intro dat Lysandre's Theme heet.
Dat hij het moeilijk had met de split-up zal vast ('Dear all, This may come as a surprise to many & has been an issue of much thought for me. My decision was not easy to make') maar daar zal dit nummer zeker niks mee te maken hebben.
Die break was nodig en zijn redenen persoonlijk twitterde hij, dus daar gaan we dan maar van uit.

Maar is het ook wat? Heel vaak pakken solo-projecten soberder uit en mis je de toegevoegde waarde.
Owens is nog steeds niet vies van wat lichte psychedelische invloeden en grijpt terug naar lang vervlogen tijden. Helemaal verrassend is dat dus niet want hij deed het met Girls al.

Ook pakt het weer redelijk gevarieerd uit want na een dromerig nummer als Here We Go volgt het swingende popnummer New York City dat ook van Belle and Sebastian had kunnen zijn. Het is de sax die er voor zorgt dat je weet dat Stuart Murdoch dit niet geschreven heeft.

Toch blijft dat lievige folky Belle and Sebastian sfeertje wel even hangen getuige ook nummers als A Broken Heart en Here We Go Again en zeker dat laatste nummer had wel degelijk geschreven kunnen zijn door Murdoch.
Ook de zoete dameskoortjes zijn op dit album aanwezig wat je vooral op Riviera Rock hoort waar het de hoofdrol heeft gekregen.

En zo gaan de lieve popliedjes voort om af te sluiten met het vrolijke Part of Me (Lysandre’s Epilogue).

Droefheid en happy joy joy gaan hand in hand op dit album. Er is wel degelijk leven na de meisjes maar de gekte is weg. Wat ook weg is is de zeikerige manier van zingen en dat bevalt me prima.
Geen blote piemel videoclip (Hunx and his Punx), geen rammelpoprock maar volwassen popliedjes met een hoog knuffelgehalte. Daar moet je van houden maar verbaast mijn score u als ik zeg groot Belle and Sebastian liefhebber te zijn?

Een aardig album en bij vlagen erg sterk, met name Here We Go en New York City. Echter....ik erger me stuk aan het 'Lysandre's Theme' wat in 6 of 7 van de 11 nummers verwerkt zit. Dit valt extra op omdat het album met nog geen 30 minuten erg kort is en de meeste nummers zonder dit 'theme' stukje erin de 3 minuten niet hadden gehaald. Het voelt dus niet helemaal als een volwaardig album. Ik heb het gevoel dat in de Girls albums meer tijd is gestoken. Jammer, er had meer ingezeten. De man heeft alle potentie van de wereld.

Het avontuurlijke van Girls is weg op deze plaat. Voortkabbelende liedjes die prima zijn voor op de achtergrond, maar meer ook niet.

Ik had het al een beetje verwacht, maar dit bevalt me niet. Ik stoor me vooral aan de 'zangkwaliteiten' van Christopher Owens die met momenten enorm ergerlijk kan overkomen. Naar mijn inziens heeft hij veel moeite om zijn teksten op een degelijke manier te brengen. Daardoor werkt zijn liefdesverdriet niet op mij en dan wordt het wel heel moeilijk om aangetrokken te worden.

Nu ben ik niet de slechtste en wil ik hem nog enkele keren horen, maar dit bericht is allesbehalve hoopgevend en ik betwijfel het ten zeerste of het nog überhaupt goed komt.

Ik kende de naam niet, maar Girls zegt me wel weer wat. Ik was wat huiverig gezien de score, maar ik ben erg positief verrast. Het terugkeren van het muzikale element van Lysandre vind ik zelf wel fijn. Veel nummers zijn vrij rustig, mooi en rijk aan instrumenten. Ik houd daar wel van. Fluitje hier, strijkers daar.

Een nadeel van het terugkeren is dat het misschien wel snel gaat vervelen, maar daar heb ik tot nu toe geen last van.

* * * *

Ik vind dit eigenlijk wel een leuk gegeven, het is elke keer mooi verworven in het nummer en ook de afwisseling aan instrumenten (dan weer gitaar, piano of sax) houden het leuk. Wel moet ik bij het deuntje gek genoeg elke keer aan de soundtrack van Shrek denken, gelukkig vind ik die films leuk.. Verder een zeer degelijk album, 11 mooie tracks, maar de meeste ook weer niet heel bijzonder.

3,5*

Is het ook niet. Volgens mij moet je dit toch echt als een overgangsplaat zien, en dan is ie best geslaagd. Als de geschiedenis zich herhaalt, dan komt Owens hierna keer op keer met sterker materiaal terug.

Weinig nieuws eigenlijk...De plaat klinkt als de 2e plaat (ook een EP) van Girls en doet door het rustige, lieve karakter en de instrumentkeuze inderdaad nogal eens denken aan een oude Belle & Sebastian plaat (zoals aERodynamIC al zei)
Ik vind em wel goed, maar mis de wat ruigere uitstapjes die Girlsplaten kenmerkte.
Owens blijft wel een artiest met liedjeschrijftalent om te volgen.

Een erg mooi plaatje, dat ondanks de korte speelduur voor mij toch als volwaardig album aanvoelt. Christopher Owens verweeft het terugkerende thema op een fantastische manier in meerdere nummers, en het komt nog het best tot z’n recht in het heerlijk swingende Riviera Rock (meteen mijn favoriete nummer op Lysandre). Goeie melodieën, goeie teksten, goeie instrumentatie, meer moet dat niet zijn.

Wat mij betreft de eerste parel van 2013.

Alleraardigst en in grote lijnen vriendelijk rockalbum van het singer/songwriter type. Uiteraard een geweldig Here we go, zijn recente single.
De blazers die af en toe opduiken op het album hadden van mij achterwege mogen blijven, maar vooruit.

Dit is zijn debuut, ik ben wel mindere tegen gekomen. Niet alleen muzikaal een man van een beetje de oude stempel; op de achterzijde van de hoes deelt hij zijn cd op ouderwetse wijze in: een kant één en een kant twee, al noemt hij het dan Part One en Part Two.

Een zaligheid dat hij het aandurft om binnen het half uur er een streep onder te zetten. Het smaakt wel naar meer, maar hij is hier (voor even schat ik in) klaar. En als alles gezegd en gedaan is bij een album: afsluiten. 29 minuten is wat mij betreft prima, als daarmee een goede cd is neergezet.

En daar voldoet Owens ruimschoots aan.

Zo, de eerste waardering van een 2013-plaat. Aardig gedaan, nergens het niveau van Girls, maar je hoort, ruikt en voelt het talent van een goede liedjesschrijver en origineel arrangeur. Daarom krijgt Christopher Owens op basis van deze plaat het predicaat 'veelbelovend' mee. Manifesteert zich in de souplesse van een liedje als 'Riviera Rock'.

Ik had al moeite met de stem van Christopher Owens toen hij nog frontman van Girls was, maar toen had ik nog de muziek om me te verschuilen tegen dat gejank. Nu kon ik niet anders dan me overgeven en de marteling ondergaan. Gelukkig duurde het maar een halfuur of anders had ik het niet kunnen doorstaan.