Kevin Ayers and the Whole World - Shooting at the Moon (1970)

Als je alle minimal piep en knor eruit filtert houd je een smakelijk hapje over met veel oude maar nooit officieël met Soft Machine uitgebrachte liedjes zoals Clarence In Wonderland en het titel nummer. Logieserwijs is dit de plaat waarop het het dichtst bij het geluid van de oude Softs komt .......... Het duet met Bridget St.John ( ze klinkt als Ayers' eigen Nico ) is echt aandoenlijk en muzikaal kom je niet veel dichter bij naïf lief hippie geneuzel zonder een Donovan plaat op te zetten ...........

An Oyster was a travelling along the ocean road
He'd spent some time preparing and now he'd left the fold
He was sick of being oysterised
He wanted to explode, to explode

Droombolus ............... ik ga met je mee ............. Kevin Ayers .......... een typische "musician's musician" ..... hij heeft een niet te onderschatten invloed gehad op de Britse, maar ook USA alternatieve en 'sound' zoekende eind jaren 60 ontspruitende muziekscene. Luister naar alles wat hij deed met Oldfield of solo eind jaren zestig en eerste helft jaren zeventig ............ en hoeveel zijn er uiteindelijk nog een beetje te genieten (ok, Pink Floyd tellen we even niet mee)???

Sterk vervolg op zijn debuut. De eerste helft is rauwe psychedelische rock, terwijl het tweede deel wat meer ingetogen folk liedjes zijn (op de afsluiter na), soms met een jazzy touch.

Alleen 'Pisser Dans un Violon'... Wat moet je met 8 minuten vrijwel niets?

Leuke plaat van Kevin Ayers. Over het algemeen erg lekker klinkende psychedelische rock en folk nummers, maar het zijn vooral de minimalistische experimentjes die erg leuk zijn. Droombolus noemde het piep en knor, en eigenlijk klinkt het ook wel zo, maar ik vind het geweldig. Vrijwel alleen maar hoogtepunten op deze plaat, maar het heerlijke liedje Rheinhardt and Geraldine, de gekke rocker Lunatics Lament en het mooie jazzy folk nummer Red Green and You Blue zijn wel vreselijk mooie hoogtepunten. Ik geef een afgetekende 4,5*

Behoorlijk freaky is die eerste helft van deze plaat zeg.
De voorganger was dan wat psychedelischer terwijl deze juist heel freaky en experimenteel is.
Dat lijkt dicht bij elkaar te liggen, maar als je ze achter elkaar draait hoor je een wereld van verschil. Dit neigt ook soms meer naar gewoon herrie dan naar muziek, alles voor het experiment laten we maar zeggen. Ik kan dit zeker waarderen.

Later meer over deze plaat.

Iets voor mij?

In een perfecte wereld: iets voor iedereen

Voor Kevin Ayers, voor jullie en de hele wereld

Vandaag kunnen scoren op vinyl voor een zeer nette prijs. Originele eerste persing in een Near Mint verkerende staat. Klinkt fantastisch en fijn om deze plaat opnieuw te kunnen beleven.

Aangezet door Marc Didden, die in deze onrustwekkende tijden in HUMO wekelijks in de rubriek Tjingeltjangel in zijn muzikale bubbel duikt, ben ik deze plaat gaan beluisteren. Geweldige ontdekking, moet ik zeggen. Er gebeurt werkelijk teveel om op te noemen, deze artiest kan je gerust onderbrengen in de categorie Gek én Geniaal.

Ik lees dat Ayers ook lid was van The Soft Machine, een goeie vriend was van Syd Barrett en met o.a. Robert Wyatt, Nico en John Cale heeft samengewerkt. Ik ga deze naam maar 'ns noteren, en wat meer van hem opzoeken.

Hoe zou dat nou kunnen ? Je vind het toch niet erg dat ik hiervan een lachstuip kreeg hè ?

Naast Soft Machine, obviciously.
Lachen is gezond.

Nico en Bridget St. John ... hoe kunnen twee stemmen zo ontzettend op elkaar lijken.

de opvolger van zijn solo debuutalbum "Joy of a Toy" is niet bepaald een toegankelijk album. de band The Whole World bestond uit de avant garde componist David Bedford (o.a. piano, orgel), jazz saxofonist Lol Coxhill, Mike Oldfield (bass, gitaar) en drummer Mick Fincher. deze groep begon in April 1970 met de sessies voor dit album, ging optreden ter promotie en viel in de zomer van 1971 uiteen.

de experimentele, avant garde nummers als "Pisser Dans un Vilon", "Underwater" en in mindere mate "Shooting at the Moon" dien je weliswaar in de tijdgeest met de psychedelica van toen te beoordelen, maar klinken nu 55 jaar later dermate "weird", dat het mij als "oudere jongere" moeite kost om die uit te zitten.

met de jazz ballad "May I?, het melodieuze folky duet "The Oyster and the Flying Fish" met Bridget St. John, de experimentele pop van "Clarence in Wonderland" en het jazzy "Red Green and You Blue" staan er wel een aantal memorabele liedjes op dit album. op het stevig rockende "Lunatic's Lament" soleert Mike Oldfield er op gitaar op los en Robert Wyatt is kort op zang te horen op het vreemde "Colores Para Dolores".

de remaster-cd uit 2003 (EMI/Harvest) bevat 5 bonus tracks, waarvan 2 de rocker "Gemini Child" en het lieflijke "Jolie Madame" een in het Frans gezongen duet met Bridget St. John eerder verschenen op de verzamelaar "Odd Ditties", "Puis-Je? ofwel de Franse versie van "May I? is de b-side van de single "Butterfly Dance" (1970), een bombastisch rock nummer. het van een sessie afkomstige rammelende, humoristische "Hat" werd niet eerder uitgebracht, en zou Kevin Ayers in 1978 opnieuw opnemen als "Hat Song" en verscheen op zijn album "Rainbow Takeaway".

van de excentrieke bon vivant Kevin Ayers verscheen na dit album het meesterlijke "Whatevershebringswesing", 1 van zijn beste albums en waarop o.a. ook David Bedford en Mike Oldfield meespelen.