The Kinks - Soap Opera (1975)

Iemand copieerde me dit album eens, maar ik zie of hoor er de grandeur echt niet van in, geef mij maar deze band gedurende die geweldige sixties, toen waren ze echt op hun best, toch?

Ach grandeur, het is gewoon een goeje plaat. Ik ben het jaren met je eens geweest hoor, maar sinds ik Muswell Hillbillies in de reëvaluatie gegooid heb ben ik steeds meer 70s Kinks aan het inslaan. Tot nu toe vond ik eigenlijk aan Preservation Act 2 een beetje tegenvallen.

Soap Opera wordt altijd geafficheerd als het hoogtepunt in Ray's self-kick periode en zijn mede-bandleden hadden ( en hebben blijkbaar volgens de liner notes nog steeds ) het gevoel dat dit meer een Ray solo projekt was. Ik vind dat kwa gehoor allemaal heel erg meevallen en de band rockt er regelmatig stevig op los, dus volgens mij konden de boys toch ook wel regelmatig hun ei kwijt.
Enniwees: SO is al weken niet van mijn rotatielijst af te branden en belandt recent weer steeds meer in de spelert. Ook loop ik overdag steeds meer verschillende liedjes van dit album te hummen / fluiten / zingen dus ook compositories is dit weer een verbetering op z'n magere voorganger ......... Op naar Schoolboys In Disgrace dus maar ......

Nee hoor...hier zijn ze toch echt de verkeerde weg ingeslagen... Dit klinkt als de Kinks die de Kinks willen nadoen. En dat mislukt wat mij betreft grandioos. Waar het oude werk zich niks aantrekt van de ontwikkelingen binnen de muziekwereld verlaten ze hier hun eigen sound voor een oppervlakkig, commercieel geluid. de glamrock/disco etc. periodes hebben blijkbaar geen goede invloed op de heren gehad. Kan ik nu stoppen of is er na "Schoolboys...." nog een degelijk album verschenen?

Het viel me op dat veel geronemeerde sites zoals allmusic deze plaat een zeer lage beoordeling geven (1 ster). Het leek me sterk dat The Kinks werkelijk zo'n wanproduct af hebben geleverd en na een luisterbeurt wist ik het zeker. Geen meesterwerk, maar wel een redelijk geslaagd conceptalbum. Het verhaal gaat over een rockster die zijn leven ruilt met ene Norman. Norman is een man met een gewone vrouw, gewoon huis, gewone baan en is dus gewoon ordinary. De Rockster wil wel eens weten hoe dit leven er aan toe gaat en in de meeste songs draait het om de gruwelijk saaie burgelijkheid van het leven als ordinary man.

Op zich een leuk idee voor een conceptalbum en ik wil de liedjes zeker niet 'corny' noemen, maar het verhaal had vele malen beter uitgevoerd kunnen worden. Het blijft een beetje oppervlakkig waardoor een potentieel goed album eindigt in middelmatigheid. Daarom 3 sterren.

Leuk album, maar zeker niet hun beste. Allemaal meezingers die na een paar luisterbeurten helemaal in je hoofd zitten. Toch verkies ik hun rauwe jaren 60 periode.
Niettemin een plaat die ik regelmatig zal beluisteren.

Ze komen uit die typische britse middle-class, ze maken muziek over en voor de middle-class en dit album is muzikale middle-class in een conceptueel wat dun colbertje maar wel met een mooi rijtje aanstekelijk ironische meezingers die zich in je kop nestelen en me doen grijnzen bij elke beluistering. Geweldig bij de afwas of poetsbeurt. Kinkspuristen en muziekintelligentia reageren nogal neerbuigend op dit album maar vergeten daarbij dat muziek ook ordinair plezierig mag zijn. Opwekkend cadeautje voor azijnpissers en tobbende drukdrukechtparen.

Dit album was een soort keerpunt voor The Kinks in die zin dat Ray Davies zich de kritiek over de bombastische Preservation albums uit 1973-1974 leek aan te trekken. Granada Television vroeg hem om een Soap Opera te maken die maximaal 40 minuten uitzendtijd mocht duren. Dat dwong hem om een beperkt aantal liedjes te schrijven en de liedjes moesten kort en puntig zijn. Na de televisie uitzending werd het album integraal opgenomen en de single Holiday Romance werd in het verhaal gepast. Dit liedje is het enige dat niet in de televisie uitzending voorkwam.
Resultaat is een zeer aangename Kinks CD. Bij de bonus tracks zit een werkelijk fantastische blues versie van Ordinary People, gezongen door Dave. Als ik de CD draai programmeer ik die versie altijd op de plrk van het origineel.

De aanleiding voor het maken van Soap Opera heeft Kinkskenner nlkink hierboven al haarfijn uitgelegd, dus ik beperk mij tot de inhoud.
Geen memorabel album, dat is voor mij al snel duidelijk.
Ik vind het eigenlijk een wat kneuterig en ietwat geforceerd geheel.
De liedjes missen urgentie en hoewel toch altijd beter dan veel acts toendertijd, krijg ik toch het idee dat Ray zijn artistieke input niet op zijn best was.
Rifjes en lijntjes die niet bijster origineel zijn en ik mis hier ook gewoon echt goede songs.
Het loopt duidelijk in elkaar over en er is wel sprake van een rode lijn, maar veel is inwisselbaar. Ducks On The Wall is zelfs obligaat.

Ik kan er net aan 3 sterren aan kwijt, omdat het ook wel weer iets gemoedelijks heeft en er staan leuke songs op, maar eigenlijk niet meer dan dat.
Het thema is op zich goed bedacht, maar met de kennis dat de groep zoveel beter kan, is dit toch wel enigzins teleurstellend.

Net als bij Everybody's In Showbiz is het bijzonder te betreuren dat er filmmateriaal bestaat dat nog om diverse redenen die mij niet allemaal duidelijk zijn niet officieel zijn uitgebracht. De Starmaker televisiespecial ligt te verstoffen in de archieven van Granada. Ik heb de film in 1995 een keer gezien op een Kinksmeeting in Harderwijk. Later heb ik een bootleg DVD van de registratie weten te bemachtigen. De kwaliteit nodigt echter niet uit om de show herhaaldelijk te bekijken. En dat is bijzonder jammer want een opgepoetste versie van de televisiespecial zou echt een mooie toevoeging bij dit album zijn. Ook bestaat er een liveregistratie van Starmaker in een theater, maar ik heb totnutoe nog geen eerstegraads copie hiervan weten te achterhalen. Bovendien is de show in zwart/wit geschoten en was de belichting ook onder de maat.

Jammer idd. Zou mooi zijn om dit op te poetsen en alsnog uit te brengen.
Vraag is natuurlijk hoe Ray Davies daar in staat.

Ray Davies is ambivalent in kwesties rondom het alsnog uitgeven van ongebruikte tracks. Hij is altijd erg terughoudend geweest met het toevoegen van outtakes en leftover tracks. Voor Soap Opera ligt nog het nummer We All Understand op de plank. Dat is bij kenners al bekend sinds de release van het album. Davies schept er genoegen in om met titels van nummers te strooien, soms plagerig suggererend dat het leuk zou zijn om deze bij een rerelease een plek te geven, om vervolgens met een obligate single edit aan te komen die maar minimaal verschilt met de albumversie.
Recentelijk zou hij bij het opruimen dozen en dozen met tapes hebben gevonden met onuitgebracht materiaal. En natuurlijk weer teasen dat dit misschien interessant zou zijn om uit te brengen. Yeah right!

Het blijft Ray Davies.

De latere Kinks (vanaf 1973) kunnen mij minder bekoren dan de periode voordien. Slecht is het album zeker niet, het heeft zijn momenten en tekstueel is het meer dan behoorlijk met een goed bedacht concept maar de songs zelf zijn niet inventief en aanstekelijk genoeg om bij te blijven.
Hetzelfde kan ook gezegd worden van de opvolger Schoolboys in Disgrace.

Tja, het lijkt er veel op dat Ray Davies meer met het concept bezig was dan met goede liedjes te schrijven.
Misschien dat het live beter tot zijn recht kwam, dat kan nog wel eens, maar zonder visualiteit, vind ik het een mager album.
Ook erg tijdsgebonden. Dat heb ik veel minder met Mushwell Hillbillies en Everybody's In Show-bizz.
Maar dat zijn ook platen die beregoed songmateriaal bevatten.
Mushwell verkocht ook niet goed trouwens, maar werd ( terecht) uitstekend ontvangen door de critici.

De Kinks-albums verkochten relatief weinig, zeker vergeleken met hun tijdsgenoten als Rolling Stones en The Who. The Kinks zijn vooral bekend om hun (vele) hitsingles in de jaren '60.

In de jaren '70 werden albums belangrijker dan hits, The Kinks probeerden blijkbaar met conceptalbums vooral het albumpubliek te bereiken wat hen niet echt lukte. Anno 1975 werden er veel betere albums uitgebracht en Soap Opera is inderdaad ook te tijdsgebonden voor een nieuw publiek.

The Kinks klonken gedurende de jaren '70 steeds meer Amerikaanser waar dat ze in de jaren '60 uitermate Brits klonken en dat was tevens de charme in hun sound (die geleidelijk verdween).

Terug bij af. Dit klinkt vooral als Everybody's In Show-Biz part deux. Wat mij betreft dan ook een gemiste kans na twee leuke Preservation albums, want het is ook een terugkeer naar de simpele, gezapige songs. De kritiek richting de showbusiness begint ook erg vermoeiend te worden. Ik vind een nieuwe richting niet erg, maar de stap terug wel.


Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Preservation Act I
10. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
11. Soap Opera
12. Everybody's In Show-biz
13. Muswell Hillbillies

Tja... er zit ook niet heel veel meer in dit album dan er meestal wel in Davies' nummers. Zal als theaterstuk waarschijnlijk prima werken, maar hier is het vooral wat makjes. De charme van Preservation Act 2 was echt vele malen groter. Het klinkt overigens nergens verkeerd en You Make It All Worthwile is zelfs best goed. 'Voor op de achtergrond' zullen we maar zeggen.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Preservation Act 1
9. Muswell Hillbillies
10. Soap Opera
11. Kinda Kinks
12. Kinks
13. Everybody's In Show-biz

In 1975 was ik met heel andere serieuze muziek bezig (zoals singer-songwriters, symfonische rock, Zappa, Velvet Underground). Natuurlijk kende ik wel het zestiger jaren spul van de Kinks; dat hoorde je uiteraard veel op de radio langskomen. Maar een album luisteren, nee daar was ik niet mee bezig. En wist er ook niet veel van.

Dat veranderde met dit album, dat ik alleen maar heb gekocht omdat het voor een paar gulden in de uitverkoopbak lag. En toen was ik gelijk verkocht. Lekkere muziek, veel ironie en bijtende humor, leuk verhaal (soort Trading Places).

Later hoorde en las ik dat dit als een echt mislukt Ray Davies-project werd beschouwd. Een project voor Granada TV, ik heb destijds zelfs een keer een half uurtje van de TV-show gezien, die was inderdaad erg slecht.

Maar de muziek niet. Die draai ik regelmatig en nog altijd met veel plezier. En uiteraard heb ik me in de loop van de jaren in de hele Kinks-catalogus verdiept. Dat heeft veel parels opgeleverd, maar ook best wat minder werk. En dan vooral al het werk van ná dit album, waarmee ze overigens op de Amerikaanse markt wel wat meer commercieel succes boekten.

Deze Soap Opera plaats ik in de subtop.

vandaag deze lp nog eens gedraaid . het blijft een uitstekende lp van de kinks
de muziek is wel wat anders dan de muziek die je van deze heren verwacht
geen nummers zoals "you really got me " "till the end of the day" etc.
wel simpele :mooie nummers die je na enkele keren beluisteren moeiteloos mee zingt
het beste nummer is de afsluiter die alles zegt " you can' t stop the music "
p.s. de meester tovenaar die dit album maakte heet Ray Davies