The Kinks - State of Confusion (1983)

Come dancing klinkt zo onkinks, maar toch wel leuk.

Ik heb dit album op vinyl. Ben nog op zoek naar de CD-versie.

Dit is waarachtig één van de meest onderschatte albums van the Kinks. "Property" is oneindig mooi...

Nog eens beluisterd daarstraks. Inderdaad een zwaar onderschatte plaat. Voor de teksten alleen al is dit een must. Waar de nummers op het eerste zicht gewoon standaard pop/rock klinken zitten er toch heerlijke typische Davies teksten bij. Denk aan Come Dancing gewoon prachtig.

3.5* -->4*

Ondanks de heel erg foute synth geluiden en over de top arena gitaar partijen fietst dit album er na eerste beluistering meteen al aardig in. Ben benieuwd of de songs echt gaan beklijven of dat ie al weer redelijk snel uit het "recente aanschaffen" bakkie verdwijnt ........

Voor mij zijn State of Confusion en Think Visual de beste Kinks-albums van de jaren 80.
Ze hadden hier na Lola (live) eindelijk weer een hit met het grappige, gezellige Come Dancing dat vergezeld ging met een maffe videoclip.
The Kinks rocken er hier flink op los. Af en toe is er een rustmomentje in Property en de single Don't Forget To Dance.
In de uitsmijter Bernadette speelt Dave Davies al het leed weer eens van zich af. Het is jammer dat er weinig Dave D. - songs op dit album staan. Op U.K. Jive zijn er een paar van hetzelfde soort te vinden. Ik ga ze een keer achter elkaar op een CD-R branden.
In mijn LP/CD - kast heb ik alles van The Kinks so far en Ray solo in de kast staan. Helaas maar 1 verzamelaar (The Album That Never Was) van Dave Davies solo. Ik ben nieuwsgierig naar het werk van Dave Davies solo. Ik weet dat alles wat hij nu uitbrengt tegenwoordig via zijn website gaat.

Je hebt gelijk dat de Kinks er behoorlijk 'op los rocken'- ik wijt het maar aan Davies' relatie destijds met Chrissie Hynde van de Pretenders. Hij wilde daar natuurlijk niet voor onder doen.

Als je dat optelt bij de 'erg foute synth geluiden en over de top arena gitaarpartijen' van Droombolus mag je de eerste drie nummers terecht als 'geforceerd' voelen overkomen.

Ik hou op zich wel van een stevig stukje muziek maar de vraag is of het bij de artiest wel past. Een man die zulke prachtige melodieën kan schrijven als Ray Davies heeft geen krachtpatserij nodig.

Dat blijkt ook wel als hij zich weer focust op het schrijven van een goede song, zoals blijkt uit de volgende drie prachtige (ook qua tekst) nummers Come dancing, Property en Don't forget the dance. De eerste en de laatste werden. voor het eerste in zeer lange tijd, zowaar een grote hit voor The Kinks, afgezien van Lola live uit 1980.

Ondanks de geweldige tekst van Young conservatives valt dat nummer qua muziek onder de categorie te luidruchtig; Heart of gold is juist weer prachtig, ouderwets sterk.

En zo schommelt de cd een beetje heen en weer, tussen hoop en vrees zal ik maar zeggen. Clichés of the heart heeft een mooi middenstuk. Bernadette vliegt dan weer uit de bocht.

Al met al doet een groot gedeelte van deze cd wel smaken naar meer, al zou ik het aardiger hebben gevonden als het wat meer evenwichtiger was geweest en Davies zich zou hebben beperkt tot het schrijven (en zingen) van goede nummers.

Inderdaad nogal onevenwichtig en de zangkomt vaak geforceerd over, om over de amerikaanse Arenaproduktie (galm, synth effekten) nog maar te zwijgen. Toch een aantal goede nummers
(titel nummer, Property),maar de geprezen hitsingel Come dancing vond ik altijd een äap noot mies"song, met dito rijmelarij.

Ik ben soms echt een sucker voor simplistische songs. Op deze plaat staan twee singles met toevallig of niet beide in de titel Dancing. Beide redelijke simpele deuntjes. De ene heet Come Dancing en is een vrolijk niemendalletje. De tweede heet Don't Forget to Dance en is eigenlijk een wat triestig niemendalletje. De ene vind ik irritant en de andere prachtig en ontroerend terwijl ik weet dat gewoon een simpel liedje hoor.

Hoe is dat te verklaren, waarom raakt het ene liedje met Dancing je wel en het andere van dezelfde band en ook nog eens van dezelfde plaat helemaal niet?

Goede vraag en waarschijnlijk heeft niemand het antwoord.

Deze Kinks plaat is een leuke weinig opzienbarend albumen er staan hele leuke liedjes op (Cliches of the World (B Movie) bv.) en ook wat mindere rockers (Bernadette bv.) en dan de Dancing nummers. Ik heb de remaster en daar staat het ene Dancing nummer zelfs twee keer. Voor mij is het erg fijn dat ze het goede Dancing nog een keer geplaatst hebben. Naast de reguliere album versie bij de bonustracks een zeer prettige lange versie van het nummer.

Een nette 3,5 kan ik kwijt voor dit album en dat komt vooral door Don't Forget the Dance!

Je weet het nooit met cynicus Ray Davies.
Maar heeft hij getracht om met Come Dancing het lulligste bruiloften en partijen lied ooit te schrijven, of zit er weer een bepaalde ironie achter ?

Ja dat zou zo maar kunnen en dat maakt het gelijk weer zo leuk. Tekstueel altijd de moeite waard. Gaat het echt ergens over of gaat het echt helemaal nergens over. The Kinks is gewoon een toffe en zeer interessante band.

Ik ben ook een groot liefhebber. De latere periode ben ik wat minder bekend mee.
Ik vind ze te gek vanaf het begin tot pakweg 1974.
Ben nog wel van plan om de late 70's en begin 80's tot mij te nemen.
Daarna wordt het toch zeuren.

State Of Confusion was het hoogtepunt van het Amerikaanse succes voor The Kinks. Madison Square Garden werd uitverkocht tijdens de SOC tour. De broers lieten moeder overvliegen om deze mijlpaal mee te maken. Thuis in Engeland werd het album niet gevreten, al was 'Come Dancing' ook daar een substantiele hit.
Ik was 19 jaar toen dit album uitkwam en ik was er toen ook zeer van gecharmeerd. Het klonk of de groep hun sound een update hadden gegeven. Nu klinken een groot aantal nummers gedateerd, al heb ik dit album nog liever dan voorganger 'Give The People What They Want', want daar staan op een track na alle volumeknoppen op 11.
Op State Of Confusion maakt de groep qua volume een pas op de plaats. En dan krijg je aardige nummers als het eerder genoemde Come Dancing, maar ook Don't Forget To Dance, Heart Of Gold en Property. Een beetje een over het hoofd geziene semi klassieker vind ik Cliches Of The World. Ik heb de groep dat nog live zien doen met een groep dansers, in Hannover, december 1988.
Opvolger Word Of Mouth was volgens dezelfde formule maar veel minder succesvol.

Come Dancing is een brok nostalgia naar aanleiding van het overlijden van Renée, een van z'n zussen, het jaar daarvoor. Die ging graag uit dansen en dat was blijkbaar Ray's meest levendige herinnering aan haar.

Dan is dat ook weer duidelijk.

Het is zelfs nog dramatischer dan dat. En langer geleden. Zijn zus was hartpatient maar liet zich er niet van weerhouden om regelmatig te gaan dansen. Op zijn tiende of elfde verjaardag gaf ze hem een gitaar kado en ging uit dansen. Diezelfde avond is ze op de dansvloer in elkaar gezakt en overleden. Als je het verzon voor een boek of film zou het bijna ongeloofwaardig zijn.

Nou nou. Een vrij dramatisch verhaal eigenlijk.
Ik zie het liedje nu wel in een ander daglicht moet ik zeggen.

Fok, ja natuurlijk ......... Al die zusters ook ...

"Mooie" verhalen en goed dat zo de plaat weer een beetje aandacht krijgt. Zo blijkt maar weer dat niet altijd is wat het lijkt bij de teksten van Davies.

De achtergrond is natuurlijk dramatisch maar het nummer op zich blijft toch matig

Vigil schreef:



Clive Davis, de baas van Arista zei tegen Ray Davies nadat hij 'Come Dancing' had gehoord:

"That's not a song, Ray, that's a ditty"

Matige song, "ditty". Heel goed mogelijk, maar ik herinner me de tijd dat The Kinks hiermee een hit(je) in Nederland hadden heel goed. Een leuke tijd. Mooie herinneringen.
De opvolger, 'Don't Forget To Dance' vond ik ook aardig maar deed weer niks in Nederland. Overigens werd het wel een grote hit in Oostenrijk en een klein hitje in Duitsland.
Wat ik in het begin wel apart vond aan 'Don't Forget To Dance' was dat het qua gitaarlicks af en toe wel erg aan 'Misfits' van het gelijknamige album uit 1978 deed denken.

Herinner ik me goed dat het nummer hier pas aandacht kreeg ten tijde van Absolute Beginners of ben ik nu echt rijp voor het behaardenhuis ?

Zowel Come Dancing als Don't Forget To Dance waren singles in 1983. Come Dancing was in de VS al een hit in 1982.
De Ray Davies track die op single uitkwam in 1986 was Quiet Life maar de videoclip leek een beetje op die van Come Dancing omdat er wederom in gedanst werd en omdat Ray zich weer verkleed had als zijn oom Frank, de spiv.

Is er een huis voor overmatig behaarde mensen?

Hoewel de statistieken ons iets anders zeggen hier, is dit voor mij een betere plaat dan voorganger Give The People What They Want, die kennelijk de stevige setting van de liveconcerten uit 1979 moest continueren.
Een nogal robuuste op hardrock leunende plaat die het ooit typerende Kinksgeluid in het niets liet verdwijnen.
Dit State Of Confusion zal ook de boeken niet in gaan als een memorabel werkje.
Nee, de Kinksmagie is in 1983 al enige tijd weg voor het bredere publiek, al viel Amerika wederom voor dit album.
Misschien omdat het wederom een pittig rockalbum is, maar wel gedoseerder en beter in verhouding.
Toch valt het soms niet mee om Ray Davies vaak boven zijn kracht te horen zingen.
Ray is een beperkt vocalist, maar bewees al eerder best all-round te zijn.
Hier vliegt hij soms uit de bocht.
In ieder geval een plaat die zijn momenten heeft.
Het melige Come Dancing heeft ondanks de lulligheid ook wel weer iets typisch Kinks.
Don't Forget To Dance is zelfs een opvallend mooie song.
Cliches Of The World is vinnig en kritisch en is voor mij ook wel een highlightje hier.
Ach, The Kinks proberen het nog en dit is bepaald beter dan bijv. Undercover van generatie en landgenoten The Stones hetzelfde jaar uitbrachten.
Het tijdsbeeld was inmiddels heel anders en voor de oudere bands lastig om mee te blijven doen.
Aardige plaat.

De bonus track Once A Thief stond niet op het vinyl album maar was in 1983 bedoeld als bonus track op de muziekcassette versie van het album, samen met de nummers Noise en Long Distance. Echter, nadat er al een aantal muziekcassettes waren geproduceerd trok Ray Davies Once A Thief terug als bonus track. Een aantal muziekcassettes lagen al in de winkels en uiteraard werden die deels verkocht.
Zo kon het gebeuren dat je op je cassettehoesje een nummer op de tracklist had staan dat niet (meer) op de cassette stond. De cassettes die deels achterhaald waren werden vernietigd, maar kennelijk was Arista te krenterig en hebben ze de papieren hoesjes met Once A Thief op de tracklist eerst opgebruikt.
En wat gebeurt er vervolgens? Once A Thief vindt alsnog de weg naar Kinksfans middels bootlegs met allerlei moeilijk te vinden tracks. Er hoefde ook maar een exemplaar in de handen te vallen van iemand die de mogelijkheden had om een bootleg album te (laten) produceren.
Mede als gevolg van de stroom bootlegs werd het nummer in 1999 weer in ere hersteld door het als bonus track te plaatsen op de CD heruitgave van State Of Confusion.

Geen verwarring hier. Ik sta er niet van te kijken dat The Kinks flirten met dansmuziek. Eigenlijk moet ik bekennen dat Come Dancing het leukste nummer van de plaat is. De rest is de vertrouwde nietszeggende Kinksmaterie die de band al sinds begin jaren zeventig uitpoept, maar dan in de stijl die bij de periode past. Het is me inmiddels ook wel opgevallen (en dat is al enkele platen zo) dat Ray Davies een middelmatige zanger is. Zijn teksten zullen vast wel de moeite waard zijn, maar ik voel er weinig voor om me er in te verdiepen. Daarvoor vind ik de muziek simpelweg niet goed genoeg. Fijn om hierboven de geschiedenis van de band mee te lezen. Dat ten tijde van dit album de MSG uitverkocht werd, brengt me dan wel weer in een state of confusion.


Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Misfits
13. Schoolboys In Disguise
14. Give The People What They Want
15. Soap Opera
16. Low Budget
17. State Of Confusion
18. Everybody's In Show-biz
19. Muswell Hillbillies

State Of Confusion is een interessante verandering van sound na de flink rockende albums die hiervoor waren. Ik mag de sound best wel, doet me bij vlagen ook wat denken aan de schwung die bands als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand. Dat dansbare is best lekker, echter vind ik de rockende sound gewoon beduidend fijner en is het moeilijker voor mij om hier de echt goeie songs eruit te halen. Bernadette is als afsluiter daarom ook vreemd, omdat deze dan wel weer ineens erg stevig is. Cliches of the World (B Movie) is een andere favoriet. Ben dan nu best benieuwd hoe de soundontwikkeling zichzelf voortzet.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Give The People What They Want
6. Preservation Act 2
7. Low Budget
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
9. The Kink Kontroversy
10. Misfits
11. Sleepwalker
12. Preservation Act 1
13. State Of Confusion
14. Schoolboys In Disgrace
15. Muswell Hillbillies
16. Soap Opera
17. Kinda Kinks
18. Kinks
19. Everybody's In Show-biz

Bernadette is een outtake van de Give The People What They Want sessies, lennert. Nou ja, outtake.....er bestaat een afgekeurde versie van Give The People What They Want waar een alternatieve versie van Bernadette op stond, dat nummer was ooit wel een serieuze kandidaat voor dat album. Zie ook mijn berichtje van 8 september 2014 bij Give The People What They Want. Heel logisch dus dat je dat nummer wat vreemd op dit album vind klinken.

The Kinks, eigenlijk vreemd dat ik bijna niks van deze band heb. Natuurlijk waren de hoogtijdagen in de jaren 60, toen ik te jong was. Heb als tiener nog een lp Lola gekocht, waarschijnlijk een wat bij elkaar gezochte songs. Hier is deze te vinden The Kinks - Lola | Releases, Reviews, Credits | Discogs. Op zich vele bekende nummers uit de jaren 60. Daarna nog een live plaat ooit gekocht en wanneer ik deze hier besproken plaat heb gekocht geen idee. Ook niet wanneer. Wat ik wel weet dat ik hem bijna nooit op heb gehad. Halverwege/eind van de jaren 80 viel ik wat in een gat qua muziek. De doem wave was wat op zijn retour en wat er voor in de plaats kwam trok me minder. Dus op een gegeven moment wel weer wat teruggevallen op de oudere muziek, maar the Kinks zaten daar niet bij. Terwijl the Kinks zeer sympathiek zijn, oer Engels en de muziek goed op orde. En de bekende nummers uit de jaren 60 zijn nog steeds zeer goed te beluisteren, kort, puntig en vaak humoristisch.
Deze plaat vind ik nog echt wel the Kinks, songs met een kop en staart, catchy, wat dat betreft laat Ray Davies zien het schrijven nog niet te zijn verleerd. Over de productie wordt veel geklaagd. En dat zie je bijna met alle jaren 60 groepen , die hun sound aanpasten aan de tijd, vaak met zeer matig resultaat. Nu zouden we zeggen dat ze beter konden blijven doen waar ze goed in waren. Maar de jaren 80 waren wat dat betreft meedogenloos. Ik stoor me wat minder aan de productie. Het jaren 80 geluid ligt er niet duimendik boven op en het Kinks geluid is echt wel aanwezig. Over het algemeen is het meer rockend dan we gewend zijn, maar dat kan the Kinks wel hebben. Het is geen meesterwerk, ik herkende helemaal niets. Maar altijd nog beter dan wat er toendertijd vaak in de hitparade stond.