Washington - A New Order Rising (2005)

En dan nu een mooie recentie voor het 'album van de dag' topic, omdat niemand daar zin in lijkt te hebben en het wel degelijk een leuk idee is.

Veel users op MusicMeter kennen heel veel onbekende bandjes waar ik zelf in de verste verte nooit bij in de buurt zou komen. Ik heb het al druk genoeg met mijn favorieten uit de bekendere bands halen, en zelfs daarvoor kom ik tijd tekort. Toch kruiste Washington al een tijd geleden ineens mijn pad. In de Velvet in Leiden hangen ze vaak minirecensietjes bij nieuwe cd's. Nu luister ik niet zo vaak cd's in de winkel, het duurt me daar te lang en ik doe dat op de een of andere manier liever thuis. Ergens begin 2005 hing daar zo'n recensietje van Washington, de muziek werd vergeleken met Creep van Radiohead. Ondanks dat ik dat niet echt een geweldig nummer vind, maakte het mij benieuwd genoeg om te luisteren.

Inmiddels ben ik anderhalf jaar en vele luisterbeurten verder. Washington is nog steeds een vrij onbekend Noors bandje, maar niet voor mij. De vergelijking met Creep van Radiohead gaat vrijwel volledig mank, maar ik ben erg blij dat ik er toch de tijd voor heb genomen om een half uurtje met een koptelefoon op mijn hoofd te staan. Het album draagt een bepaalde sfeer en rust uit, bijna bescheiden, wat het tot een intrigerend schijfje maakt.

Black Wine is een prachtige opener. Hoewel het nummer zich rustig naar zijn toch nog ingetogen climax sleept, is het nummer toch ergens iets zwaarmoediger en duisterder dan de rest van de cd. Hier is ook goed te horen dat Washington ergens iets progressiefs in zich herbergt.
Landslide is op single uitgebracht, maar wat mij betreft lang niet het beste nummer. Het kabbelt een beetje voort, maar past wel prima in het geheel.
Walking Man is nog steeds rustig, maar het meest up-tempo van alle nummers op deze plaat. Met name het orgeltje op het eind doet een beetje aan the Doors denken, heel in de verte heeft het nummer ook iets weg van 'The Crystal Ship'.
De nummers in het middengedeelte van het album zijn stuk voor stuk sterk, luisteren heerlijk weg en passen in het geheel, zonder heel erg op te vallen of eruit te springen. Dit klinkt een beetje alsof het naar achtergrondmuziek neigt, maar dat is niet wat ik bedoel. De nummers slepen zich in een ontspannen tempo voort, en het ietwat lome dat de plaat in zich heeft nodigt juist uit tot intens luisteren.
Hymn is wat mij betreft het absolute hoogtepunt. Prachtig intro, zeer sterke melodie en fantastische zang. Een van de beste nummers van de laatste jaren.
A Long Poem About the Acts of Heroes or Gods bestaat uit een instrumentaal gedeelte van vijf minuten. Een prachtige afsluiter, gedurfd ook voor een band die in sommige andere nummers behoorlijk op de zanger lijkt te leunen.

Wat mij betreft gaan vergelijkingen hierboven met Saybia en Coldplay geheel mank. De muziek is trager, kaler en een stuk minder 'stadionrockachtig'. Misschien zijn vergelijkingen ook wel helemaal niet nodig, Washington weet een overtuigend eigen geluid neer te zetten. Live is het allemaal wel wat meer aangezet en bombastischer, zodat eerdergenoemde referenties wel weer begrijpelijk zijn. Al met al een dikke 4,5, en een plaats maar net buiten de toptien.

Daar waar ik me vooral bezighoud met soulmuziek ben ik zo af en toe ook wel te porren voor een goede pop/rockplaat. Artiesten als Saybia en Novastar passeren zo nu en dan ook in huize-reijersen de revue.
Één van mijn ontdekkingen via MusicMeter in dit genre was toch wel deze plaat van Washington.
Wat mij vooral bevalt is de sfeer die de gehele plaat uitstraalt. Niet alleen zorgt dit voor een pakkend geheel, ook wordt je bij wijze van spreke meegenomen naar een rustig oord om heerlijk te relaxen en je oren te laten verwennen door de ietwat melancholisch klanken die deze band produceert.
Daar waar vocalen voor mij altijd een big issue zijn in de muziek bevallen die mij zeker op deze plaat. De zanger weet perfect het goede gevoel te brengen en draagt daarmee alleen maar bij aan de bovengenoemde sfeer.
Dus hou je van heerlijke rustige pop/rock en hou van platen die je meenemen en niet loslaten totdat de plaat afgelopen is. Dan moet je zeker dit album eens proberen. En de repeat aanzetten.

Om meteen met de deur in huis te vallen: A New Order Rising is een album vol mooie nummers. Bijna alle nummers zijn rustig en ingetogen en klinken erg rustgevend. De zanger heeft bovendien een hele mooie stem die perfect bij deze muziek past en die me op sommige momenten aardig weet te raken. Het grote nadeel van dit album is echter, dat bijna alle nummers op dezelfde manier mooi zijn, waardoor het een erg eentonig en saai album wordt.

De albumopener Black Wine is meteen een goede binnenkomer. Sterker nog: dit is het hoogtepunt van het album! De opbouw is heel mooi en dit nummer gaat niet vervelen, ondanks zijn speelduur van dik 8 minuten. Een goede opwarmer voor wat er nog komen gaat. Of kan ik het beter een blauwdruk noemen?

A Long Poem About the Acts of Heroes Or Gods (mooie titel trouwens!) is in principe een mooi nummer. In principe is dit een hele mooie afsluiter. In principe zou ik dan ook enthousiast moeten zijn over dit nummer, maar dat ben ik niet. Waarom? Omdat dit nummer op het verkeerde album terecht is gekomen. Een rustige, lange afsluiter als deze past perfect op een stevig rockalbum, niet op een album als dit wat al 40 minuten lang zacht, rustig en ingetogen voortkabbelt. Nu gaat dit nummer me zelfs een beetje tegenstaan, omdat ik wel eens wat afwisseling wil! Als er iets is waar ik nu niet op zit te wachten is het een intro van bijna 6 minuten... Zonde.

Dit geeft waarschijnlijk al wel aan wat ik van het middenstuk vind: Saai en eentonig. Dat wil niet zeggen dat ik het slechte muziek vind. Integendeel! Er staan prachtige nummers op zoals Have You Ever, Maker of Time en Hymn. Have You Ever heeft een heerlijke melodie en dito tekst. Maker of Time is een wat meer up-tempo nummer (hoewel het tempo nog steeds betrekkelijk laag ligt). Hymn en Bluebird zijn misschien wel de beste nummers van het album, maar ze weten me niet te pakken. Ik hoor duidelijk dat het goede nummers zijn die fantstisch worden gezongen, maar ik krijg het niet voor elkaar om er oprecht van te genieten. Daarvoor is de rest van het album al te eentonig geweest en is mijn aandacht al te ver verslapt.

Ik wil wel even opmerken dat ik niet alle nummers even mooi vind, want River Run by Night is toch een flinke miskleun. Ook Landslide bevalt me niet super, vanwege het lichtelijk irritante refreintje. Buiten die twee nummers zijn alle nummers op zichzelf erg mooi en goed. Helaas staan al deze nummers op één album bij elkaar, waardoor ze elkaar het rijk der eentonigheid mee insleuren. Als album doet A New Order Rising het dus niet goed, maar omdat er zoveel mooie nummers opstaan geef ik toch nog een voldoende: 3 sterren.