Biohazard - Urban Discipline (1992)

Ach, voor sommigen was de middelbare school wel leuk, voor anderen was het een hel. Geen fijne herinneringen eraan in elk geval. Je gaat je dan afsluiten voor de rest van de wereld en blijft sindsdien lekker in je eigen wereld. Ik vraag me af of er op jouw middelbare school wel ruimte was voor een symforocker?

Pas later toen ik op een 'speciale' school kwam, raakte ik aanraking met vrienden, en kon ik wat meer aansluiting vinden. We trokken wat op met zijn drieëen, hadden het over alles van Thin Lizzy tot My Dying Bride, van Savatage tot Lynyrd Skynyrd. Dat was wel een mooie tijd, maar toen was ik wel al een jaar of 18/19 inmiddels.

Maar echt naar Biohazard luisteren kwam pas later. Dat had ook weer andere redenen. Ik was wat teleurgesteld ook in de wereld, en daar hielp hardcore wel bij. Tot op de dag van heden trouwens nog nooit op werk met een muziekliefhebber kunnen of willen praten. Het is echt iets van mijzelf alleen.

Vast wel. Die waren wel zeldzaam in de jaren 90. Zelf luister ik wel eens wat symfo. Ook toen al. Yes enzo. Dat vond echt niemand leuk. Als ze het al kenden..

Qua muzieksmaak was ik meestal alleen. Nog steeds trouwens. Er zijn weinig metalheads in mijn omgeving. Daar heb ik nooit last van gehad. Ik vond vrij gemakkelijk aansluiting bij andere groepen omdat er meer is dan alleen muzieksmaak. Zelfs mijn echtgenote moet niets hebben van metal.

Ik merk wel dat sommigen (hier op de veluwe) echt wel moeite hebben met mijn blackmetalliefhebberij. Dan moet ik wel eens uitleggen dat ik echt geen satanistische kinderbloeddrinker ben. Het zij zo. Ik ben dat gewend.

Pas in de eindexamenkas begon ik de middelbare school enigszins draaglijk te vinden, dat kwam met name omdat ik wat vrienden kreeg die van goede muziek hielden en dat begon met Guns N' Roses en Pearl Jam. Daarna ging ik naar het Grafisch Lyceum en daar ging werkelijk een wereld voor mij open. Echt elke leerling uit mijn klas had een bijzondere muzieksmaak. De ene hield van metal de andere van grunge of hip hop of wave of ghotic, er was zelfs een dame die mij enthousiast kreeg voor Wim Sonneveld en Toon Hermans..Daar heb ik later ook bands als Biohazard en Sick Of It All leren kennen. Een heel andere wereld dan de middelbare school waar je juist wordt buitengesloten als je met wat dan ook afwijkt van de rest, ineens zat ik in een klas waarin iedereen afwijkte van de rest. Thuis zat ik voorheen alleen een beetje op mijn kamer te tekenen en op mijn gitaar te pingelen, nu zat ik in een klas vol muzikanten en striptekenaars in de dop. De middelbare school is inderdaad een hel, gelukkig is het daarna een stuk beter geworden. Dit album van Biohazard en aanverwante bands is toch wel een beetje de soundtrack van die periode...

Herkenbare verhalen mannen. Met dien verstande dat ik persoonlijk niet zo makkelijk contact leg überhaupt. Maar ik heb er niet echt last van. Alleen is niet hetzelfde als eenzaam. En als archivaris (wat ik al 25 jaar ben) werk ik prima met de koptelefoon op. De meeste aansluiting heb ik met medemuzikanten in een band of bij jamsessies.

Om toch nog ontopic te zijn: ik heb nog nooit iets van Biohazard gespeeld, geen cover niks. En moeten uitleggen dat je als Blackmetal-liefhebber geen duivelsaanbidder is, lig helaas voor de hand, maar is ook wel een beetje banaal inmiddels. Alsof gamers mensen willen vermoorden, en horrorliefhbebbers latente sadisten zijn. Maar ach.

Ik heb het idee dat dat vrome nu sterker is dan dat het in de jaren 90 was. De vrijgevochten kinderen van toen zijn de beschermende ouders van nu.

Van Urban Discipline kan ik nog steeds de meeste teksten meebrullen danwel rappen. Vooral het meebrullen met het heropgenomen 'Wrong Side Of The Tracks' met die geweldige raps in het middenstuk, laten me weer helemaal jong voelen. Deze heropname is, tegen de (lees: mijn) regels in, beter en gemener dan het origineel.

'Wrong Side of the Tracks' is ook (voor zover in het kan volgen) best een rake tekst. Het eeuwenoude verhaal van het duppie en het kwartje. Ik zal het nog eens gaan luisteren. Er is ook een liveplaat (No Holds Barred) waar een aantal songs best sterk uit de verf komen, meen ik mij te herinneren.

Niet zo lekker qua productie, dan vind ik de opvolger beter, daar ben ik ook mee opgegroeid en die vind ik dan ook iets beter, maar deze blijft ook goed met de klassiekers Punishment en We're Only Gonna Die (From Our Own Arrogance).

De productie van State of the World Address is kraakhelder, ik vond dat album destijds ook sterk.
Tegenwoordig vind ik er maar weinig aan, in tegenstelling tot Urban Discipline. Die plaat is speelser, er zit geen batterij aan marketingmensen achter en de plaat belichaamt voor mijn gevoel de minder fraaie kanten van New York.
Zelfs de productie vind ik niet meer vervelend om aan te horen, het geeft de muziek een gruizige underground toon, en dat vind ik wel charmant.

Dof klinkt het er zit weinig leven in. Deze heeft trouwens ook wel wat kinderachtige nummers zoals Business. Maar beide albums vind ik tof, met de voorkeur voor State.

Lang, heel lang, vond ik Mata Leao het betere album maar daar moet ik nu echt op terug komen.
Aardig wat beukwerk op dit album en hele toffe rauwe tracks. De drummer is zo goed op dit album.

Favoriete tracks: Chamber Spins Three, Punishment, Shades Of Grey, Man With A Promise, Wrong Side Of The Tracks, Mistaken Identity en Hold My Own.

We Only Gonna Die en Tears Of Blood vind ik de beduidend mindere tracks.

Tears Of Blood vind ik juist ijzersterk. Biohazard met een, voor hun doen, epische afsluiter. Dat is ongebruikelijk in dit genre. De heropname van Hold My Own is op mijn exemplaar een verborgen track die enkele minuten na het wegsterven van Tears Of Blood begint. Eén van de vele onhebbelijkheden die we in de 90s tegenkwamen.

We're Only Gonna Die is een Bad Religion cover. Beetje onnodig, maar ook niet echt vervelend.

Nooit geweten dat dat een cover was, daar klinkt Bad Religion nog wel echt punk zeg.

Van voordat ze geadopteerd werden door de skatejochies die broeken met zakken aan de zijkant droegen idd.

Had ik ook toen.

Tears of Blood vind ik ook te gek, een fijn sompig en loom groovende track, niks mis mee.