Biohazard - Urban Discipline (1992)

Deze plaat had ik vroeger op casette, ik weet niet waarom ik er toen zo gek p was, nu doet het me vrij weinig. Niet dat ik het slecht vind maar ik vind de muziek te simpel en de teksten spreken vind ik veel te eenvoudig, het kan me echt minder boeien. Ik heb ze een paar jaar terug life gezien en dat was wel erg lekker om te zien, maar deze plaat kan me niet meer echt boein, ik verlaag naar 2.5*

Biohazard is een band die live beter uit de verf komt, dus hebben ze dit album ook 'live' opgenomen, en ik denk dat daar de achilleshiel van dit album zit. Er staan genoeg goede, pakkende songs op, maar de productie is gewoon ruk, er zit geen power in. Wellicht kwam je er toendertijd nog mee weg.

Nog steeds één van mijn favorieten. Er staat zoveel kwaliteit op dat ik de slechte productie vergeet. Ik vind de combinatie van echte harcore en het gitaarspel van ( ik dacht ) Bobby Hambel nog steeds tot de verbeelding spreken.

ik vind het eigenlijk een beetje overschatte band, die nummers zitten helemaal niet zo goed en strak in mekaar, en luister eens naar gitaarsoloos, dat steld weinig voor

spierballenmuziek,je kan bijven schreeuwen met ze allen,wat rappen, en dat 37 keer doen, maar daarmee red je het niet

het image/uiterlijk van de band zal wel eea hebben bijgedragen aan populariteit

zelf houd ik het op een nummertje of 5 wat boeiend is in hele ouvre, en das ook genoeg

Waarschijnlijk is dit niet helemaal je straatje, maar met het oprechte Hardcore-geluid (met de energieke vocale wisselwerking tussen Evan Seinfeld en Billy Graziadei), de heavy-klanken (Bobby Hambel) en de lekkere beukende songs vind ik dit toch echt de beste van deze heren.

Geweldige plaat. Door deze band ging ik ook steeds meer metal luisteren. 4*

Inderdaad lekker vet album van deze NYC Hardcore helden. Met prima cover van Bad Religion's "We're Only Gonna Die (From Our Own Arrogance)". 4*

Ben hem onlangs weer gaan beluisteren, simpele (maar zeer zalige ) stoere oldskool hardcore

Dit is een klassieker, hoewel ik er eigenlijk bijna niet meer naar luister.
Toch blijft het goed. Simpele muziek, ja, maar slecht nee, uiteindelijk gaat het erom of het goede. lekkere muziek is. En dat was het toen en is het nu ook nog, vind ik. Vanaf dit album werd het alleen maar minder.

Punishment en Wrong side of the tracks zijn echt geniale nummers die rest ken ik niet zo goed

Toch wel één van de platen die indruk hebben gemaakt in mijn prille heavy muziek-leven. O.a. door deze ben ik serieus in harde muziek geïnteresseerd geraakt. En daar ben ik deze New Yorkse heren best dankbaar voor.

Na drie jaar deze maar weer eens boven water halen

Tijdens Business sijpelt wat Rage Against The Machine door. Zijn mensen het daarmee eens?

Ook voor mij is dit een klassieker, een van de eerste harde cd's die ik ooit hoorde. Niet toevallig in 1992, het jaar dat ik voor eerst naar metal ging luisteren.

In de periode dat dit album uitkwam was de hardcore scene in Nederland nog vol leven. En dan heb ik het niet over de rock variant. Joggingpakjes en Nikes waren niet aan mij besteed. Ik keek vol ontzag naar de beelden van Biohazard op Dynamo. Wat een beleving. De songs van dit album waren daar mede debet aan. Punishment, Shades of Grey, Black and White, Urban Discipline wat een groove, ik kan daar niet rustig bij blijven zitten. De opvolger was veel beter geproduceerd maar kwam achteraf ook minder spontaan over.

Live is/was Biohazard een zeer strakke en energieke band en de songs op dit album zijn ook dik in orde, alleen de productie van Urban Discipline is zo ondermaats dat dit de songs compleet de nek omdraait.

Dit recenseren op de kwaliteit van gitaarsolo's, productie of technische perfectie slaat de plank wat mij betreft mis. Dit was een plaat met zoveel energie en agressie dat ik compleet weggeblazen werd toen ie uitkwam. Dat maakten ze live ook meer dan waar. Zette echt een nieuwe standaard, met die bril kom ik tot 4,5.
Voor mij blijft ie ook nu nog volledig overeind overigens, maar ik kan hier uiteraard niet onbevooroordeeld naar luisteren.

Live maakte de band dat zeker waar (Dynamo) maar je kunt toch niet ontkennen dat de productie van een album wel degelijk een groot onderdeel uitmaakt van het geheel. Juist op productioneel gebied is deze schijf uitermate zwak, de nummers blijven echter sterk.

Ben ik het toch niet met je eens. Productie is inderdaad alles behalve perfect, maar in mijn ogen wel ontzettend effectief.

Ben nu 46, was toen 18 toen hij uit kwam. en luister er heel soms nog naar.
De gitaren, de snelheid, de pakkende teksten, het album straalt een grote en energieke agressie uit.
Ja dat is positief.
Het swingt. Kan nu nog de meeste teksten mee... Laten we het maar "zingen" noemen...

Voor mij is Urban Discipline nog steeds de 'go to' plaat van Biohazard. De band volgde ik al een beetje vanaf het debuut en hun geflirt met hiphop liet mij het raam wat verder openzetten zodat de blik ook eens voorbij datgene ging waarnaar ik doorgaans keek.

Het debuut was wat dat betreft al heel aanstekelijk. Urban Discipline was net wat scherper en dynamischer. De productie is wat vlakjes maar aan de andere kant vond ik dat het hele dikke geluid van State Of The World Address toch weer wat minder passen bij de band. Jongens waren we toen. En ik merk dat ik in een aantal gevallen niet mee ben gegroeid met de teksten. 'Business' is wat dat betreft gewoon verschrikkelijk. Maar het doet niets af aan de energie die het getatoeëerde gezelschap hier teweeg bracht.

In de zomer van 1994 was ik met een maat kamperen ergens in het land. Waar hij met name nog de top 40 uitploos, enkele mainstream hip hop acts wel kon waarderen, was rockmuziek niet echt aan hem besteed.
Ik zat tot over mijn oren in de rock- en metal, ik probeerde zoveel mogelijk tot mij te nemen, hoewel daar wel een limiet op zat. 1 keer per week een uurtje Headbanger's Ball, volgens mij aan het begin van de nacht, en 1 keer per maand wachten tot dat metalhammer/aardschok in de winkel lag. Dat was het wel zo'n beetje in de media.

Langzamerhand werd mijn smaak ook wat breder en bekeek ik de hardcore scene met enige interesse. Met de zogenaamde straight-edge beweging had ik niks. Die hele attitude kwam toen al nogal lachwekkend over.
Van vaandeldragers als Agnostic Front en Cro-Mags had ik nog nooit gehoord. Wel een bandje uit Brooklyn die meer en meer onder de aandacht kwam.
De hoes van Urban Discipline intrigeerde mij, het had iets rauws maar ook iets vreselijk realistisch.

Opvolger State of the World Address had ik al enkele maanden in huis en daar was ik ondersteboven van. Die grooves, de productie, de venijnige en afgemeten zang van Billy, de voordracht van Evan. Ja dit lag prima in mijn pulletje.

Terug van de trip schoof ik thuis Urban Discipline in de cd-lade en het viel mij niet mee. De doffe productie, enkele snelle songs die mij weinig deden en de klik kwam maar niet.
Na verloop van tijd verloor State of the World Adress echter zijn glans. De schijf bevat een groot middenstuk waar ik minder mee uit de voeten kon. Enkele songs misten het rauwe randje en voor mijn gevoel was er een stuk spontaniteit - hoe lastig iets dergelijks ook te vangen is op plaat - ingeruild voor enkele toegankelijke tracks, waarmee een groter publiek bereikt kon worden. En dat mag uiteraard.
Het was alsof State min of meer bedacht was op de tekentafel, onder toeziend oog van producer Stasium en label Warner Bros. Een rapper van Cypress Hill (toevallig erg 'hot' in deze periode...) zou misschien nog voor de nodige credibility kunnen zorgen in de hip-hop scene door op een nummer mee te doen.

Wellicht had het ook te maken met Urban Discipline, elke keer als ik de plaat voorbij hoorde komen ging mijn waardering voor deze worp groeien.
De combinatie van hardcore, metal, de hoekige maar swingende ritmes en de gal die Billy in de microfoon spuwt, de charme van dit plaatje blijf ik onweerstaanbaar vinden.
Dat de muziek voor je gevoel op is genomen in een kelder draagt hier ironisch genoeg alleen maar aan bij.
Hardcore en aanverwante genres draai ik bijna nooit meer, als ik daar wel behoefte aan heb, is het steevast Urban Discipline die ik uit de kast trek.

Ik leerde Biohazard eigenlijk pas echt kennen toen ik een jaar of 22 was. Toen was deze plaat wel al 7 jaar oud. Ik verkocht mijn metalcs's en kocht alleen nog maar hardcore-punk en aan verwante genres. Had ook direct een Hazard-logo laten tattoeeren. Ja, ik was zogenaamd helemaal hardcore, dat was mijn roeping. Zo'n twee a drie jaar heb ik dat volgehouden, waarna ik weer opschoof naar nieuwe genres etc.

The Hazard blijft wel favoriet en heeft me ook wel door moeilijke tijden geholpen. Tussen pak 'm beet 1998 en 2008 was mijn leven niet echt makkelijk. Bij die 10 zwaardere jaren hielp dit soort muziek en boze teksten best wel, al werd ik er ook wat slachtofferig van. Aan de andere kant helpt het je ook op de been. 'Uncivilization' zorgde wel al snel voor bekoeling in de liefde, maar soit.

Nu draai ik allang dit soort muziek niet meer (ik luisterde bijv. ook veel Sick of it All, Madball, Suicidal Tendencies, Boysetsfire, etc.), maar het is me toch wel dierbaar. 'State of the World Adress' duurt inderdaad veel te lang en bezwijkt onder haar pretenties. Punk en hardcoreplaten hoeven maar 30 of 40 minuten te duren, wat mij betreft.

Wat dat betreft duurt 'Urban Discipline' ook veel te lang. Gek ook dat de band bij een major zat en als metalband werd gepromoot, terwijl de roots in de NY Hardcore lag. Ik heb de band ooit nog een keer gezien in de Brabanthallen, samen met Slayer, maar was te dronken en opgefokt om er echt iets van te hebben meegekregen. Ik schaam me vooral voor die tijd.

Mooi verhaal en ook treffend om te lezen op welke wijze muziek je door moeilijke tijden heen kan helpen.
Een band als Sick of it All had begin jaren 90 ook aan populariteit gewonnen. De heren tekenden een platencontract bij East West Records, onderdeel van ....Warner Bros.
Het is een terugkomend item; elk groot label wilde destijds een artiest/band in de stal hebben wiens muziek de tijdsgeest goed ademde en wellicht de grote melkkoe zou kunnen zijn.
Met Scratch the Surface brachten de broers Koller een heel behoorlijk album uit, inderdaad kort - een half uur is lang zat - maar wel barstensvol energie en relatief veel variatie voor een hardcore plaat.

Scratch the Surface verkocht niet slecht, bleek een redelijk succes maar zoals zo vaak met genres die even 'in' zijn; je wordt weer ingehaald door de tijd.
Daarnaast bleek Sick of it All ook trouw aan hun roots, hier en daar een toegankelijk uitstapje als Step Down en was de stem van Pete Koller nu niet bepaald zalvend voor de oren.

Hardcore stond voor mij destijds synoniem voor energie, gebalde woede en realiteitszin, nu zoveel jaren later kan ik de muziek met een glimlach aanhoren. Ik heb alleen op den duur andere afslagen genomen, op het einde mis ik toch een stuk variatie, inventiviteit en groei bij veel bands in het genre.

Ik heb ook zo'n NY hardcore periode gehad zo rond mijn 22e. De bands die jij noemt uiteraard en via verzamelcd's en tijdschriften (er was een Amerikaans hardcore/punk tijdschrift dat ik trouw elke maand kocht) kwam ik bij steeds obscuurdere bandjes uit. Het hoogtepunt van die tijd was toch wel een optreden van Sick Of It All waarbij ik ineens naast de zanger op het podium stond te springen met een groot deel van het publiek. Biohazard heb ik twee keer zien optreden, wat een energie hadden die gasten...
Destijds dacht ik echt dat ik mijn muziekgenre had gevonden, de hardcorebandjes, de punkbandjes die alleen ik en een paar vrienden kenden, maar eigenlijk was ik het na een paar jaar allemaal al weer ontgroeid en ging de ontwikkeling van mijn muzieksmaak een heel andere kant op. Gek hoe snel dat kan gaan op die leeftijd.
De meeste muziek uit mijn jonge jaren luister ik nog best vaak maar bands als Biohazard en SOIA eigenlijk nooit meer. Onlangs dit album nog eens geprobeerd maar het doet mij nog maar weinig, ik erger mij eerder aan de simpele, boze teksten waar ik nu nog maar weinig mee kan. Vroeger was dat allemaal heel cool, nu heb ik daar nog maar weinig mee...

MarkS73.

De boze teksten hebben wel een functie. Ze gaan natuurlijk ook om het leven. Drugs, armoede, geweld, ongelijkheid, neo-liberalisme, kapitalisme, dat soort zaken. In mijn hart ben ik ook nog wel een rauwdauwer, een rebel, en een groot tegenstander van het grootkapitaal en ben ik ook er tegen racisme (wie niet?) en sociale ongelijkheid, dat nog steeds aan de orde van de dag is. Waar ik werk en woon wordt op dagelijks tempo wel iemand neergestoken of doodgeschoten (helaas) en dat is niet in de rijke wijken.

Ik merk dat ik mijn hart wel veel meer naar de southern rock/bluesrock (die ook vaak genoeg dat soort thema's aansnijden) en spiritual jazz/afrojazz neig in mijn latere levensjaren, omdat het wat kalmer eraan toegaat. Voor de volstrekte nonsensteksten hebben we natuurlijk nog pop en progrock enzo.

In elk geval, luisterde ik het niet zo om cool te zijn, want mijn metal-'vrienden' vonden me maar een idioot met mijn hardcore en altmetal (Incubus, Faith No More, Deftones, etc.), maar dat waren ook geen vrienden, meer lui waar je mee hing omdat ze op dezelfd pleintjes rondhingen en in dezelfde oefenruimte kwamen. Zo rond 2002 was er in Den Haag amper een hardcore/skate/punk-scene, dus ik was sowieso veel te laat. Er kwamen toen wel veel emocore-bandjes op, en daar knapte ik al heel snel op af. Alleen Boysetsfire vond ik wel okay.

Leuk om te weten dat jij ook een HC/Punk-fase had. Had ik niet verwacht, eerlijk gezegd.

Zeker, wat de teksten en de onderwerpen betreft kan ik mij daar ook helemaal in vinden. Maar waar ik het vroeger geweldig vond als dat dan allemaal uitgeschreeuwd werd in de muziek die ik luisterde is dat nu niet meer zo nodig voor mij. Ik had het over simpele, boze teksten, dat klopt inderdaad niet helemaal. Hun teksten zijn 30 jaar na dato nog best actueel en urgent, ik heb alleen niet meer de leeftijd dat ik enthousiast mee zit te blèren. Ik luister nu ook veel liever een blues, roots of Bob Dylan plaat. Daar zit ook vaak een flinke dosis maatschappijkritiek in maar dan wel op een manier die mij nu meer aanspreekt.

Urban Discipline voelt daarbij voor mij aan als een guilty pleasure. Hetzelfde geldt voor Scratch the Surface.
Zo op zijn tijd is dit best lekker, daarnaast vormen beide platen tijdens een rondje hardlopen een fijne ondersteuning om hier en daar een kilo kwijt te kunnen raken.

Volgens is het bijna een wetmatigheid dat je met de jaren milder wordt en dit ook terug te zien is in je muziekvoorkeuren.
Het is tegenwoordig veel meer blues, soul, folk maar ook stevige conventionele hardrock wat hier in huis de klok slaat.
Van alle subgenres die in de jaren 80/90 qua metal opkwamen (of een heropleving kende), weet weinig mij meer te boeien. Hoewel de alternatieve rock waar (flink) geëxperimenteerd werd mij altijd lief zal blijven.

Urban Discipline vormt dan met name een plaat voor specifieke momenten. Laatst keek ik enkele fragmenten op YouTube van gasten die een reactie plaatsen op muziekvideo's.
Punishment kwam voorbij, en ofschoon ik de song prima vindt was het hilarisch om de clip te bekijken. Quasi boos kijkende boys uit Brooklyn, met bandana's om, de camera inkijkende alsof ze jou vandaag het liefst ombrengen. Het is eigenlijk niet om aan te zien en geeft direct ook treffend weer waarom dergelijke taferelen niet tot mijn belevingswereld behoren. Vermakend is het dan weer wel. Zeker op de leeftijd van 16 jaar. Het feit dat ik leeftijdsgenoten moest uitleggen dat de laatste Thunderdome cd geen echte hardcore was maar een verzameling dreunende housebeats, leverde mij dan weer onbegrijpelijke blikken op.
Onbetaalbaar en ik kroop dan weer terug in mijn niche om mijn zoektocht naar 'stoere bands' te vervolgen.

Er was zelfs een hardcoreband die Terror heette. Daar had ik een t-shirt van. Dat zal voor wat verwarring hebben gezorg, met name in Gabberhoofdstad Den Haag.

Terror, de naamgeving had natuurlijk wel wat raakvlakken met de namen uit het metal wereldje.
Met gabber heb ik trouwens nooit een seconde iets op gehad, wat een geestdodende muziek vond ik dat. In mijn omgeving (landelijk) was daar trouwens maar weinig animo voor, zoals ik mij dat kan herinneren.

Ik heb ook nooit wat met die muziek gehad. In de jaren 90 luisterde ik voor symfonische rock. Maar sommige mensen waar ik mee omging, luisterden naar gabber, metal of hiphop. In feite wel okay, dat iedereen mocht luisteren wat hij wilde. Op de middelbare school was dat wel echt anders. Daar werd je echt letterlijk weggetreiterd. De straat was eigenlijk veiliger dan het schoolplein. Maar goed. Nee, gabber was zeker niet muziek waar ik graag naar luisterde.

In mijn omgeving was er wel veel gabber. Vreselijk. Wel kon ik moeiteloos de Slayer, Carnivore/Type O Negative en Manowarriffjes in die herrie aanduiden waarmee ik natuurlijk de high ground had om deze elektronische waanzin als ordinair jatwerk aan te duiden. De middelbare schooltijd was een mooie tijd omdat we in grote groepen met lieden van allerlei pluimage verkeerden. Alto's, mainstreamers, hiphoppers en gabbers. Plus twee metalheads. Vreedzaam en met cynische humor. Toen ik eenmaal fulltime ging werken, kreeg ik te maken met piratenliefhebbers en liefhebbers van slap mainstreamspul. Dat was eigenlijk erger.

Enfin, Biohazard sloeg in die tijd wel bruggen door hun straatuitstraling. Maybe it's just the time we live in, maybe it's just urban discipliiiiineee