Neurosis - Souls at Zero (1992)

Weer een staaltje gestructureerde herrie van de heren neurosis, misschien iets minder dan de platen erna, maar nog steeds een erg goede plaat!

De beste plaat van Neurosis, wat mij betreft. Ik kocht hem dan ook (op vinyl!) toen ie net uit was en ik mocht ze daarna live in het Bolwerk in Sneek aanschouwen met pak weg 50 andere gelukkigen. Dat was een verpletterende ervaring. Daarna heb ik hem helemaal grijs gedraaid, maar gelukkig heeft m'n vrouw destijds ook een exemplaar gekocht die ik nu nog af en toe opzet. Ik blijf het een geweldige plaat vinden. Het is een mooi gestructureerde bak herrie en wat ie voor heeft op een aantal van z'n opvolgers, is dat ie een stuk opener en lichter klinkt. Ik vind hem ook een stuk swingender.

ik vind dit album echt briljant, neurosis en electric wizard hebben dat trouwens allebei dat ze een soort thematiek in hun albums verwerken die in elk nummer terugkomt, dat heeft moonssorrow (heel ander genre) soms ook en ik vind dat heel erg gaaf.

Een van mijn favoriete platen uit de jaren negentig.
Latere produktie van Neurosis is ook erg goed, maar dit was mijn eerste blootstelling. Overigens vind ik Enemy Of The Sun wel onevenwichtig.

Bulkend logge en harde plaat die menig doomband en andere extreme geluidsexperimentalisten naar de kroon steekt. Neurosis maakt zijn geheel eigen versie van metal.. m.i. niet te catagoriseren. Metalnoise ofzoiets, maar lekker en qua opbouw onvergelijkbaar.

Is onlangs een reissue van uitgebracht, geremastered en al: Neurosis ? Souls at Zero (re-issue) | Hellbound.ca

Na The Eye of Every Storm ben ik nog geen ander werk van Neurosis tegengekomen dat dezelfde indruk op me wist te maken als dat album. Ook op Souls at Zero lukt dat niet. Bij lange na niet zelfs.

Ik heb het idee dat de heren van Neurosis en ik op een verschillende golflengte zitten. Neurosis maakt metal die uitnodigt tot introspectie, om onder je eigen huid te kruipen (om de titel van het openingsnummer maar te gebruiken) en te graven in de chaos aldaar. En wellicht om jezelf te veranderen? Ik heb geen bezwaar tegen op reis gaan in mezelf. Alleen heb ik op zo’n reis Neurosis liever niet als reisleider: te dwingend, te sturend, te weinig ruimte overlatend aan mezelf.

Muzikaal is het alsof Neurosis een hele bak met geluiden, indrukken en sferen over me heen uitkiepert. Soms komt er een mooi stuk voorbij, of een trompetje die de boel openbreekt, of een paar strijkers. Los daarvan krijg ik vaak een ongemakkelijk gevoel bij de muziek, bij de gesproken stukken die hier en daar in de muziek geplakt zijn (om het meer diepgang te geven?) en bij de zang, die me niet aanstaat. De speelduur van dit album maakt het bovendien niet veel beter.

Souls at Zero is voor mij dus meer een (te) lange rit met de bus dan een spannende reis. Teveel indrukken, waarbij slechts delen me écht weten te boeien. Ik geeft drie sterren, omdat dit album me nergens écht tegenstaat, en op sommige plekken toch wel intrigeert.

3.0*

Een heerlijk beukend metalwerkje van Neurosis. Bovendien, als ik de scores zo op MuMe's zie, is dit het eerste werkje dat behoorlijk geslaagd is van de heren. Heerlijk beukende, metalriffs waar de schreeuwerige zang van Kelly tegenop kan boksen. De soundbites tussen de nummers door vind ik erg smakelijk. Het geeft een album, om maar antwoord te geven op de vraag van wizard, een diepgang die het doet onderscheiden van andere metal-albums. Het latere werk vind ik nog net iets beter, maar dit is een prima album om bij in te stappen.