Neurosis - Souls at Zero (1992)

Bulkend logge en harde plaat die menig doomband en andere extreme geluidsexperimentalisten naar de kroon steekt. Neurosis maakt zijn geheel eigen versie van metal.. m.i. niet te catagoriseren. Metalnoise ofzoiets, maar lekker en qua opbouw onvergelijkbaar.

Na The Eye of Every Storm ben ik nog geen ander werk van Neurosis tegengekomen dat dezelfde indruk op me wist te maken als dat album. Ook op Souls at Zero lukt dat niet. Bij lange na niet zelfs.

Ik heb het idee dat de heren van Neurosis en ik op een verschillende golflengte zitten. Neurosis maakt metal die uitnodigt tot introspectie, om onder je eigen huid te kruipen (om de titel van het openingsnummer maar te gebruiken) en te graven in de chaos aldaar. En wellicht om jezelf te veranderen? Ik heb geen bezwaar tegen op reis gaan in mezelf. Alleen heb ik op zo’n reis Neurosis liever niet als reisleider: te dwingend, te sturend, te weinig ruimte overlatend aan mezelf.

Muzikaal is het alsof Neurosis een hele bak met geluiden, indrukken en sferen over me heen uitkiepert. Soms komt er een mooi stuk voorbij, of een trompetje die de boel openbreekt, of een paar strijkers. Los daarvan krijg ik vaak een ongemakkelijk gevoel bij de muziek, bij de gesproken stukken die hier en daar in de muziek geplakt zijn (om het meer diepgang te geven?) en bij de zang, die me niet aanstaat. De speelduur van dit album maakt het bovendien niet veel beter.

Souls at Zero is voor mij dus meer een (te) lange rit met de bus dan een spannende reis. Teveel indrukken, waarbij slechts delen me écht weten te boeien. Ik geeft drie sterren, omdat dit album me nergens écht tegenstaat, en op sommige plekken toch wel intrigeert.

3.0*