Simple Minds - 5x5 Live (2012)

Dat kan, maar dat neemt niet weg 5 x 5 een wat gezochte titel is als je 5 nummer van 6 albums ten gehore brengt + 1 bonustrack.
Maar goed, jij vindt dat onhandig.

Wonderbaarlijk goed live-album.
De eerste 5 studio-albums, o.k. met "Sister feelings call" eigenlijk 6, vind ik met veel toewijding en sfeer uitgevoerd.
Zeer zeker toegevoegde waarde.
Deze oude nummers hebben niks ingeboet aan kracht en zijn nog steeds goed herkenbaar, maar dan wel met af en toe wat nieuwe verassende elementen er in. En natuurlijk is Jim's stem een stuk volwassener geworden in al die jaren terwijl hij nog wel de felheid van weleer steeds erg goed kan benaderen. Goed helder gezongen ook, inplaats van met een totaal kapotte of schorre stem te zingen.
Ook Charlie Burchill speelt nog steeds mooi strak z'n riffs en tovert nog steeds geweldig werk uit z'n gitaar alsof de tijd heeft stil gestaan.
De hele band vind ik trouwens goed op dreef en zijn goed op elkaar ingespeeld. Complimenten dus ook voor Mel, Andy, en Ged.
Nu maar hopen dat ze hiermee de verloren fans uit vroeger tijden weer terug kunnen krijgen.

Dan zullen ze hun stijl moeten aanpassen, puntiger gaan spelen en Forbes, McNeil en McGee er weer bij moeten halen.

Daar heb je wel een punt. Al moet ik zeggen dat ze het er hier toch ook behoorlijk verdienstelijk van af maken.
Wat mij trouwens erg opvalt en dat heeft even niks met hun manier van puntig spelen maken of niet, is dat het intro van het nummer 'Pleasantly Disturbed' wel heel erg veel weg heeft van het nummer ' In every dream home a Heartache' van Roxy Music, en dan doel ik vooral op het album Roxy Music-Live.
En over Forbes, McNeil en McGee, ja natuurlijk zou dat schitterend zijn als dat weer de vaste leden zouden worden, dat hoop ik ook, al zou ik het wel een belediging vinden voor een geweldige drummer als Mel Gaynor, die zit er al zo lang bij. Maar Forbes en McNeil terug, welke Simple Minds fan wilt dat nu niet?

Laten we de magie van de jaren 80-83 gewoon houden daar waar die hoort, in de begin jaren tachtig. Ik ben bang dat met Forbes, McNeil en McGee erbij er niet zoveel veranderd in de muzikale richting. McGee en Forbes spelen nu samen in een band die oude hits van SM speelt en dat was vorig jaar live een behoorlijke deceptie.
Maar misschien zie ik het verkeerd en zal de complete classic line up de magie terugbrengen, wie weet? Gezien de zakelijke en persoonlijke tegenstellingen zal dat waarschijnlijk nooit gebeuren....

Degene die SM al sinds de begin jaren 80 vooral live volgen horen hier wat we ook live zien en gezien hebben.
Van gedreven new wave band die je deel liet uitmaken van hun muziek (begin jaren 80) tot de geoliede commerciele muziekmachine die het nu is.
De songs uit de jaren 80 hebben op deze live cd bijna allemaal een gelikte, keurige moderne uitvoering.
Kwa productie is er weinig op aan te merken, Jim zingt keurig binnen de lijntjes, Derek Forbes en Michael McNeil zijn niet te vervangen en Mel drumt.
Het gitaarspel van Charlie blijft magistraal (Celebration!) wat nu eindelijk eens goed te horen is want live verzuipt zijn geluid nog wel eens in de massa.
Het publieksgeluid is er soms erg on natuurlijk tussen gemixed.

Sommige hoekige nummers (Wasteland, Someone, Factory, Changeling, Calling Your Name) komen live totaal niet tot zijn recht.
Andere rustigere nummers (Today I Died Again, This Fear of Gods en Pleasantly Disturbed) blijken ook nu nog van grote schoonheid met als hoogtepunt het betoverende King is White.
Soms komt er nog een klein beetje gedrevenheid boven zoals in Room, The American en Premonition.

Maar deze cd en degene die SM nog regelmatig live zien maken duidelijk dat SM ooit erg goed was maar tegenwoordig erg op de automatische piloot staat.

Ik stoor me niet zo aan het gejuich tussen de nummers, vind het belangrijker dat het gejuich niet hinderlijk binnen de nummers is gemonteerd. De productie is helder en imo ook dicht bij het geluid zoals ik het heb gehoord in Paradiso afgelopen februari.
Dat keurig binnen de lijntjes, was inderdaad mijn vrees voordat ik het concert in Paradiso bijwoonde, maar gelukkig was die vrees ongegrond. Er stond een frisse, gemotiveerde band die met erg veel plezier en zichtbare inspiratie de oude klassiekers speelde.
Of dat een opmaat is naar de eerste werkelijk goede plaat sinds 1982 is afwachten, maar ik heb er wel meer vertrouwen in gekregen

Helemaal mijn ervaring!



Nou... ik kan ook van vele platen daarna erg genieten, maar dat experimentele uit die jaren zou ik graag nog wel eens horen. Misschien door de oude nummers veel gespeeld te hebben dat ze met songschrijven vanzelf hier wat meer naar neigen?

Vergeet het maar. Dat gaat echt niet gebeuren. Waarom vraag je?......omdat ze daar te oud voor zijn. Gewoon OLW'ers! Ooit eens gelezen dat muzikanten het meest creatief en vooral innovatief zijn tussen hun 18e en 25ste. Daarna is het over, althans zo is het voor de meesten.

Ik geloof dat deze bewering wel past bij de gemiddelde leeftijd van de top 250 toplijst, hier elders te vinden, dat heeft denk ik veel te maken met wat jij noemt 'creatieve en innovatieve pieken'.

Ter vergelijking, bij de radio 2 top 2000 zal die leeftijd hoger zijn, ik denk eerder 25-35, dat is denk ik meer de leeftijd waarop je weet wat grote groepen kan aanspreken (denk aan u2 uit de 90's en 00's, Marco Borsato, Robbie Williams, recente Coldplay dingen). De Sky Radio factor noem ik dat maar, die Simple Minds in de 90's en 00's ook wisten te integreren in hun muziek.

Waarom is 18-25 zo'n creatieve piek? Hormonen? Een leeftijd waarop voor velen het leven nog alle kanten op kan, maar wel het vrijblijvende van de tienertijd verliest? 'Jezelf' vormgeven via je muziek?

Je zal het naief vinden, maar ik geniet , zeker na Paradiso 2012, toch van de gedachte dat de SM nog eens met een nieuwe innovatieve geweldige plaat komen. Iets dat me wel een beetje hoop geeft is dat the Cure met het drieluik

'Pornography'-1980
'Disintegration' -1990
'Bloodflowers' -2000

met een bandleider van gemiddeld 21/31/41 jaar die de innovatieve creatieve piek naar mijn smaak al die tijd wist vol te houden!

Tja, nou begin ik me toch echt af te vragen of jij ze recentelijk (de 5x5 Tour en de zomerfestivals) wel 'Live' bent gaan bekijken. Van automatische piloot kan echt absoluut geen sprake zijn ! Het tegendeel is wat mij betreft waar. Ik was zelf in Paradiso dit jaar en ik vond juist alles met heel veel frisheid en plezier werd neergezet, Charlie was duidelijk in z'n element en hanteerde de gitaar weer ouderwets (dat hoor je inderdaad ook goed op deze CD), Jim zong sterk en overtuigend, (zeker niet binnen de lijntjes). Ged Grimes (bass) en Mel zorgden voor een zeer strakke en stevige omlijsting, terwijl Andy ook de nodige vrijheid kreeg om zijn ding te doen (solo Hunter and the Hunted). Ok, ik vind het ook nog steeds jammer dat Mick MacNeil er niet meer bij is, maar laten we daar na meer dan 20 jaar maar eens over ophouden.

De ervaring van een goed live concert kan nooit helemaal op een CD worden overgebracht, maar dit benadert het toch wel zeer geslaagd moet ik zeggen. Zeker als je het volume flink opschroeft, komt de intensiteit goed over.

Laten we tot slot ook maar eens ophouden met de cult-jaren vs. commercie-jaren tegenstelling BS. Een ding is mij al jaren duidelijk, Simple Minds zijn en waren nooit commercieel, je kunt beter spreken van meer of minder toegankelijk (voor het grote publiek). Als de CD's over de toonbank zouden vliegen en ze stadions met 50.000 man zouden vullen, ja dan had je gelijk, maar dat is (gelukkig) niet het geval. Trouwens, als de 5x5 Tour iets bewijst dan is het toch wel het tegendeel van commerciele ingesteldheid, lijkt me....

Ik heb SM vanaf 1984 zo'n 40 keer gezien inclusief dit jaar Paradiso en Brabant Open Air dus durf wel voor een mening uit te komen voor wat betreft Simple Minds live.

5x5 Live is zeker een leuk idee maar om in korte tijd een tour te doen van eerst Greatest Hits (2011), vervolgens 5x5 Live dit jaar en volgend jaar weer Greatest Hits ben je volgens mij wel degelijk commercieel.

En ik ben zeker niet negatief over deze CD alleen zijn sommige uitvoeringen (de meeste van NGD) wel erg veel van 13 in een dozijn, totaal niet te vergelijken met de meer emotionelere en gedrevener live uitvoeringen van de jaren 80.
Deze cd zal vaker terugkomen in mijn cd speler dan menig cd van de laatste 15 jaar.

Genieten doe ik al bijna 30 jaar van Simple Minds maar net zoals bij mij is het niet meer zo sprankelend als in het begin.

Ik ben het zoverre met Gringo eens, dat de uitvoeringen van NGD (met uitzondering van Hunter and the Hunted) de minste nummers van het concert waren. Hier kwam het gebruikelijke buhnedrag van Kerr weer naar boven. De nummers van NGD vragen imo om een subtiele en ingetogen uitvoering en niet om een uitbundige (popie jopie).

Ik ben een die hard fan maar heb Simple Minds bewust een tijdje genegeerd om voor me zelf te toetsen of ze nou nog werkelijk relevant zijn. Ik heb genoten van o.a. Toto, Stevie Ray Vaughan, Queen, Genesis Allemaal geweldige artiesten met een geweldige live reputatie. Nu ben ik bezig aan mijn eerste serieuze luisterbeurt van deze cd, momenteel Pleasantly Disturbed. Kort samengevat : hele goede registratie, meerdere nummers zijn gewoonweg een lust voor het oor. Natuurlijk is het jammer dat Derek en Michael er niet bij zijn maar we moeten realistisch zijn, Ook Eddy Duffie was een geweldenaar. Jim en Charlie trekken de kar en niet iedereen kan of wil volgen. Ik hoor een live concert waar alle 5 muzikanten een top bijdrage leveren en daarom zijn Simple Minds nog steeds mijn enige ware passie. Mijn God, The American komt nu voorbij, bij mij zijn alle twijfels weg.

Die laatste 3,5 minuten van Pleasantly Disturbed: alsof je wordt teruggeworpen naar een opname van het live album In The City of Light. Bombast en het grote gebaar in optima forma.
Maakt gelijk duidelijk hoe anders deze live cd is en dat hij mij steeds meer gaat bevallen.
Ben zelfs blij dat de hoekige randjes van de studio uitvoeringen hier grotendeels zijn verdwenen al blijft het rommelig bij de snellere nummers.

Beste mensen, ook ik was zo iemand die ná 1991 dacht: dit wordt nooit meer zoals het was - en in retrospectief eigenlijk al vanaf/na Once Upon a Time met als dieptepunt Don't you als begeleidende single. Pas met Black & White (2006) kwam Het Goede Gevoel terug, en werd vervolgd met Graffity Soul (2009). Het zijstapje van Kerr in 2010 Lost Boy laat ik buiten beschouwing (maar verraste mij aangenaam). Live vond ik tijdens de eerste decade van deze eeuw de inbreng van Andy Gillespie en Eddy Duffy weinig eigen en iets wezenlijks toevoegen.
Op plaat was dit trouwens wel terug te horen (A life shot in Black and White, Moscow Underground, Blood type "O"). DE grote verandering live is wat mij betreft gekomen met de toetreding van Ged Grimes in de zomer van 2011..
Was de band voor mij "leuk" maar "lang niet zo spannend als Toen", in Paradiso kreeg ik het Kippevelgevoel weer terug.. en kijk eens voor de grap naar dit live optreden in Frankrijk op zomaar een festival afgelopen zomer..
YouTube - Simple Minds - Live At Main Square Festival (Live, FULL, France, 29.06.2012)

Kerr zingt.. beter dan ooit.. en zingt vaak weer "verhalend" i.p.v. 2e helft jaren 80 schreeuwend..
Aan zijn stem te horen is hij daar op tijd mee opgehouden.. kom daar nog eens om bij een Bono, die ik tenenkrommend live aan hoor.. Charlie Burchill.. back on track sferisch in zijn spel en weer eens Duidelijk Hoorbaar. Mel Gaynor, strak , al 30 jaar lang.. Andy Gillespie (luister ook naar het intro van het live concert) is voor mij de nieuwe Michael McNeill geworden na 10 jaar, echt ! Ged Grimes: Gouden Vondst.. hij zit echt in de Derek Forbes kwaliteit en drive, speelt hem niet na, maar heeft het spannende basspel vanuit hemzelf. Een nieuwe plaat na 3,5 jaar mag ook wel weer eens ! En This Fear of Gods.. wie had OOIT gedacht en gehoopt dat ze dit op een festival zouden spelen.. ? KIPPEVEL ! Laat die live opname in Frankrijk (PER-FECT OPGENOMEN !!! Ode aan Simple Minds) maar de DVD zijn die je bij de CD's mist. Voor mij zijn ze Terug.. Hoofdletter T !

Mooi stuk Thomas!

Inderdaad mooi stuk Thomas maar volgens mij wordt het intro niet live gespeeld, is een opname die wordt afgedraaid.
De You Tube franse live versie is leuk naast de cd maar mist (te)veel nummers die wel op de cd staan, concert is ook een "Greatest Hits" variant van afgelopen jaar die na de 5x5 tour werd gehouden.
Jim zingt inderdaad meer "verhalend" (mooi verwoord door jou).
Dat zal de reden zijn dat ik de oudere nummers nu wel kan waarderen.

Simple Minds is volgens jou terug met een grote T maar had ze graag terug gezien met de T van Tegenwoordige Tijd en niet met nummers van 25 jaar geleden.

Vanavond aangeschaft en hier ga ik eens ouderwets van genieten, het live concert in paradiso waar ik getuige van was was al groots en ik kan niet wachten om het fantastische Fear Of Gods live te beluisteren.

Kijk.. en mijn stukje schreef ik nog voordat ik de live cd's in huis had ;>)

Gisteren dus in de bus.. en luisterend (kritisch he, altijd een kritische SM fan gebleven) kan ik alleen maar zeggen: heren, de hoed DIEP af ! Nooit gedacht dat Simple Minds nog eens zo als Simple Minds zou gaan klinken - zeg maar ;>)
Wat me het meest aangenaam verrast op de live çd's 5X5 live is de dominantere aanwezigheid van Andy Gillespie die nu toch echt wel na 10 jaar één van de Minds is geworden (he he) en het werkelijk fenomenale gitaarspel van Charlie Burchill.. werkelijk, zo heb ik hem in geen 25 + jaar gehoord.. Het geluid van de muzikanten staat weer náást elkaar, in plaats van door elkaar héén, de puntigheid van de muziek is weer terug en Jim voert je weer mee met zijn stem, i.p.v. dat ie je probeert te bereiken vanaf de wal denkend dat je op Bass Rock tussen de schreeuwende Jan van Genten staat. To paint a picture..(wie nu verbaast kijkt googlet maar eens ;>)
Kopen !!! Hier overleef je de donkere dagen voor Kerst, de Kerst zelf alsook die onbestemde dagen tot Nieuwjaar glansrijk mee.. Sferisch en donker, als de werkelijkheid zelf. Kaarsen aan, goed glas erbij en op Start drukken..

Thomas,
mooi om te lezen dat het vuur weer helemaal terug is. Ged Grimes : kijk eens naar de youtube opname van Spirit Catcher ( Lostboy ). Een beter vaardigheidsbewijs kun je niet afgeven. Wel vind ik dat Andy nog moet werken aan zijn uitstraling, gaat weinig van uit, mist persoonlijkheid. In 2009 heb ik ze voor het laats gezien in de HMH, bijna een gehoorbeschadiging opgelopen. Vanuit de luie stoel kijken naar de Arras opname is comfortabeler. Laat ze maar zsm met nieuw materiaal en een tour komen, ik sta weer voorraan !!!

Ik heb het cd-boxje sinds kort en Fear is wel een nummer wat er gelijk positief uitspringt. Ook het daar op volgende Pleasantly Disturbed is echt briljant. Overigens niks ten koste van het andere materiaal want verplichte kost is dit dubbel album wel voor de liefhebber.

Een cijfer geef ik nog niet want de 2de cd moet ik nog een paar keer horen maar het zal vast boven de 3,5 uitkomen.

Ik ga ook zeker boven de 3.5 sterren uitkomen betreffende deze dubbelaar.
Pas 1 keer in zijn geheel beluisterd maar ik ben danig onder de indruk van het gebodene.

Vanuit de luie stoel kijken naar de Arrasopname, lees ik hier. Kan wat uitleg?

Arras in een provinciestad in het noorden van Frankrijk waar Simple Minds op 29 juni 2012 optraden

Ook een bijzonder fraaie uitvoering van jouw user naam op dit album, Henry

Arras: beelden op youtube te bekijken? Ik hoop sterk op dvd.

Gisteren voor het eerst opgezet en ik kan niet anders dan mijn enorm blij verrast te zijn. Ik baalde al enorm dat ik las dat ik de show in Paradiso volledig gemist heb, maar dit maakt redelijk wat goed. Nummers als Scar, this fear of gods, today i died again en the american heb ik in jaren niet meer gehoord en bezorgen me echt kippenvel. Geweldig om weer te horen in knallende live versies. Ik lees niets over een dvd maar hoop daar echt vurig op.

Halfje erbij, wat een briljante live cd. Gele sterren geven kan eigenlijk niet. Het is een opeenschakeling van hoogtepunten. Premonition, Factory, Big Sleep, enz enz... Goeiedag zeg wat goed!

Sluit me wat betreft de score aan bij Vigil.
Briljante verslavende live plaat, ik heb het album meerdere malen in zijn geheel beluisterd, maar er zit nauwelijks een zwak nummer tussen.
Enkel Someone & Wasteland kunnen mij wat minder bekoren, maar wat een grandioze live uitvoeringen van bijvoorbeeld This Fear Of Gods, Pleasantly Disturbed, Room, Premonition, The American & Theme For Great Cities.
Jammer dat de bas bij het nummer In Trance As Mission wat minder prominent hoorbaar is in vergelijking met de studio versie.
Ik hoor een gedreven band die bewijst dat hun creatieve piek in de periode 1979 -1982 is geweest.