Heart - Heart (1985)

Mij niet eerlijk gezegd. Prima nummer met een zalig refrein.

In Nederland was het succes van Heart niet groot, maar op tv (Sky Channel, MTV Europe kwam er pas in 1987) kwamen clips frequent langs. Die riepen hetzelfde beeld op als de hoes met rococo kleding, grote kapsels en felle kleuren. Ik was onder de indruk.
Bijkomend voordeel was dat de dorpsbieb 'm had staan. Anders dan op voorganger Passionworks komen vooral sterke nummers voorbij, meestal stevig en onderling gevarieerd. Op z'n stevigst hardrock, op z'n rustigst pop. Bovendien is de zang van Ann Wilson beter getimed van klein naar groot en omgekeerd.
If Looks Could Kill is met z'n boosheid en tempo een ijzersterke opener, in What About Love? heerst de hartstocht. Met het kalmere Never en nog rustiger These Dreams had en heb ik minder. Dan liever The Wolf waar gitarist Howard Leese zijn distortion intrapt en kant 1 stevig afsluit.

Met All Eyes klinkt opgewekte rock op z'n Bryan Adams', Nobody Home is een zwoele ballade die - met mijn smaak - alleen Ann Wilson naar een voldoende kan zingen. Meer kan ik met de lichte doch vlotte nummers Nothin' at All en What He Don't Know. Gelukkig wordt de boel met Shell Shock stevig afgesloten.
Mijn zusje blèrde dit album frequent mee op haar kamer met een vriendin, waarbij ze de nummers die ik minder vond juist wél waardeerde. Over de opener waren we het echter eens: If Looks Could Kill vind ik een klassieker in het oeuvre van Heart.

In hun eigen Verenigde Staten was het herstel daar, na de relatief matige verkopen van de vorige plaat: Heart betrad in juli 1985 de Album 200 en klom er in december naar #1. Singlehits van Heart waren er gedurende twee jaar. What About Love? was al #10 in januari 1985, Never #4 in december '85, These Dreams zelfs #1 in januari '86, Nothin' at All #10 in juni '86 en If Looks Could Kill bescheiden #54 in augustus '86.

Zeer herkenbare jaren '80 aor/hardrock op maat geschreven voor Ann Wilson, die met haar zus Nancy een sterke groep om zich heen had verzameld. Daarin naast oudgediende Howard Leese de veteranen Mark Andes (bas) en drummer Denny Carmassi (drums). Onderschat bij dit alles de invloed van (het Amerikaanse) MTV niet. Heart zette ook daar de volmaakt ronde puntjes op de juiste i's: die clipzender leek, net als bij ons Sky Channel, gemaakt voor deze groep.

Ik wist dat dit album een succes was met een aantal hitsingles. Maar als je ze als opsomming zo ziet staan dan komt het besef nóg meer binnen. Vijf hits man!! Dat is niet voor veel bands weggelegd hoor. Dan mag je door de grote poort naar binnen zeg maar

Ja, in de VS dus. Maar dan loop je wel binnen, want dat is nu eenmaal de grootste muziekmarkt ter wereld. In vergelijking daarmee was het 'succes' in Nederland bijna lachwekkend te noemen. These dreams stond welgeteld twee weken in de top 40, weet ik nog. Hoogste positie: nummer 39. Geen van de andere nummers haalde zelfs maar een tipnotering en het album kwam niet in de LP top 50.

Nog even inhakend op het verhaal van RonaldjK: natuurlijk speelde MTV een grote rol in het (dus vooral Amerikaanse) succes van deze plaat. Maar ook niet onvermeld mag blijven dat er ook in andere opzichten nogal wat veranderd was. Het contract met Portrait/CBS liep ten einde. Het grote Capitol-label wilde Heart wel tekenen omdat ze de potentie zagen. Maar de voorwaarde was wel dat ze songmateriaal zouden opnemen van externe songwriters.

De band zag het als een soort laatste kans. De voorgaande albums waren qua verkopen - en wat mij betreft ook wat betreft songmateriaal - niet bepaald succesvol geweest, dus ze stemden er schoorvoetend mee in. Vier nummer schreven ze zelf, maar bij de credits zie je bekende namen als Jim Vallance, Holly Knight, Martin Page en Bernie Taupin. De laatste - het vaste schrijfmaatje van Elton John - schreef de tekst van These Dreams.

Ook leuk om te ontdekken: Frankie Sullivan van Survivor speelde een aantal gitaarsolo's in, en Mickey Thomas, Grace Slick (beiden Starship) en Johnny Colla (Huey Lewis & the News) doen de achtergrondvocalen. Dat waren allemaal grote namen in die tijd, dus er werd niet bepaald bezuinigd op de kosten.

Achteraf kijken de dames Wilson zelf met gemengde gevoelens terug op deze periode, maar het valt niet te ontkennen dat de aanpak van Capitol werkte. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het hun carrière heeft gered. Terecht, want hun 'self-titled 1985 album' is gewoon een kneiter van een plaat, ook al straalt de commercialiteit er vanaf. Voor ieder wat wils, van pop en ballads tot hardrock. Het werkte als een tierelier, ook bij mij: ik kocht alle singles en natuurlijk ook de LP en later de CD (aan mij heeft het dus niet gelegen ). Alleen If looks could kill heb ik nooit op single kunnen vinden in Nederland. Wist niet eens dat dat nog een bescheiden Amerikaanse hit was geweest. Ook voor mij is dat het prijsnummer van de plaat, waarbij mijn tweede sterretje is toegekend aan het überromantische These dreams, prachtig gezongen door Nancy.

Tsja Nederland en muziek....nooit wat geweest en zal ook nooit iets worden.

Gelukkig voor Nederland benne wij er nog! Dank gaucho voor al je achtergrondinfo plus de link! Momenteel extreem drukke dagen, dat artikel ga ik later lezen, gelukkig is er wél gelegenheid om muziek te luisteren!

Per Gessle van Roxette heeft What About Love overduidelijk gejat, sorry als inspiratie gebruikt voor Roxette's Listen To Your Heart.

Ik mag Ann Wilson graag horen maar dit album sla ik liever over. Knuffelrock is niet echt aan mij besteed.

These Dreams is het enige lichtpuntje hier.

En dat is geen knuffelrock?

Jazeker wel, zou prima op zo'n verzamel-CD hebben gepast (geen idee of dat ooit gebeurd is, zou geen gekke keuze geweest zijn tussen de Roxettes en de Dionnetjes). Maar het is natuurlijk wel móóie knuffelrock. Dat bestaat, echt waar!

Ik ontken niks

gaucho schreef op 27/6: Heb via de link het artikel over de vele leennummers en -hits gelezen. Boeiend en openhartig wat ze hierover zeggen!

Natuurlijk kregen ze een wat hipper imago aangemeten, maar de pijn zat hem natuurlijk vooral in de omstandigheid dat ze met hun eigen songs al jaren geen deuk in een pakje hitparade boter meer schopten, en met heel veel hulp van anderen plotseling weer een succesnummer werden.

De hoes van deze plaat moet een mens toch aanzetten tot verplichte aanschaf.
Het laat maar weer eens zien dat er in de jaren 80 geen kale mensen rondliepen..
Over de plaat zelf zal ik kort zijn, nergens slecht, maar geef mij maar de albums van de zusjes uit de jaren 70. Deze schijf vormt typisch een voorbeeld van risicoloze en tevens zouteloze poprock uit het decennium erna.
De nummers zitten gedegen in elkaar, maar het is allemaal zo vluchtig dat de plaat zich nergens aan mij opdringt.
Qua zang - maar dat was te verwachten - zit alles goed in elkaar geramd.

Dus prachtige rocksongs als These Dreams, Never and If looks could kill kwalificeer jij als zouteloos? Tja dan houdt alles op...

Persoonlijk heb ik nooit zoveel met These dreams gehad eerlijk gezegd. En dat zegt een ballad-lover notabene Juist op dat nummer vind ik het predicaat 'zouteloos' enigszins (!) van toepassing. Ik prefereer de jaren 80 periode van de dames maar kan ook heel erg genieten van hun jaren 70 platen. Ik vind het juist erg plezierig dat ze met de tijd mee gingen. Niet alleen wat diversiteit betreft maar anders was het zeer waarschijnlijk ergens in '82 al over en uit geweest voor ze.

Klopt, dit was een carrière reddende plaat, maar ik moet toch protesteren, These Dreams is ook niet enigszins zouteloos, maar een fenomenaal mooie rockballad, prachtig breekbaar, kippenvel als ik hem altijd weer hoor. Schitterende song van Page, die ook nog aan Stevie Nicks werd aangeboden , maar die bedankte voor de eer. Zal ze spijt van hebben gehad , want het nummer bereikte de eerste plaats in de Billboard Top 100.