Heart - Heart (1985)

Deze heb ik al een flinke tijd op lp, waarbij vooral de flamboyante hoes (en pose van Nancy Wilson) me altijd opvielen. Muzikaal zoete AOR/hardrock zoals het in de jaren '80 wel vaker populair was, maar niet zonder kwaliteit. If Looks Could Kill en The Wolf zijn lekker rockende nummers en ook de mierzoete hit These Dreams is best te doen. De reden waarom het prima bevalt is echter nog steeds wel vooral door Ann's zang, want Shell Shock of Nobody Home zijn zonder haar bijdrage echt de meest zoete schlock die ik me kan voorstellen. Over het algemeen zodoende best nog wel een aardig commercieel album, maar nog steeds niet zoals de band op haar best was.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Heart
7. Private Audition
8. Passionworks

Weer gaat Heart met de tijd mee. Ik vind het vaak een minpunt als bands niet hun eigen koers varen, maar vooral spelen wat op dat moment populair is. Hier begint het al met de hoes. De looks zijn belangrijk geworden en daar heb ik altijd zo'n hekel aan gehad. De muziek heeft er ook onder te lijden, want Heart vaart hier een aalgladde, mierzoete koers. Zo erg dat ik er gewoon jeuk van krijg. Alles is catchy en meezingbaar. Totaal ongevaarlijk en daarmee vooral datgene wat ik niet zoek. De Wilsons zingen redelijk ok, al is de muziek instrumentaal bijzonder saai. Een verschrikkelijk gedateerde plaat. Ik pak je nog wel terug Lennert.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Passionworks
7. Private Audition
8. Heart

In Nederland was het succes van Heart niet groot, maar op tv (Sky Channel, MTV Europe kwam er pas in 1987) kwamen clips frequent langs. Die riepen hetzelfde beeld op als de hoes met rococo kleding, grote kapsels en felle kleuren. Ik was onder de indruk.
Bijkomend voordeel was dat de dorpsbieb 'm had staan. Anders dan op voorganger Passionworks komen vooral sterke nummers voorbij, meestal stevig en onderling gevarieerd. Op z'n stevigst hardrock, op z'n rustigst pop. Bovendien is de zang van Ann Wilson beter getimed van klein naar groot en omgekeerd.
If Looks Could Kill is met z'n boosheid en tempo een ijzersterke opener, in What About Love? heerst de hartstocht. Met het kalmere Never en nog rustiger These Dreams had en heb ik minder. Dan liever The Wolf waar gitarist Howard Leese zijn distortion intrapt en kant 1 stevig afsluit.

Met All Eyes klinkt opgewekte rock op z'n Bryan Adams', Nobody Home is een zwoele ballade die - met mijn smaak - alleen Ann Wilson naar een voldoende kan zingen. Meer kan ik met de lichte doch vlotte nummers Nothin' at All en What He Don't Know. Gelukkig wordt de boel met Shell Shock stevig afgesloten.
Mijn zusje blèrde dit album frequent mee op haar kamer met een vriendin, waarbij ze de nummers die ik minder vond juist wél waardeerde. Over de opener waren we het echter eens: If Looks Could Kill vind ik een klassieker in het oeuvre van Heart.

In hun eigen Verenigde Staten was het herstel daar, na de relatief matige verkopen van de vorige plaat: Heart betrad in juli 1985 de Album 200 en klom er in december naar #1. Singlehits van Heart waren er gedurende twee jaar. What About Love? was al #10 in januari 1985, Never #4 in december '85, These Dreams zelfs #1 in januari '86, Nothin' at All #10 in juni '86 en If Looks Could Kill bescheiden #54 in augustus '86.

Zeer herkenbare jaren '80 aor/hardrock op maat geschreven voor Ann Wilson, die met haar zus Nancy een sterke groep om zich heen had verzameld. Daarin naast oudgediende Howard Leese de veteranen Mark Andes (bas) en drummer Denny Carmassi (drums). Onderschat bij dit alles de invloed van (het Amerikaanse) MTV niet. Heart zette ook daar de volmaakt ronde puntjes op de juiste i's: die clipzender leek, net als bij ons Sky Channel, gemaakt voor deze groep.

Per Gessle van Roxette heeft What About Love overduidelijk gejat, sorry als inspiratie gebruikt voor Roxette's Listen To Your Heart.

Ik mag Ann Wilson graag horen maar dit album sla ik liever over. Knuffelrock is niet echt aan mij besteed.

These Dreams is het enige lichtpuntje hier.