Heart - Heart (1985)

Vrij goed "Heart" album : prachtige melodieuze rock vermengd met prima ballads. Ook de productie van de plaat is dik in orde. 4*

een leuke plaat waarmee Heart zich zich weer enigzins in de picture speelde en die een goede opmaat was voor wat later uitgewerkt is op de prima opvolger 'bad animals"

Aardig album. Ik vind de produktie het alleen een beetje verpesten. Ik hou van de 80's maar dit is me net iets té gepolijst. De songs is niks op aan te merken. If looks ould kill, What about love, Never, The wolf en Nothin' at all zijn prima! These dreams is een heerlijke ballad natuurlijk en het afsluitende Shell shock is voor Heart begrippen zelfs behoorlijk heavy te noemen!

Bij Heart maakt het nooit zo uit of het nu stadionrock, classic rock of folkrock is.

Uiteindelijk draait om twee dingen: de leadzang van Ann Wilson en de samenzang van Ann en Nancy.

Dat de muziek steeds vaker door buitenstaanders wordt geschreven en dat de synth steeds vaker bepalend wordt neemt gewoon niet weg dat Ann één van de allerbeste zangeressen is die ik ken.

En dan zijn zelfs nummers als What About Love of het kinderlijke Never ontzettend genietbaar...

Grappig dat je juist die twee nummers noemt. Ik heb ze aangevinkt

Paar aardige nummers die door al te gladde productie toch wel wat verpest worden. Blijft onverlet dat Nobody home is toch best wel erg mooi gezongen is.

Ik heb dit album in het verleden echt veel gedraaid. En ik vind het nog steeds een goed album. If looks could kill, What about love, The wolf, These dreams en Shell shock zijn nog steeds klasse nummers. Ik vond het toen echt wel de come-back plaat van Heart. Rond deze tijd heb k ze ook live gezien.

Ik waardeer deze iets minder. Niet dat deze plaat niet goed is, maar hij is wat mij betreft net zo goed als Private Audition en Passionworks. Wel weer minder als het fenomenale Bad Animals en Brigade.

These Dreams heb ik altijd maar wat flauw gevonden. What He Don't Know is wel weer erg sterk.

typisch eighties album, zonder dat het gedateerd klinkt.

Zonder vervelend te zijn, wil ik wel weten, wat typisch eighties is? Want eigenlijk is hiphop, house en thrash metal (om maar wat te noemen) in de 80's ontstaan.

typisch eighties is het groepsgeluid en wat het geheel uitademt. Als jij de hoes ziet, de achtergrond van Heart kent en mijn leeftijd hebt dan weet wat jij kunt verwachten als je deze plaat voor het eerst draait. Ik weet nog dat ik aangenaam verrast was toen ik de plaat voor het eerst hoorde. De plaat stond toen echt in wat toen het nu was. Daarmee onderscheid deze plaat zich zeer positief ten opzichte van tijdgenoten als bijvoorbeeld FGTH en Propaganda. Het eighties geluid van deze band is als de boerenschuurrock van Bryan Adams ten tijde van Reckless. Als jij het hoort dan weet je wat ik daarmee bedoel.

Klopt, ik vind Heart altijd lekker hard rocken. De 70's Heart was romantisch en progressief, toen moesten ze even zoeken naar een nieuw geluid en vonden dat halverwegde de jaren 80. Scheurende hardrock en puntige songs (veelal door anderen aangedragen).

Maar Heart heeft zich altijd wel kunnen handhaven, nooit echt met de wind meewaaien, maar wel continu modern klinken. Ook door de jaren 90 en de laatste 15 jaar. Chapeau voor deze band, die wat mij betreft groter is dan Led Zeppelin en Deep Purple.

je laatste zin is vast een uitlokkertje beste Ozric.
Ook niet echt, want je nuanceert het netjes met " mij betreft".
Zep is de grootste invloed van Heart.....don't forget. Doen Ann en Nancy trouwens ook niet moeilijk over, want ze weten live goed raad met de Zepsongs die met grote regelmaat de revue passeren tijdens de liveshows.
Die band is de heilge graal voor Heart.....dus zij zullen het waarschijnlijk niet met je eens zijn.

Ik dus ook niet. In het genre van Led Zeppelin vind ik eigenlijk niet veel grotere bands dan hun zelf.
Zep was zo'n unieke match van vier uitersten, dat heb ik nog maar zelden mogen aanschouwen.

Wat ik ermee bedoelde is, dat Heart een lange adem heeft, en altijd keihard is doorgegaan. Terwijl Zep en Purple alleen maar de 70's als hoogtepunt had.

Niets ten nadele van Zep want ze zijn groot en ook van grote invloed (wel grote jatters, maar het zij ze vergeven).

Het is ook meer de dankbaarheid, euforie en respect voor wat Heart doet, dat ik dit zeg, en niet om andere bands te bashen. Hoe dan ook, is Heart voor mij een grote inspiratie.

Ik ken je loyaliteit naar Heart toe, en daar is niets mee.
Ik vind Heart ook een prima band. In de 70's prima, in de 80's imo minder en in de 90's bij vlagen weer goed
Vergeet echter niet dat Zep eind 1980 op hield te bestaan vanwege de dood van Bonham. Een respectvol besluit trouwens, want zo'n drummer is eigenlijk niet te vervangen.....respect nog altijd voor dat besluit.
Purple kwam in 1984 weer in de "Made In Japan"
samenstelling bijelkaar en leverde prima werk af met Perect Strangers en in "87"met House Of The Blue Light. Maar daarna werd het hoorbaar weer minder. Purple heeft idd de 70's nooit meer kunnen overtreffen. Betreft Zep......we zullen het nooit weten.

Hier zit eigenlijk niets matigs tussen, heerlijke eighties (soft-)rock.

Deze heb ik al een flinke tijd op lp, waarbij vooral de flamboyante hoes (en pose van Nancy Wilson) me altijd opvielen. Muzikaal zoete AOR/hardrock zoals het in de jaren '80 wel vaker populair was, maar niet zonder kwaliteit. If Looks Could Kill en The Wolf zijn lekker rockende nummers en ook de mierzoete hit These Dreams is best te doen. De reden waarom het prima bevalt is echter nog steeds wel vooral door Ann's zang, want Shell Shock of Nobody Home zijn zonder haar bijdrage echt de meest zoete schlock die ik me kan voorstellen. Over het algemeen zodoende best nog wel een aardig commercieel album, maar nog steeds niet zoals de band op haar best was.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Heart
7. Private Audition
8. Passionworks

Weer gaat Heart met de tijd mee. Ik vind het vaak een minpunt als bands niet hun eigen koers varen, maar vooral spelen wat op dat moment populair is. Hier begint het al met de hoes. De looks zijn belangrijk geworden en daar heb ik altijd zo'n hekel aan gehad. De muziek heeft er ook onder te lijden, want Heart vaart hier een aalgladde, mierzoete koers. Zo erg dat ik er gewoon jeuk van krijg. Alles is catchy en meezingbaar. Totaal ongevaarlijk en daarmee vooral datgene wat ik niet zoek. De Wilsons zingen redelijk ok, al is de muziek instrumentaal bijzonder saai. Een verschrikkelijk gedateerde plaat. Ik pak je nog wel terug Lennert.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Passionworks
7. Private Audition
8. Heart

Op What About Love kan je goed horen waar Roxette het vandaan heeft. Listen To Your Heart lijkt er wel heel erg op.

Nou inderdaad zeg! Was me nooit opgevallen maar ik hoor nu na jouw opmerking toch wel behoorlijke overeenkomsten.

Ik hoor ook overeenkomsten. Het zijn beide rockballads, gezongen door een vrouw. Verder nog iets?

Nee

Klopt inderdaad dat Listen To Your Heart van Roxette lijkt op What About Love. Valt me nu pas op.
What About Love is trouwens een fijn nummer samen met de ballad These Dreams (kleine hit in zomer 1986), The Wolf, Nobody Home en Shell Shock.
Het klinkt allemaal wel heel erg 1985 met die knaldrums al houdt producer Ron Nevison zich gelukkig nog wel wat in, zodat het niet al te plastic gaat klinken.
Aangenaam AOR/rockalbum, al blijft het debuut beter.
Op CD zelfs.

In deze 'Heart nieuwe stijl' kwamen hierna 2 betere albums vind ik. Deze is een aardig opstapje met nummers als If looks could kill, Shell shok, The wolf, What about love en Never als onvervalste en heerlijke AOR krakers.

Waanzinnige AOR klassieker van Heart met een nieuw imago, nieuwe songschrijvers en een collectie puntige rockers en fenomenale ballads, waaronder natuurlijk vooral het wonderschone These Dreams. Nederland liep hier destijds nog niet warm voor, ik herinner me dat These Dreams tot mijn grote verbazing destijds niet verder reikte dan de 38e plaats in de top 40, maar in Amerika schoot de ene na de andere single de top 10 in. Dat kwam later alsnog goed. Heerlijke muziek, 5 sterren voor deze onvervalste klassieker.

Volgens mij ook hetzelfde akkoordenschema. Maar dat is in pop/rock al snel.

Maar je hebt een goed punt hoor. Kijk eens:
Roxette: Listen to Your Heart sounds like Heart: What about love | Sounds Just Like - soundsjustlike.com

Maar hetzelfde geldt voor Alone, die lijkt op What About Love. Er zijn op internet heel veel discussies hierover te vinden. Ik zocht een leuke mash-up voor je, maar kwam niks tegen. Maar je hebt gelijk hoor.

Een zeer aardige plaat van de dames die op het einde met het weinig enerverende Nothin' at All en What He Don't Know wat inkakt maar dat maakt het met gierende gitaren overlopende Shell Shock weer helemaal goed!

Eens! die laatste twee nummers zwakken de plaat wat af, dan wordt iets te veel middle-of-the-road. Maar toen ik 'm onlangs weer opzette, ging ik vooral uit mijn dak op de stevige rocknummers: vooral Shell shock en The Wolf. Ook heerlijk gezongen door Ann Wilson, misschien wel de beste vrouwelijke rockzanger ever. These dreams is en blijft trouwens ook en fantastisch dromerig nummer.

Afgelopen uren dit album de revue laten passeren. Prima album, hoor. En niets mis met Nothin' at All, tof softrock track. Never is voor mij de beste, buiten de gekende nummers These Dreams en What About Love. Ietwat atypisch binnen het album. Maar wat me verbaast, is de hoge waardering voor het openingsnummer. Staat stijf bovenaan de lijst meest aangevinkte tracks. Vond het nogal een tegenvaller, alleen What He Don't Know is nog minder. De twee beduidend mindere nummers van het selftitled album.

Jij zegt het. Maar de gelijkenis is inderdaad groot. Was ook mij niet eerder opgevallen. Nou goed, zo veel luister ik ook niet naar Heart.