Heart - Jupiters Darling (2004)

Mmm, de positieve reacties deden me toch iets anders verwachten dan dit product. Slecht is het zeker niet, maar als ik lees dat de zusjes weer terug gaan naar de jaren '70 qua sound, dan voel ik me toch verward en vraag ik me af of ik een ander album heb beluisterd. Een song als The Perfect Goodbye heeft vrij weinig te maken met iets anders dan mainstream gitaarrock die door wel meer saaie acts begin eeuwwisseling werd gemaakt. I Give Up klinkt als refrein bijna hetzelfde als Meredith Brooks' Bitch. Verder vliegt het qua stijlen echt alle kanten op. Down The Nile is hijgerige stonerrock, Enough is Beatles-achtig, Vainglorious groovy hardrock, Move On heeft een hele lelijke Rage Against The Machine=achtige gitaarriff. Er gebeurt een hoop, maar het raakt me niet.

Lost Angel en Led To One zijn wel lekkere songs en het geheel is echt niet verschrikkelijk. Ik haal er door het allegaartje aan stijlen, te lange speelduur en gebrek aan echt imposante songs echter weinig voldoening uit.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Desire Walks On
7. Brigade
8. Bad Animals
9. Heart
10. Private Audition
11. Jupiters Darling
12. Passionworks

Hmm, zo zit er verrassend genoeg toch nog een stijgende lijn in. Jupiters Darling is het beste album in jaren, maar de magie die ze soms op het vroege werk lieten horen, kom je hier helaas niet tegen. Door het inhuren van allerlei grunge muzikanten, is dit album vrij stevig geworden. Het doet inderdaad wel wat denken aan de eerste platen, maar bijzonder wordt het nergens. Ik vind het eigenlijk al winst dat ik me nauwelijks gestoord heb aan dit album. Ook het zingen gaat de dames beter af, maar de felle stukken blijven uit. Maar beter ook dus.

Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Jupiters Darling
5. Bebe Le Strange
6. Dog & Butterfly
7. Desire Walks On
8. Bad Animals
9. Passionworks
10. Brigade
11. Private Audition
12. Heart

De reizen door de discografieën van diverse artiesten die lennert en RuudC voorheen deden, leidden regelmatig tot leuke bijdragen. Maar zelden moest ik zo gniffelen als bij het oeuvre van Heart, kennelijk op initiatief van lennert, waar RuudC met de beste wil nauwelijks positieve zaken kon onderscheiden.. Maar wél doorgaan, niet afhaken: hulde!

Heart keerde terug met Jupiters Darling. Maar liefst zestien tracks, bij elkaar iets meer dan een uur durend. Hun langste album ooit, mede dankzij de cd.
Voorbij zijn de vele gastcomponisten van voorheen en zelfs vriendin Sue Ennis leverde maar één nummer (I Give Up), nadat zij met Ann en Nancy Wilson deel was van het project Lovemongers. Daarmee stapt Heart definitief weg van hun jaren '80. Dit met vooral eigen nummers én de kanttekening dat nieuwe gitarist, producer, arrangeur én meer Craig Bartock aan maar liefst veertien tracks meeschreef.

Anders dan lennert het zeven jaar geleden proefde, klinkt wel degelijk frequent het akoestische gevoel van de jaren '70. Dat de generatie grunge assisteerde, bewijst dat Heart was omarmd als peetmoeder van de Seattlescene. Toch zijn gitarist Mike McReady (Pearl Jam, Ozzy Osbourne), gitarist Jerry Cantrell (Alice in Chains), bassist Mike Inez (Ozzy Osbourne, Alice In Chains) en sessiedrummer Ben Smith eigenlijk niet meer dan kleine stukjes chocola op de toch al smakelijke taart. Met altijd de banier van De Stem Van Ann, de terugkeer van de centrale rol van de Akoestische Gitaar Van Nancy en hun soms Verrukkelijke Zusterlijke Vocalen.

Akoestisch en vervolgens hard rockend is opener Make Me, waarna Oldest Story in the World stevig vervolgt. In Things meer akoestische gitaar met een tikkie blues in de stijl van Led Zeppelin. The Perfect Goodbye is een uptempo rocker op akoestische basis waarbij ik bijna aan Melissa Etheridge moet denken. Bijna.
Verstilling in Enough en dankzij toetsen de sfeer van midden jaren '70, naar een fraaie climax opgebouwd. Move On rockt stevig en bijna moet ik aan Meredith Brooks denken. Bijna. Liever de mandoline en opbouw van I Need the Rain! I Give Up verenigt zowel de akoestische als de rockende kant als de sfeer van Etheridge en Brooks. Had eigenlijk een 3FM-hit moeten zijn.

Tweede helft. Vainglorious rockt me te monotoon, No Other Love redt het vanaf het moment dat de mandoline bijvalt op 1'24", gevolgd door strijkers en Led to One heeft een geheimzinnige sfeer met akoestische gitaar en opnieuw violen. Down the Nile rockt robuust met mondharmonica.
Met Lost Angel keert de folkkant terug; het bouwt naar een climax om weer akoestisch te eindigen. Kleinood Hello Moonglow sluit ingetogen af; de stemmen van de zussen vallen hier fraai samen.

De Europese editie bevatte bovendien nog eens twee bonussen. Eerst een prachtige heropname van How Deep It Goes (folk en tweestemmig, oorspronkelijk op Dreamboat Annie uit 1975) en Fallen Ones rockt stevig en aangenaam met een vleugje blues erin.
Mijn voorkeur gaat uit naar de muziek met een akoestische basis. Met de tracks 1, 3, 5, 7, 10, 11, 13, 15-17 hoor ik Heart op z'n sterkst: akoestisch en emotioneel. Vaak een sterke opbouw naar de climax, anderzijds soms folk-klein. In ieder geval muziek uit het hart, ook als ze het scheurpedaal intrappen.