David Bowie - The Deram Anthology 1966-1968 (1997)

Marc Almond covert op zijn nieuwste album Stardom Road nummers die van grote invloed op hem zijn geweest. Eén daarvan is het Bowie-nummer The London Boys die ik als één van de hoogtepunten van dat album beschouw. Dat maakt nieuwsgierig naar de beginjaren van David Bowie zelf. Dit album is dan een uistekende verzameling om mee te beginnen.
Zijn London Boys klinkt haast net zo mooi als de cover van Almond(die net even wat dikker is aangezet met orkest maar verder niet veel afwijkt van het origineel).
De andere nummers doen me soms wat denken aan songfestival krakers als Puppet on a String of kunnen zo op een soundtrack-cd van Quentin Tarantino gezet worden.
De echte Bowie-fans zullen dit zwaar ondergeschikt vinden en dat is het misschien ook wel ten opzichte van zijn meesterwerken, maar ik als Bowie-liefhebber (en dat is een treetje lager dan fan) vind dit eigenlijk best wel erg leuk.
Zie het los van de latere echte albums en je hebt hier gewoon een leuke cd aan die helemaal past in de tijd waarin de nummers zijn opgenomen. Bedenk er vervolgens zelf je Tarantino-film bij en het komt helemaal goed. Misschien wat kitschy of campy maar dat kan op zijn tijd geen kwaad.

Ik heb jaren gezocht naar die hilarische single THE LAUGHING GNOME, en die staat hierop; Omdat ik een tijd geleden mijn Bowie-collectie helemaal gecompleteerd heb, is deze eindelijk ook de mijne geworden.

Maar als album heeft dit meer geschiedkundige waarde en verzamelwaarde dan dat ik echt van alle songs en probeersels op dit vroege album kan genieten. Zo biezonder vind ik dit samengeraapt album absoluut niet, hoewel ik me een tamelijk grote Bowiefan mag noemen...

De prima vroege single Love You til Tuesday staat hier gelukkig ook te schitteren.

3 sterren

***

Ik ben alles van David Bowie aan het herbeluisteren, zo ook deze vroegste opnames, en het is toch wel vertederend; Meestal nog niet groots, maar zingen kon ie al in 1967-1968, dat kun je hier goed horen.
Toch al enkele vroege pareltjes, zoals The laughing Gnome, Rubber Band, When I Live My Dream en zeker Love You Till Tuesday.

Leuk om terug te horen en vintage sixties!

***1/2 (half puntje verhoogd!)

David Bowie in zijn beginperiode. Het is nog niet de grootse Bowie en misschien staat er wat teveel op, maar bij momenten vind ik het wel lollig en charmant klinken en inderdaad kon hij toen al goed zingen.
"Love You Till Tuesday" vind ik ook erg leuk.

Het heeft wel iets dit , zijn prille begin periode, nog aan het zoeken welke weg ie gaat opgaan maar toch al een paar pareltjes

In The Heat Of The Morning is mijn favoriete Bowie-song!
Come & Buy My Toys vind ik ook prachtig.
Vreemd toch dat deze vroege periode van de kameleon altijd vergeten lijkt te worden.

Ik vind het ook wel een waardige periode, al zal het flower power-gehalte niet iedereen liggen. Bowie associeren we nu eenmaal met een andere tijd. Z'n RnB-werk van hiervoor, van alle bandjes waarin hij zanger was, ligt veel dichter bij z'n latere stijl.

Voor de liefhebber. Vroege Davy Jones met de oerversie van Space Oddity. Dat hier enkele jaren later de glamrock op zou volgen, kun je niet bevroeden. Het is allemaal op een vreemde manier braaf met een ondeugend ondertoontje in de teksten. Echt jaren zestig, vooral de orkestrale begeleiding.

Ontdeugend ondertoontje?
Verscheidene teksten zijn vrij sinister!

Prachtige compilatie die nu zo ongeveer alles verzamelt wat Bowie in 1967 uitbracht, includief twee nummers die wat mij betreft naast There is a happy land de hoogtepunten van zijn vroegste werk vormen, het in-en-in-trieste The London boys en het zwoele In the heat of the morning met dat prachtige orgel. De eerste vier nummers van deze anthologie zijn de A- en B-kantjes van twee singles, daarna volgen de 14 nummers van Bowie's titelloze debuutalbum, daarna komen de A- en B-kantjes van een derde single, en de laatste nummers zijn de restjes die Bowie nog bij Deram mocht opnemen maar die niet werden uitgebracht totdat hij ten tijde van Ziggy Stardust een superster werd en zijn oude platenmaatschappij zich opeens herinnerde dat ze nog een heleboel geld zouden kunnen verdienen met een heleboel oud materiaal van hem in een heleboel verschillende verpakkingen. Er zullen vermoedelijk nog wel meer compilaties met praktisch hetzelfde materiaal verschijnen, maar déze is voor mij compleet genoeg, want alles wat ik wil staat erop, en alles wat er op staat is leuk voor zowel de fan van de meer eigenzinnige sixties-popmuziek als de Bowie-liefhebber in mij.
        Toch één minpuntje. In 1998 bracht het Rotation-label een groot aantal CD's uit met daarop compilaties van zulke verschillende artiesten als Earth & Fire, de Shoes, Dave Berry en Greenfield & Cook (herkenbaar aan het doorzichtige blauwe doosje). Eén van die CD's behelsde het vroege werk van David Bowie, om precies te zijn 18 van de nummers op deze Deram-anthologie, inclusief de vroege versie van Space oddity. En op mijn Deram-versie van Space oddity (3:46) ontbreken nu de laatste 47 seconden van de lange "Doo doo doo"-uitloop (inclusief stevige drums) van de Rotation-versie (4:33). Niet voldoende om mijn Rotation-CD naast deze Deram-CD in de kast te bewaren, maar toch jammer. (Die Rotation-CD heette trouwens, heel onhandig gezien de alternatieve titel van Bowie's vólgende album, Space oddity.)