Death Cab for Cutie - Plans (2005)

Jiskefet-lid Michiel Romeyn gaf een interview in het jubileumnummer van Oor, waarin hij dit soort muziek omschrijft als 'zalfpop'. Geen idee of hij deze term gejat of zelf bedacht heeft, maar het is een rake typering. Het soort moderne pop/rock dat niet bijzonder prikkelend of spannend is, maar geschikt voor mensen die graag, na een lange dag, op de bank liggen onder een modieus dekentje, met een goed glas rosé en een marathon van Grey's Anatomy op de buis.

Niet echt mijn levensstijl of muziekkeuze, maar ook geen muziek waar ik me bijzonder aan stoor. Hoe dan ook, ik betwijfel of ik ooit er aan toe was gekomen om dit te beluisteren zonder een recensieopdracht van Ataloona op het forum. Ik moet toegeven dat het niet is tegengevallen. In zijn genre is dit waarschijnlijk wel een topplaat: wat betreft het weven van knusse sonische dekentjes van gitaren en toetsen kan DCFC makkelijk de vergelijking aan met een band als Coldplay, en liedjes als Different Names For The Same Thing of Someday You Will Be Loved hoeven niet onder te doen voor de composities op de laatste twee platen van Elbow.

Vocaal is het een ander verhaal, de een beetje afgeknepen zang gaat me wel een beetje tegenstaan over veertig minuten, en er staan ook wel een paar liedjes op Plans die zonder enige indruk achter te laten voorbij fladderen.
Al met al denk ik niet dat ik vaak naar deze plaat zal terugkeren, maar liefhebbers van zalfpop mogen deze plaat gerust op hun lijstje 'essentiële aanschaf' zetten.