Golden Earring - The Hole (1986)

The Hole.... Symbolischer had het niet gekund. Want ten tijde van dit album ging er werkelijk van alles mis.

Allereerst was daar de producer( Shell Schellekens). die zag dit album als 1 groot experiment. Op zoek naar nieuwe geluiden sloeg hij helemaal door. Dat hoor je ook aan de electronische toevoegingen.

Ten Tweede werd er door de toenmalige manager (Haayen) vanuit America een "important radiopromotor" gehaald, die kwam de earring vertellen wat ze alsnog moesten doen om weer voet aan de grond te kunnen krijgen in de VS.
Een radiopromoter is een persoon die radiostations adviseert welke muziek te draaien, zodat er meer luisteraars komen en ook meer adverteerders
Deze promotor vertelde dat "Quiet Eyes"uiterst geschikt was voor de toen geldende format op de amerikaanse radio. Er moest alleen heel veel galm op ala Journey, bryan Adams en Foreigner. Die destijds de amerikaanse ether beheersten.
Het viel de Earringmannen op dat die promotor de hele dag aantekeningen maakte. ook zei hij dat ze niet bang moesten zijn want hij zou de mix zelf bijwonen. Hij bleef maar aantekeningen maken en toen de man naar de wc moest kon barry Hay zich niet meer inhouden en pakte het aantekeningenboekje uit de binnenzak van het jasje dat hij had achtergelaten. En wat stond er in het boekje..................Niets. Het was dus een perfecte afspiegeling van die promotor. Een leeg omhulsel

"Quiet eyes werd ook nog eens voorzien van een peperdure videoclip, gemaakt door Anton Corbijn.

Bij het nummer Why do I werden de opnames van de eerste stem verwijderd, zodat de tweede eerste stem zou worden en de derde tweede stem. Dat kan je ook duidelijk horen. Omdat er een deadline was, kon het niet anders.

De tijden die op de hoes vermeld worden kloppen ook niet. Zo duurt bijvoorbeeld Jump and Run geen 6.10 maar 5.50 min.

Maar is het dan een slecht album? Dat is natuurlijk een persoonlijke smaak. Dat zie je hier op musicmeter ook duidelijk terug.
Het album heeft in mijn ogen een valse start. They dance Brrrrrr.....Gelukkig wordt het goed vervolgt met Quiet eyes, save the best for later en Have a heart.
Love in motion is een echt opvullertje. Jane Jane en Jump and run zijn degelijke songs en ik ben zelf zo benieuwd hoe why do i had geklonken zoals het moest klinken, dus met de originele eerste stem. Toen ik in 1986 dit album kocht en Why do i voor het eerste hoorde had ik al het gevoel dat er iets mis mee was. Het was wel ok, maar niet overdonderend, terwijl het wel de potentie had. Jaren later kwam ik toch nog achter het ware verhaal van Why do i en vielen de puzzelstukjes op zijn plaats.

Het album sluit af met in mijn ogen 1 van de mooiste nummers van de Earring : A shout in the dark"
Dus het is een prima album. Geheel in de stijl van de rock uit de jaren 80. Jammer van de nummers They dance en love in motion, maar de rest is goed te doen

Als je het blikkerige geluid en de mechanisch klinkende drums voor lief neemt dan hou je een redelijk album over, niets meer en niets minder.
Ik hoor ook een band die hard moet werken om tot dit resultaat te komen.
Geen superhit, geen echt verrassende songs en allemaal keurig tussen de 4 en 6 minuten.

De 3 singles vallen het meest op, "They Dance" vind ik een leuke vrolijke opener en "Quiet Eyes" weet net zoals "Why Do I" mij alleen live echt te overtuigen.
Op zich is er weinig mis mee met de studio versies maar live klinken ze zoveel beter dan pas hoor je hoe sterk ze zijn.

Verder degelijke songs die prima in elkaar zitten, het klinkt lekker redelijk up-tempo maar echt bijblijven doen ze me niet.
Volgens mij zijn ze ook zelden live gespeeld (op "The Hole" tour na dan).
Het experiment wordt enigzins opgezocht in "Jump and Run", een verademing het wat lossere drumwerk hierin.
"Shout in the Dark" is ook wat afwisselender, een pluspunt is dat er geen slechte songs op dit album staan.

Typisch zo'n plaat die je nooit draait, maar reuze meevalt als je dat toch doet.
Was van plan 3 sterren te geven, maar is gewoon 3,5 waard.

Na het onverwachte succes van Cut(Twilight Zone) en N.E.W.S ( When The Lady Smiles) kwam The Hole.
Letterlijk en figuurlijk het zwarte gat.
Het succes was weer voorbij, ik denk dat men geen behoefte had in het swingende They Dance.
Het deed net wat gedateerd en oubollig aan, maar ook ik begrijp niet waarom het donkere Quiet Eyes niet wist te scoren.
Volgens mij verscheen de single in vier varianten, elke met het hoofd van een ander bandlid, ik had die met Rinus op de voorkant.
Prima clip van Anton Corbijn, die blijkbaar de nodige centen heeft gekost.
Maar ik denk dat de combinatie Dick Maas en Golden Earring beter beviel.
En om eerlijk te zijn, Maas was mede verantwoordelijk voor het terugkerende succes; hoe er ook over zijn clips werd gesproken; spraak barend waren ze zeker, of het nou positief of negatief was.
Ik vind dat de muziek ook niet heel sterk over komt; het lijken wel aan elkaar geplakte stukken van ouder werk, zeker bij een Fatal Flowers achtig nummer als Save the Best for Later.
Why Do I zou later wel zijn waardering krijgen, de unplugged versie op The Naked Truth sloeg veel beter aan.
Terecht trouwens, want dit is echt wel een van de betere Golden Earring nummers, vooral het baswerk van Rinus steekt er ver boven uit; op de rest van de plaat lijkt hij wel onzichtbaar.
Het zou een betere afsluiter zijn dan het zwakkere Shout in the Dark.
Love In Motion is wel weer bar slecht; bijna Stock, Aitken & Waterman achtig.
Aan de productie ligt het niet; het vette geluid past wel bij Golden Earring; The Rolling Stones gebruikten het in deze periode ook; leg Have a Heart maar eens langs One Hit (To the Body) van Dirty Work; ook uit 1986, al werd die plaat ook niet echt goed gewaardeerd.
Al hoor je wel dat de producer een achtergrond als drummer heeft, net als Phil Collins legt hij die sound terug in zijn werk; duidelijk voorbeelden zijn Jane Jane en het begin en einde van Jump and Run.