Golden Earring - The Hole (1986)

Zit 'm net weer eens te bekijken, het lijkt een beetje op James Bond te zijn geïnspireerd.
Een man die blijkbaar teveel weet, een sluwe verleidster en spionnen die 'm bedreigen en uiteindelijk gevangen nemen.
Leuk zijn altijd die cameos van Gruppo Sportivo's Hans Van Den Burg.

In de clip van Quiet Eyes zat volgens mij Dolf Brouwers (Sjef Van Oekel).

Eigenlijk opent Twilight Zone wel lekker mysterieus maar al vrij snel ontaardt het in een behoorlijk epische rocksong. Uitermate gaaf natuurlijk. Daar zeg ik niets over. Vanwege het meer ingehouden karakter heeft Quiet Eyes over de gehele linie een lekker geheimzinnige uitstraling. Een wat langer muzikaal intermezzo had het nummer misschien nóg beter gemaakt, maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben.

Dit even los van de videoclips die erbij vergezeld gaan. De Quiet Eyes video was geschoten door Anton Corbijn en had inderdaad een hoofdrol voor Dolf Brouwers. De Twilight Zone clip is ook vermakelijk, maar promovideo's doen me qua muziekbeleving vaak helemaal niets. Leuk voor de kennisgeving. Maar dat was het dan ook wel.

Quiet eyes blijft het hele nummer lang iets spannends dan wel mysterieus hebben. Het dragende, bijna slepende tempo helpt daar enorm bij. En dat fantastiche intro uiteraard! Het is ook best een grote hit geworden toch? In Nederland in ieder geval in de top 10.

Als je het blikkerige geluid en de mechanisch klinkende drums voor lief neemt dan hou je een redelijk album over, niets meer en niets minder.
Ik hoor ook een band die hard moet werken om tot dit resultaat te komen.
Geen superhit, geen echt verrassende songs en allemaal keurig tussen de 4 en 6 minuten.

De 3 singles vallen het meest op, "They Dance" vind ik een leuke vrolijke opener en "Quiet Eyes" weet net zoals "Why Do I" mij alleen live echt te overtuigen.
Op zich is er weinig mis mee met de studio versies maar live klinken ze zoveel beter dan pas hoor je hoe sterk ze zijn.

Verder degelijke songs die prima in elkaar zitten, het klinkt lekker redelijk up-tempo maar echt bijblijven doen ze me niet.
Volgens mij zijn ze ook zelden live gespeeld (op "The Hole" tour na dan).
Het experiment wordt enigzins opgezocht in "Jump and Run", een verademing het wat lossere drumwerk hierin.
"Shout in the Dark" is ook wat afwisselender, een pluspunt is dat er geen slechte songs op dit album staan.

Typisch zo'n plaat die je nooit draait, maar reuze meevalt als je dat toch doet.
Was van plan 3 sterren te geven, maar is gewoon 3,5 waard.

Deze ooit alleen maar aangeschaft vanwege Quiet Eyes. Geweldig Earring nummer met dito video... Dolf Brouwers, Jules Deelder, Appolonia van Ravensteijn en natuurlijk Bart Chabot; een ware sterrencast haha. Why Do I is dan ook nog wel te doen maar het overige materiaal is mijn ding niet meer anno 2017.

Niet eens een heel zwak album van de heren, maar naar hun standaarden niet goed genoeg.

De voorganger vond ik nog te gek, deze is zozo.

De singles zijn eigenlijk de beste tracks. They Dance valt op door de blazerssectie, die ook al in Clearnight goed te horen was. Dat past de muziek wel goed.

Leuk om er bij te hebben, maar geen klassieker in hun mooie oevre.

Na het onverwachte succes van Cut(Twilight Zone) en N.E.W.S ( When The Lady Smiles) kwam The Hole.
Letterlijk en figuurlijk het zwarte gat.
Het succes was weer voorbij, ik denk dat men geen behoefte had in het swingende They Dance.
Het deed net wat gedateerd en oubollig aan, maar ook ik begrijp niet waarom het donkere Quiet Eyes niet wist te scoren.
Volgens mij verscheen de single in vier varianten, elke met het hoofd van een ander bandlid, ik had die met Rinus op de voorkant.
Prima clip van Anton Corbijn, die blijkbaar de nodige centen heeft gekost.
Maar ik denk dat de combinatie Dick Maas en Golden Earring beter beviel.
En om eerlijk te zijn, Maas was mede verantwoordelijk voor het terugkerende succes; hoe er ook over zijn clips werd gesproken; spraak barend waren ze zeker, of het nou positief of negatief was.
Ik vind dat de muziek ook niet heel sterk over komt; het lijken wel aan elkaar geplakte stukken van ouder werk, zeker bij een Fatal Flowers achtig nummer als Save the Best for Later.
Why Do I zou later wel zijn waardering krijgen, de unplugged versie op The Naked Truth sloeg veel beter aan.
Terecht trouwens, want dit is echt wel een van de betere Golden Earring nummers, vooral het baswerk van Rinus steekt er ver boven uit; op de rest van de plaat lijkt hij wel onzichtbaar.
Het zou een betere afsluiter zijn dan het zwakkere Shout in the Dark.
Love In Motion is wel weer bar slecht; bijna Stock, Aitken & Waterman achtig.
Aan de productie ligt het niet; het vette geluid past wel bij Golden Earring; The Rolling Stones gebruikten het in deze periode ook; leg Have a Heart maar eens langs One Hit (To the Body) van Dirty Work; ook uit 1986, al werd die plaat ook niet echt goed gewaardeerd.
Al hoor je wel dat de producer een achtergrond als drummer heeft, net als Phil Collins legt hij die sound terug in zijn werk; duidelijk voorbeelden zijn Jane Jane en het begin en einde van Jump and Run.

Vandaag na jaren ook weer eens op de platenspeler gelegd.
Toch een goede plaat hoor. Inderdaad komen de drums hard naar voren in het geluid, maar ook het heerlijke baswerk van Rinus

Had m van de week toevallig ook weer eens liggen.. vind m nu veel beter dan weleer.
Zelfs they dance is best leuk.
Na NEWS nog steeds een stapje terug, maar best heel erg ok.

Ondanks de aanwezigheid van Why Do I (één van mijn top 5 Earring-tracks) is dit album een echte stap terug. Er zit veel te weinig venijn in, het is allemaal wat braaf en vluchtig. De ondergrens van de Earring is dusdanig hoog dat ook hun mindere albums prima te pruimen zijn, maar niet de eerste die ik op zal zetten.

Weinig zinnigs over The Hole te melden, behalve dat ik het album sinds lange tijd twee keer gedraaid heb en wat er tussen Quiet Eyes en Why Do I inzit me niet stoort maar ook niet echt bijblijft. Als die afsluiter klasse is komt dat door de productie niet echt tot uiting hier.

Vandaag is dit album 35 jaar geworden.

Ik vind juist dit wel weer een meer dan prima album. Had wat problemen met cut dat vond ik wat matig en niet pakkend grotendeels. Daar heb ik zeker geen last van met dit album. Nummers als quiet eyes , love in motion, why do i en shout in the dark gaan der bij mij in als koek. Maar ook jump And run en Jane Jane mogen er zijn. Nee denk dat k dit samen met prisoner of the night wel de beste albums vind uit jaren 80 van de Earring!

Nee dit is een matig Earring album. Niet goed genoeg naar hun eigen standaard. Maarrrrrrr wat is Quiet Eyes toch een ongelofelijk lekker nummer. Eigenlijk maakt dat alles in 1 klap goed. Misschien wel stiekem een van hun allerbeste tracks. Geweldig begin ook, dreigend, en dan overgaand in een zalige rocksong die inderdaad wat langer opgerekt had kunnen worden. Wie zei nou dat ie niet gescoord had? Was no 6 in de top 40 , een zeer dikke hit dus. En terecht. Daarom toch een voldoende voor dit verder vrij ondermaatse album.

No 9 dus, 1 weekje in de top10 en totaal 8 weken in de top40. In orde van grootte dus een beetje als Clear night Moonlight of het latere Turn the world around.
Maar waar TZ en WTLS de eerste positie behaalden in de top40 als eerste getrokken single van die betreffende albums, bleef QE als eerste single dus steken op een weekje no9. Dus afgemeten aan de 2 leadsingels in 1982 en 1984 scoort dit wel wat minder. Terwijl ze eigenlijk stiekum nog een keer graag de oversteek dachten te maken richting USA met dat nummer en clip, resulteerde het toch in een kleine teleurstelling.
Wat vooral samenvalt met dit album ( voor mij) is dat inmense concert op het strand in Scheveningen. Wat zou het mooi zijn als die opnames ooit eens mooi opgepoetst en uitgebracht werden.
Ik herinner me nog dat het de alarmschijf was, doorgaans dé tip van de week en vervolgens slechts op no40 binnenkwam. De week erop steeg het overigens wel snel door, wellicht ook omdat de single 4 verschillende hoesjes had.

Zelf vind ik dat ook een matig album van Golden Earring. Het songmateriaal is niet altijd sterk waarbij
They Dance, Quiet Eyes en Why Do I nog de betere zijn al halen ook deze songs lang niet het peil van hun beste hits. De blikkerige, steriele productie is ook een minpunt en het euvel van vele albums in die tijd.

They Dance, de singleversie. Totaal anders dan de alom bekendere versie zoals op dit album.
Rinus hier net herstellende van een gebroken schouder.
https://youtu.be/k8-7nDdTu-c?si=2XI_eQpHggMGAuTe

Dit vind ik dus een te gek album.

Een knallend geluid en een serie opzwepende, meezingbare 'bangers' om u tegen te zeggen. Dat is wat The Hole is.

Deze is toen langs mij heen gegaan. Alleen de 3 singles zijn mij bekend. Quiet Eyes vind ik heel sterk en wat mij betreft één van hun betere songs. Hilarische zwart wit clip met Dolf Brouwers in een soort van hoofdrol.
Why Do I is sympathiek, maar They Dance heb ik nooit wat aan gevonden.
Vreemd eigenlijk dat ik deze nooit heb beluisterd. Ik ging in "86" met een maat naar het strandconcert in Scheveningen en toen was deze al uit.
Ik zal er toch eens werk van maken.

Quiet Eyes en Why Do I heb ik aangevinkt. Op zich goede nummers maar live komen die beter tot hun recht.
Dat is voor mij het probleem met de meeste albums van Golden Earring tussen 1977 en 1990. Niet alleen wisselvallig maar productioneel komen ze ook niet tot hun recht. Als Golden Earring voor een natuurlijke productie kiest of live speelt haalt deze band de beste resultaten.

Save the best for later is het prijsnummer op dit album voor mij. Fantastische tempowisselingen en spanning met een typisch Earring refrein door zowel George als Barry gezongen. Jaren 80 productie inderdaad (maar daar stamt het album ook uit nietwaar?!). Daar hou ik doorgaans wel van. Al is het op dit album wel op het randje af en toe. Jump & run bijvoorbeeld. An sich een geweldig nummer maar door de (overdadige) electronische drums vergeet je dat bijna.

Naast het mysterieuze Quiet Eyes ben ik ook erg gek op het onstuimige Have A Heart. Vooral Hay trekt met zijn lage stem die hele boel overeind. Sowieso vind ik zijn werk altijd lekkerder dan die zeurzang van Kooymans.
En wat is er in hemelsnaam mis met dat geluid? Dat is groots en overrompelend. Dat past precies bij de borstklopperij die The Hole tentoon spreidt.

Het geluid is mij te klinisch, te steriel, te kil, te mechanisch en dat hoor je vooral aan de drums en de te schelle blazers. Dat was al het geval met de voorganger N.E.W.S. en met de opvolger is het nog erger. Vele albums in 1986 lijden daaronder zoals ook de albums van Rolling Stones, Genesis, Paul McCartney, Moody Blues, Frank Zappa, Lou Reed, Alice Cooper, Judas Priest, Saxon, Graham Nash, Manfred Mann's Earth Band en vooral Neil Young. De tweede helft van de jaren '80 vind ik productioneel niet bepaald een sterke periode, reden waarom ik blij was met de opkomst van de grunge begin jaren '90. Niet omdat het grunge is maar omdat de productie terug natuurlijk werd. Natuurlijk zijn er liefhebbers van dit soort blikkerige geluid maar daar hoor ik niet bij.

Het songmateriaal is ook niet altijd sterk. Quiet Eyes is wel een prima hitsingle, het lome Why Do I kan ik ook waarderen maar vind ik beter in de Naked-versie. Opener They Dance mag er zijn maar zou live beter uit de verf komen. Love in Motion, Jane Jane en Jump and Run vind ik te banaal en doen mij weinig. De rest kan ermee door.

Blijkbaar was het songmateriaal voor velen destijds ondergeschikt aan de toentertijd hippe productie.

Waar blijkt dat uit?
Het songmateriaal is in mijn beleving consistenter dan op platen als Cut of News.

Quiet Eyes is naast Vanilla Queen één van de beste nummers van de Earring ooit. De Naked versie was toen juist een hype. Meer nog dan de producties van de 80s. Van They Dance ken ik geen live versie waar ik de studioversie naast kan leggen.

Voor wat betreft de productie: je doelt op de stadionproducties waarbij ik het geluid The Hole juist wat sterker vind dan wat Genesis of The Rolling Stones deden. Nou doet alles wat die twee bands doen mij vrij weinig tot helemaal niets, maar dat terzijde. De 'stadionalbums' van Judas Priest zijn als pakket gewoon dik in orde. Stoer en groots. Al had Ram It Down wat al teveel last van de elektronische drumziekte. Maar goed, de tijd van bandjes die met lange baarden in een kringetje op een houten podiumpje met brandende sjekkies op de lip krukzitliedjes zongen of een beetje voor zich uit jamden, was al een tijdje voorbij.

Op Cut en vooral News stonden inderdaad enkele zwakke broeders. Maar Cut had wel een betere productie en enkele topsongs. Wat mij vooral stoort aan The Hole (en vele albums in die periode) zijn die (mechanische) syndrums.

Cut is ook niet echt een organisch klinkend album, als je het mij vraagt.

Klopt maar het is niet zo erg als News, deze The Hole en vooral Keeper of the Flame .

Je doet net alsof we hier met Mel & Kim of Taylor Dayne te maken hebben.

Die Stock, Aitken & Waterman-producties zijn nog gladder en mechanischer, inderdaad.

Ik ben blij dat we die observatie wel delen.