The Specials - Specials (1979)

Madness waren de buurjongetjes.
Veel lol maken op parkeerplaatsen.
Een balletje trappen.
Het ontwikkelen van een grappig loopje.
Trots op hun huisje, midden in de straat.
Niet vooruit willen denken.
Liever een stapje terug.

The Specials pakten het serieuzer aan.
Zij waren de heersers over de wijken.
Doordachte gangsters.
Alles waar een verbod op stond in handen.
Politiek vanuit de getto.
Achterstandswijken en criminaliteit.

Teksten die een diepere kijk op het leven hadden.
Het huwelijk werd gezien als afsluiting van de jeugd.
Houd afstand van zaadzoekende tienermeisjes.
Voordat je het weet eindig je in een rijtjeshuis.
Elke zondag naar de schoonfamilie.

Begin jaren tachtig werd het Britse land overspoeld door Ska.
Een zeer dansbaar aanstekelijk geluid.
Zwart-wit in kleding.
Zwart-wit in nationaliteiten.
Een verenigde smeltkroes.
De haren netjes kort geschoren.

Vroeger altijd gedacht dat Gangsters door The Cure gezongen werden.
De zang van Terry Hall heeft aardig wat raakvlakken met Robert Smith.
Ook het uiterlijk verschilde toen nog niet veel.
Je kunt dan ook niet veel verwachten van een acht jarig jochie.
Nu van beide bands een groot liefhebber.

The Specials hun debuutalbum is een album dat de nieuwe richting van Ska aangaf in Groot Brittanië. Maar ondertussen ook wel de roots ska niet onder stoelen of banken stak. Een mooie combinatie van de invloeden die ze toen te horen kregen in Groot Brittanië. Skainvloeden waren datzelfde jaar ook al te beluisteren op London Calling van The Clash.

Het is een album dat leuk weg luisterd en waarvan je wel vrolijk wordt en wilt dansen maar wel met de nodige teksten die iets te zeggen hebben. Soms beetje langdradig en teveel van hetzelfde dat is het enige minpunt dat ik echt kan vinden. 4* - kan altijd nog meer worden

In 1979 ging een aanzienlijk deel van mijn zakgeld op aan een abonnement op stripweekblad Eppo. Robert van der Kroft, tekenaar en schrijver van Sjors en Sjimmie, was daarin zichtbaar gecharmeerd van een trend in het land van new wave, te weten ska. Op de muren in zijn verhalen stond namelijk de nodige graffiti, waaronder die van The Specials, The Selecter en Madness. Deze drie skabands beleefden hun doorbraak in Nederland.
Sinds oktober 1976 luisterde ik intensief naar Neerlands enige popzender Hilversum 3. Reggae was daar regelmatig te horen, dankzij mensen als Eric Clapton, Bob Marley en Peter Tosh. Ik had er niet zoveel mee, maar wel hoorde ik graag het genre doorsijpelen bij bandjes als Fischer-Z en The Police. Dan dient zich in ’79 de moeder van reggae aan, ska genaamd. En daar had ik wél wat mee!

Gangsters haalde in oktober dat jaar #11 in de Nationale Hitparade, in februari 1980 werd A Message to You Rudy #35. De liveversie van Too Much too Young was in maart-april een hit, op de debuutplaat treffen we echter de iets langzamere en vooral langere versie aan; die mag er ook zijn.
De teksten gaan over het leven in de stad: werkeloosheid, verschillen in huidskleur, onaardige clubuitsmijters, gespannen huwelijken… Verpakt in vrolijke uptempo ska en soms wordt het langzamer, waardoor het reggae wordt. Altijd in typisch Britse sfeer, vertolkt door die bijzondere stem van Terry Hall, die mij overtuigend vertelt over het bestaan van hem en zijn maatjes. Ska met Britse punkenergie, het leidde tot een aimabel amalgaan.

Mijn andere favorietjes zijn Nite Klub, het hart onder de riem en vermanende vinger van Doesn’t Make it Right, Concrete Jungle met zijn punkachtige hooliganzang in het intro, scheurende gitaartje en dan de vrolijke ska, New Era heeft sixtiesinvloeden in het intro en in Stupid Marriage zijn we oorgetuigen van een rechtszaak. In Little Bitch klinkt plotseling een riff á la Keith Richards (geleend van Rolling Stones' Brown Sugar?), wat al spoedig met Specialssaus wordt overgoten.

De vrolijke, springerige muziek gaat wonderwel samen met de vaak serieuze, maatschappelijk betrokken teksten over het leven in de stadsjungle. De wereld mag er anders uitzien dan in 1979, eigenlijk is er niet zoveel veranderd, getuige de verhalen die voorbijkomen. Genieten!

Klassieker. Dat kan inmiddels wel gesteld worden. Ik vind de plaat veel beter dat toen. Ik draaide recentelijk een live plaat van Joe Jackson en het viel me op hoezeer de heren rond 1979 in dezelfde vijver visten. Hierbij is het geluid van The Specials wel veel authentieker (en de ontwikkeling van Jackson veel indrukwekkender). Mijn indruk is dat de heren op de toppen van hun kunnen spelen op deze plaat. Veel moeilijker moest het niet worden. Dat geeft de plaat het rauwe randje wat het juist zo goed maakt. In 1979 was Madness mijn favoriet. Het is inmiddels meer gelijkgetrokken.

Een aantal nummers knalt werkelijk uit mijn speakers. Ook zoveel jaar later. Eigenlijk ben ik best onder de indruk. De groove is heerlijk, de wisselwerking tussen de ritmesectie en de meer melodische instrumenten is geweldig en de zang heel erg authentiek met de working class accenten uit Engeland en de Caraïben samen. De plaat versie van 'Too Much Too Young' kan ik nu zelfs hebben, ook al is het teveel vulling. Kortom, een volledige herwaardering.