Golden Earring - Paradise in Distress (1999)

Ik vind dit ook geen sterk album. Natuurlijk staan er een paar tracks op die er best mee door kunnen, maar als geheel is dit een slap werk.

Het duurt te lang en ik dwaal steeds af en krijg vaak de behoefte een beter werk op te zetten.

Nog net geen onvoldoende.

Oh ja.. de hoes vind ik ook oerlelijk...

Schitterende nummers inderdaad. Eigenlijk doodzonde dat ze op dit album staan.

Ja dat wel, overigens een kwaal waar wel meer GE hoezen last van hebben.

Goh, wat een negativiteit hier. Want hoewel voorgangers Bloody buccaneers en Face it allebei beter waren, vind ik dit helemaal geen onaardige Earring-plaat. Want mij betreft past de lage beoordeling - zo'n beetje het laagste van alle Earring-albums op de site - daar niet echt bij.

Waar deze plaat vooral onder lijdt, is de gedachte die aan het eind van de vorige eeuw massaal opgeld deed dat een CD minstens een uur muziek diende te bevatten - een opvatting waar we intussen massaal van teruggekomen zijn. Liever een compacte, sterke plaat van 40 tot 45 minuten dan een opgerekt album van ruim een uur dat teveel zwakke broeders telt.

Want dat laatste is hier wel degelijk het geval. Ik tel een handvol ijzersterke nummers in de vorm van Whisper in a crowd, The fighter (vooral die!), Fluid condition (hoewel de versie van Anouk beter is) en in iets mindere mate Darling en de door heerlijk gitaarwerk en dito percussie opgesierde funkrocker Take my hand, close my eyes. Daarnaast staan er nog wel een aantal geslaagde nummers op, maar ook een handvol die de indruk wekken dat ze (te) snel in elkaar zijn geflansd, zoals 42nd street, One night without you en het veel te lang doorzeurende titelnummer.

Echt slecht wordt het nergens, het rockt allemaal lekker door en de heren zijn gelouterd genoeg om het allemaal uitermate professioneel te laten klinken. Maar je hoort ook te vaak dat de band op zijn routine teert. Iets meer 'love sweat' en een iets strengere selectie had wellicht een halve tot hele punt gescheeld in mijn beoordeling. Want inderdaad: ze kunnen beter.

Ik verhoog met een halfje.
Ik begin het album te waarderen. Whisper in a crowd springt er wel echt tussen uit, maar zo slecht als dat ik het destijds vond is het eigenlijk niet.

Nou nou nou zeg, zit ik dan naar een heel andere plaat te luisteren?.... Echt onbegrijpelijk hoe Paradise In Distress niet gewaardeerd wordt.....Het is zeker niet hun beste maar zekers niet hun slechtste! Sterker nog, in mijn beleving zijn de meeste werken uit de jaren 80 niet van het niveau als deze. Apocalypse en met name Darling zijn de nummers die mij doen herinneren aan die tijd (geest). En zijn daarmee de enige tracks die dus onder de maat zijn. Voor de rest zijn alle songs van goed tot zeer goede kwaliteit en Fighter is wellicht inderdaad het sterkst (das dan toch dezelfde plaat..... ).
De productie is groots en met veel zorg omkleed. Zo hoor je veel verschillende vocalen en instrumenten waarvan de blazers mij niet altijd zo bekoren, maar de gospels in de titeltrack vind ik juist wel weer goed gevonden. Zo is er dus heel wat te beleven, van recht toe recht aan rockers (42nd Street) of het heerlijke groovende funktrack Deja Voodoo. Swingen in up-tempo met Evil Love Chain (Rinus!) en Paradise In Distress. En het opzwepende afsluiter Gambler's Blues wat Barry op het lijf geschreven is.
Wat mij betreft een zeer puike plaat dus!

Veel te laag gewaardeerd album inderdaad.
De lat zal wel hoog liggen voor de Golden Earring.
Een aantal nummers behoort zelfs tot hun betere en wel de hit Whisper In A Crowd, The Fighter en Fluid Conduction. Ook het titelnummer en hit mag ik graag horen.
De rest valt eigenlijk ook niet tegen, is de constatering na lang niet gedraaid te hebben. Alleen Deja Voodoo is een beetje een vreemde eend in de bijt, maar niet perse verkeerd.
Kom nog wel een keer terug voor de waardering.

Duidelijk veel te laag, de heren zijn hier juist erg creatief!

Het nadeel van alle albums te willen kennen: heel tijdrovend en je beluistert veel nummers die niet veel voorstellen.
Er is gelukkig ook een voordeel: soms ontdek je een pareltje dat je anders nooit zou leren kennen. Hier is dat 'Take My Hand - Close My Eyes'.