Golden Earring - Paradise in Distress (1999)

Weer een gwn goed album van de golden earring, terwijl het album hiervoor zwaar tegen viel, toch weer een aantal erg goede nrs op deze cd o.a. Paradise in Distress, evil love chain en Whisper in a crwod.

Bij mij wil deze CD niet zo.

Moet je 'm omkeren!

Matige plaat van deze eens zo grote rockers. Hun oude kwaliteiten laten ze alleen nog zien op het podium want ze zijn nog steeds een fantastische liveband. Maar de inspiritatie.................
2*

Zeer matige plaat er staat niks interssants op. Behalve het mooie nummer Whisper in a crowd. En dan ook nog maar wel heel matig maar voor het lekkere rifje Paradise in distress maar voor de rest vind ik dit ronduit slecht. 0,5* voor whisper in a crowd(en een beetje Paradis in distress en nog eens 0,5 sterren erbij voor de hoes die wel geslaafd is dus
1*

De titelsong is best goed te noemen, en Whisper in a Crowd kan er zeker mee door, voor de rest is het skip skip skip, neen, een erg flauw Earring album, helaas.

Weinig echt spetterend album van de hagenezen . Tikkeltje inspiratieloos en feitelijk een herhaling van voorgaand werk .
De Earing rockt degelijk , dat dan weer wel , maar er blijft uiteindelijk te weinig hangen om van een constant geheel te spreken .
Leukste track blijkt ook gelijk de opener en tevens titeltrack , waar een ware rockgospel in verwerkt is .
Whisper In A Crowd is een aardige Kooymansballad , maar heeft uiteindelijk wel weer heel veel overeenkomsten met bijv . Hold Me Now .
Daarna komt de band nauwelijks meer echt op gang en blijken de songs te middelmatig . Duidelijk geen Face It deze , om maar van een echt goede latere Earing plaat te spreken .

Ik snap niet dat dit de laagste scorende earring cd is. Ik denk daar eerder aan Grab It of Love Sweat.

Op de singles na, vind ik alles behoorlijk goed. Zitten toch aardig wat mooie nummers bij: 42nd street, Fluid Conduction, Bad News, Evil Love Chain.

Ik blijf het album aan de zwakke kant vinden, maar wat de titelsong betreft, gevoel voor humor kan hen niet ontzegd worden als je de tekst ziet;

"Devil just bought a brand new penthouse in heaven

There goes the good old neighbourhood on a one way trip to hell

Jesus won't drive nothin' but a shiny white Mercedes
And all the angels gotta settle for second hand Oldsmobile's
The virgin Mary loses faith and starts a chain-reaction
The Lord just stands there weepin' bitter tears in the rain
Ain't that a shame..."

Humor hebben de heren echt wel!

Dit nummer is een eerbetoon aan wijlen Alfred Lagerde.

zeer goed album een soort van vervolg op bloody buccaneers

ik heb hem besteld online krijg hem binnenkort ben benieuwd

the fighter is erg mooi

huh? het lijkt er totaal niet op

ik heb hem laatst weer geluisterd mijn waardering is een stuk lager geworden
alleen de fighter blijft een mooi nummer

Een album van de Earring die in mijn ogen maar matig is. Het begint wel erg sterk met het nummer Paradise in distress( met voicetube). Edwin evers zat in die tijd nog bij Radio 3FM en draaide dit nummer 2 x in zijn ochtendshow. Zijn enthousiastme deed me goed. Helaas werd het verder niet echt opgepikt door de andere radiojocks. Zodat het maar een matig succesje werd

Het album heeft 4 nummers die interessant zijn: Paradise in distress, Whisper in the crowd( Kooijmans op zijn best, gelukkig spoelde hij met dit nummer die vervelende smaak van "Hold me now"weg.) One night without you en ........
The Fighter!!!! Een nummer dat zeker aandacht verdient. Een geinspireerde song wat de opkomst en de ondergang van een bokser verteld. Prachtige tekst en goede muzikale ondersteuning.
Helaas valt de rest van het album dan wel erg in het niet. Numeers als : Darling, Deja voodoo, 42nd street, desperately trying to be different en fluid conduction( wat 2 jaar hiervoor door Anouk veel beter op plaat: "Togethet Alone" was gezet) zijn inderdaad Skipnummers. Blijft er niet veel over.
Zo nu en dan maar het nummer The Fighter opzetten. Had zomaar bij een Rocky-film gepast

Ik moet zeggen dat ik de titelsong ook maar matigjes vind, het opent wel aardig maar zakt daarna al snel in.

Dit album krijgt er met een gemiddelde van 2,65 behoorlijk van langs van iedereen. Ik wil dan nog wel eens iets anders vinden, maar hier kan ik het niet anders dan eens zijn.

Een handvol individuele nummers is aardig, het album als geheel is behoorlijk onder de maat.
The Fighter is dan inderdaad een gunstige uitzondering maar daar had van mij de eerste minuut wel weer van af gemogen.
Voor mij is dan het meest aardige nummer Take my hand - close my eyes.

Ik roep het al langer: ik hoef geen album van 14 nummers die langer dan een uur duren. Bij 8 sterkere nummers van alles bij elkaar een minuut of 40, ben ik tevreden. Die actie is op Paradise in distress overigens heel goed te doen en leidt dan nog tot een iets betere totale beoordeling.

Het blijft natuurlijk de Golden Earring en het moet wel heel erg bont zijn als je daar een onvoldoende op moet plakken. Dat doe ik dan ook niet. Ik wil het aan de andere kant ook niet (meer) vergelijken met de seventies. Maar als je Paradise in distress hebt afgeluisterd weet je dat ze beter kunnen.

Te mager inderdaad. Ze speelden er ook stukken van tijdens het Last Blast Of The Century avontuur, en zelfs live blijft het niet echt hangen.
Het titelstuk vind ik wel lekker.
Het gospelrock sfeertje is wel leuk gevonden.

Een teleurstelling na Face It en Naked II.

Een matig album van deze Haagse rockers. Niet slecht, maar "Paradise in Distress" weet me gewoon maar beperkt te boeien, zeker in relatie tot de hoogtepunten uit hun oeuvre. Wat dat betreft mag "Paradise in Distress" nog niet in de schaduw staan van die albums. Op "Paradise in Distress" is de wisselvalligheid troef. Sommige sterke nummers worden afgewisseld met teveel matige. Af en toe komt een lekker funkende Rinus Gerritsen op bas nog positief uit de hoek, maar over het algemeen ben ik niet erg onder de indruk. Deze mannen kunnen beter en dat is de gedachte die constant in mijn hoofd zit als ik naar "Paradise in Distress" luister. Ook het gebruik van keyboards her en der klinkt geforceerd en past gewoon niet in het geluid van Golden Earring. Dus ondanks enkele oplevingen is "Paradise in Distress" mijn inziens niet constant genoeg om boeiend te blijven. Leuk en aardig zijn termen die bij me op komen, maar nergens echt goed of memorabel.

ik denk dat iedereen wel een album heeft die hij of zei supervet vindt maar verder niemand. Heb dat bij Be Here Now van Oasis maar ook bij deze. Niet echt een earring fan eigenlijk maar dit album klinkt zeker in de auto erg goed. Ik vind juist de laatste paar, stevige nummers goed. The Fighter is meesterlijk en van desperately trying to be different, gamblers blues en 42 nd street ga ik harder rijden.
Volgens mij ben ik dus de enige...

Je bent in ieder geval onderscheidend Luca.
Ik zal verder maar geen preek houden.

Alles klinkt in een auto goed want daar zit nl beweging in. Zelfs dit album THE Earring. In parkeerstand een stuk minder. Kost ook minder dan te hard rijden. Een parkeerbon weegt niet op tegen een fikse parkeer overtreding

Zwak album van de Earring boys

Matig album van de Earring. Destijds op de dag van uitkomen gekocht. Eenmaal thuis viel het echter vies tegen. Het titelnummer begint wel aardig maar draaft veel te lang door. Een minuut of anderhalf minder had het nummer veel goeds gedaan denk ik. The fighter is ook wat mij betreft het enigste échte lichtpuntje op dit album. Fantastische song die, omdat ie op dit zwakke album staat, in de vergetelheid is geraakt. Ik durf te wedden dat als het op Face it of Bloody buccaneers had gestaan het ook veel vaker op de live setlist had gestaan. Whisper in a crowd vind ik trouwens ook nog zeer genietbaar. Er zit een wat vreemde flow in het nummer. Ineens die (hoge) uithaal als het refrein begint. Heel aparte overgang maar daardoor wel pakkend. Opvallend mag ook. Ze speelden destijds inderdaad veel materiaal van dit album live. Maar zoals bikkel al zegt blijven ze zelfs live niet hangen. Zo'n nummer als Evil love chain lijkt nog wel aardig. Maar na een minuut of twee zit je al op het volgende nummer te wachten. Hetzelfde geldt voor Gambler's blues. Nee, op 2 nummers na is het het allemaal net niet.

Heb eens in een interview met Barry Hay gelezen dat Paradise In Distress een conceptueel album was. Als je nummers rondom een thema moet schrijven dan zijn de mogelijkheden beperkt, helemaal als je ook nog een verhaal met kop en staart wilt vertellen.
Overigens vind ik het album over de gehele linie helemaal niet zo slecht, al geef ik meteen toe dat ik voorganger en opvolger meer kan waarderen.
De heren hebben geprobeerd buiten het pad van een standaard album te treden. Dat is niet helemaal geslaagd. Jammer, volgende keer beter. En dat bleek later ook.

Ben benieuwd naar je uitleg waarin dat later bleek

Heer Hendrik schreef: De opvolgers Millbrook U.S.A. en Tit's 'n Ass waren weer betere albums. Dat bedoelde ik. Meer niet.

hmm vind millbrook usa ook geen hoogvlieger ... Tits and ass is inderdaad wel veel beter

Zeer wisselvallige plaat. The Fighter en Whisper in a Crowd behoren tot hun allerbeste werk maar bv Apocalypse... kom op zeg wat dachten ze toen ze dit opnamen

De drive van de laatste drie nummers zorgt ook nog wel voor een positief eindoordeel.

Goed omschreven vigil. Al komt mijn eindscore wat hoger uit.
Wel waardering voor het feit dat ze hun eigen grenzen blijven opzoeken.