Golden Earring - Paradise in Distress (1999)

Een matig album van deze Haagse rockers. Niet slecht, maar "Paradise in Distress" weet me gewoon maar beperkt te boeien, zeker in relatie tot de hoogtepunten uit hun oeuvre. Wat dat betreft mag "Paradise in Distress" nog niet in de schaduw staan van die albums. Op "Paradise in Distress" is de wisselvalligheid troef. Sommige sterke nummers worden afgewisseld met teveel matige. Af en toe komt een lekker funkende Rinus Gerritsen op bas nog positief uit de hoek, maar over het algemeen ben ik niet erg onder de indruk. Deze mannen kunnen beter en dat is de gedachte die constant in mijn hoofd zit als ik naar "Paradise in Distress" luister. Ook het gebruik van keyboards her en der klinkt geforceerd en past gewoon niet in het geluid van Golden Earring. Dus ondanks enkele oplevingen is "Paradise in Distress" mijn inziens niet constant genoeg om boeiend te blijven. Leuk en aardig zijn termen die bij me op komen, maar nergens echt goed of memorabel.

Nou nou nou zeg, zit ik dan naar een heel andere plaat te luisteren?.... Echt onbegrijpelijk hoe Paradise In Distress niet gewaardeerd wordt.....Het is zeker niet hun beste maar zekers niet hun slechtste! Sterker nog, in mijn beleving zijn de meeste werken uit de jaren 80 niet van het niveau als deze. Apocalypse en met name Darling zijn de nummers die mij doen herinneren aan die tijd (geest). En zijn daarmee de enige tracks die dus onder de maat zijn. Voor de rest zijn alle songs van goed tot zeer goede kwaliteit en Fighter is wellicht inderdaad het sterkst (das dan toch dezelfde plaat..... ).
De productie is groots en met veel zorg omkleed. Zo hoor je veel verschillende vocalen en instrumenten waarvan de blazers mij niet altijd zo bekoren, maar de gospels in de titeltrack vind ik juist wel weer goed gevonden. Zo is er dus heel wat te beleven, van recht toe recht aan rockers (42nd Street) of het heerlijke groovende funktrack Deja Voodoo. Swingen in up-tempo met Evil Love Chain (Rinus!) en Paradise In Distress. En het opzwepende afsluiter Gambler's Blues wat Barry op het lijf geschreven is.
Wat mij betreft een zeer puike plaat dus!