Golden Earring - Keeper of the Flame (1989)

Om het album een gedrocht te noemen gaat me wat te ver. Het album is inderdaad onder moeilijke omstandigheden tot stand gekomen. Ik weet niet alle details rondom het FIOD verhaal maar als deze een inval hebben gedaan dan was die onterecht. De groep heeft zelf contact opgenomen met de belastingdienst omdat hun accountant gebruik maakte van de zgn Liechtenstein route om het vermogen van de groep veilig te stellen, en dat was door een wetswijziging een illegale methode geworden.
Cesar Zuiderwijk heeft tijdens de opnames voor Keeper Of The Flame op het punt gestaan uit de groep te stappen omdat hij er nauwelijks aan te pas kwam.
In dat licht bezien zou je kunnen stellen dat dit wederom een kantelpunt was waar de groep zich herpakte en terug kwam met Bloody Buccaneers. Wel bijzonder dat in zo'n moeilijke periode Rinus Gerritsen zo'n mooi compositie aanleverde als 'Distant Love'. En die lijn werd doorgezet op Bloody Buccaneers met 'One Shot Away From Paradise' en op Face It met 'Minute By Minute'.

Dank voor de link nlkink. De cd zelf ken ik dan weer nit, maar bezit wel een aantal andere cd's waarop deze bkantjes of rarities staan. Zo vind je op deze bv ook de single uitvoering van They Dance, klinkt totaal anders dan de uitvoering op the Hole. Ook het leuke King Dark, b kantje van Twilight Zone, vind ik wel een lekker nummer. Deze zijn nergens op een regulier album te vinden, songs als Jessica, Song is over gelukkig wel.

Potverdikke..........--------> One Word

Juweeltje idd, zou niet misstaan tijdens de unplugged optredens. Mooie melodie, de afwisseling tussen Barry en George. Het zou na Turn the world en Distant Love als 3e single worden uitgebracht maar of dit is gebeurd, volgene mij niet. Maar na het floppen van Distant Love ook niet geheel onlogisch

my killer my shadow was toch ook een single?

Klopt maar die was al ruim een jaar daarvoor als single uitgebracht. Deze stond trouwens ook niet op de LP, kwam dus op de cd in 12 inch uitvoering als een soort bonustrack en in 12 evenals nighthwaks. Had ook te maken met het destijds nieuwe medium cd, waardoor er wat ludieke toevoegingen kwamen. Zoals bv ook The Miracle van Queen uit datzelfde jaar een 3tal extra tracks kreeg.
My killer my shadow was de single die op de very best of albums uit begin 1988 de kar moest trekken. En eigenlijk zelfs als soundtrack voor Amsterdamned was geschreven, maar Dick Maas koos voor Lois Lane

Goede songs laten zich niet verpesten door een z.g kille productie en toegevoegde electronica.
"Turn the World Around" is toch een geweldige single ?

Het begint allemaal voortvarend, de opener klinkt lekker misschien juist door alle studio/keyboard toevoegingen zelfs een grappig jazzy tussenstukje erin.
Barry praatt zichzelf door het nummer heen en dat geeft niet want het is toch al een aparte song.
Traditioneler is "Too Much Woman", staat als een huis en klinkt positief zou ik wel eens live willen horen.
"One Word", een ietwat dramatische ballad die een iets soberdere uitvoering had verdiend maar blijft goed.

Bij het titelnummer had ingegrepen moeten worden, zelden zo'n kil log gedrocht gehoord van ze.
Gelukkig daarna die zeer sterke single, helaas geen echt grote hit geworden.
Daarna blijft het behelpen, het lijkt me dat zelfs in 1989 je drumcomputers toch afwisselender kon laten drummen als op het redelijke "Circles" ?
"Say My Prayer" bevat stevig gitaarwerk waarbij de sobere ritmesectie op z'n plaats is, hier klopt het allemaal wel.

Ik heb op youtube "Distant Love" gezet, daarop zie je Rinus op zijn song alleen keyboards spelen best wel bijzonder.
Ik had vroeger alleen de LP dus "Nighthawks" was nieuw voor me maar heb al die tijd dus niets gemist.
Had altijd gedacht dat "My Killer My Shadow" erg goed was maar valt me nu toch tegen, er gebeurt niet al te veel in.
Al met al valt dit album me mee, heb pas de CD en vond vroeger de LP nogal tegenvallen.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 ster, de tegenvallende drumcomputer rond 'm af naar beneden.

Too much woman staat in een liveversie wel op youtube, opgenomen tijdens huispop 1989.
Het titelnummers is eigenlijk de toenmalige bassolo van Rinus, waar men dan maar een sing van maakte. Het tikkende intro zoals je dat hoort, gebruikte hij al een tijdje tijdens zijn solo's destijds, ook de manier waarop hij de gitaar laat meejanken en de wijze waarop Cesar invalt, waren toen al onderdeel daarvan. Daarop is het nummer gebouwd en ben het ook wel met je eens dat het niet echt een kant opgaat. Overigens gebruikt Rinus dit intro tegenwoordig weer in zijn solo

Wat ikzelf wel fijn vind aan deze plaat, is Barry zijn stem. Hij zingt geweldig, zwaar, dreigend, soms ingetogen. Volop volume, power en heerlijk ronkend.

Maar je hebt nog geen sterren aan dit album gehangen? Foutje?

Nope geen foutje Wel goed opgemerkt maar ik geef geen ster(ren) aan albums, idem wat betreft favorieten of top10 lijstjes. Geen behoefte aan ��

Vond deze toch goed meevallen. Distant Love, Turn the World Around en in het bijzonder My Killer My Shadow waren al bekend en gewaardeerd. Can Do That is, compleet met jazzintermezzo, ook erg onderhoudend. Prijsnummer is toch wel One Word.

Niet elke jaren '70 rockband blijft even goed overeind in de jaren '80, maar Golden Earring kan ik juist uit die tijd goed hebben.

Ik snap de lage score niet zo goed. Na het vlakke voorgaande album is dit album weer wat smeriger in de goede zin des woords. De afwisselende zang tussen Hay en Kooymans doet het erg goed en Hay klinkt bij vlagen donker en dreigend.
Turn The World Around heb ik altijd wat op Innuendo van Queen vinden lijken, maar dat kan ook komen door de periode van uitbrengen.

Can Do That kan ik vandaag de dag meer waarderen dan zo veel jaar geleden. Too Much Woman heeft idd. wel iets smerigs en is ook heavy; had niet misstaan op het gitaar-synthesizeralbum Turbo van Judas Priest uit '86. One Word is klasse maar dat kan vervolgens niet van dat logge bakbeest van een titelnummer gezegd worden. Dat behoort wel tot het minste dat de heren op plaat hebben gezet. Des te mooier is Turn the World Around daarna. Circles is een beetje standaard rocknummer en Say My Prayer en Distant Love weer echt goed. Bonustracks worden niet meegenomen in de beoordeling. Geluidstechnisch komt het album, hier op mijn apparatuur, meer tot leven dan The Hole en de songs blijven me ook beter bij dan op dat album. Waardering van Keeper of the Flame gaat omhoog van mijn kant.

Vandaag weer eens gedraaid. Het blijft toch best een lekker album vind ik. Alleen die drumcomputer hè. Zo jammer want de stijl van Cesar herken je uit duizenden. En die mis je hier dus op bijna alle nummers. Toch blijf ik Too much woman, Distant love, One word en Say my prayer prima nummers vinden. En in het geval van Turn the world around en My killer my shadow zelfs geweldige nummers. Het titelnummer, Circles en Nighthawkes daarentegen kunnen me niet echt bekoren. Can do that bungelt daar een beetje tussenin. Een ander pluspunt dat hierboven al meerdere malen wordt aangehaald is het zingen van Barry. Zéér sterk en aangenaam. Is ook weleens anders (geweest). Ik had 'm op 2,5 * staan en wou verhogen naar 3*. Met 3,5* gaat het gemiddelde naar 3*. Doe eens gek dan!

Distant Love is een schitterend nummer. Eerst viel het me niet zo op maar hoe vaker ik er naar luister hoe mooier het wordt.

Eigenlijk staat er geen minder nummer op dit album. Waar de voorgangers nog wel eens last van hebben/hadden. Natuurlijk zijn er uitschieters. Maar het album is als geheel op een behoorlijke goed niveau

Ik durf eigenlijk wel te stellen dat ik dit album qua nummers (bijna) niks vind onderdoen voor z'n opvolger. Dat album klinkt alleen veel fijner doordat Cesar ook daadwerkelijk mee doet. En de productie van John Sonneveld is geweldig. Dat nekt Keeper een beetje. Heb altijd beweert dat Bloody buccaneers veel beter was maar anno nu weet ik dat zo net nog niet. In ieder geval niet 'veel' beter.

Ik vind ook dat deze plaat erg lekker weg luistert.

Minste album van Golden Earring. Vele nummers zijn ondermaats voor hun doen met name het openingsnummer Can Do That dat één van de zwakste Golden Earring-nummers ooit is. Enkel Turn the World Around, Distant Love en My Killer My Shadow ontstijgen de middelmaat. Het geluid is mij ook te kil en te mechanisch met name de drums en doet nog meer afbreuk aan het album.

En van de weinige Earring-albums waar ik nog niet aan toe was gekomen. Trieste nieuws van vandaag een goede aanleiding om deze heren te beluisteren. Bij lange na niet het beste album, maar het valt me reuze mee. Vind het niet minder dat de voorganger (The Hole) in ieder geval. Jaren '80 producties ben ik de laatste jaren beter gaan waarderen, maar dit geluid is wel heel erg dunnetjes als je zo'n geweldige ritmesectie in huis hebt.

Turn The World Around heb ik altijd een fijn nummer gevonden; sinds ik het leerde kennen op The Devil Made Us Do It (die ik na een zaterdag zwoegen in de kassen kon kopen als muzikaal zoekende puber).

Barry zingt inderdaad heel sterk, maar vandaag is het toch George Kooymans die de juiste snaren raakt (pun intended).