Paul McCartney - Driving Rain (2001)

Net als bij Flaming Pie is dit ook weer een zeer mooie hoes!
Ik ken de helft van dit album en die nummers zijn best goed.
'Heather' is een heel mooi nummer.
Dat is een instrumentaal piano nummer,heel mooi!
'Freedom' wat geschreven is ter nagedachtenis van 11 september is ook erg mooi.

Paul (z'n vrouw?) heeft het voor elkaar gekregen een nóg lelijkere hoesfoto te vinden

Ik ken de nummers niet maar ik zie er wel eentje tussenstaan van 10 minuten! Naar mijn weten z'n langste nummer ooit, benieuwd of dat wat is.

4e track = erg h/kinderlijk, 14 = stupide, 15 = oninteressant.
En nu leukere nieuws: iets meer dan de helft van het album komt weg met ruime voldoende. Omdat het weer catchy McCatrney songs zijn. Toch echter niet genoeg om regelmatig en nieuwsgierig te boeien. Een 3.

Op dit album van McCartney staan zeer gevarieerde nummers. Toch vind ik dit album goed in het gehoor liggen. Vergeleken met zijn vorige cd Flaming Pie hoor je hier alle soorten stijlen door elkaar. Sommige vinden dit album middelmatig, waar ik me wel iets bij kan voorstellen. Toch vind ik het een goed album. Goed voor 3*

Dit is echt een goed album, mag er graag naar luisteren. Erg gevarieerd maar mooi. Denk dat ik en van de weinige ben, die Driving Rain kan waarderen. Het nummer Freedom is ook de moeite waard, opgenomen voor de slachtoffers van 9/11. Halfje er bij voor dit album.

Ik heb gisteren 'Rinse the Raindrops' gewdownload.
Wat een weergaloos rocknummer zeg! Denk dat ik dit album maar eens ga aanschaffen.

Goed Zo !

En weer een goed album van Mccartney.
Erg veel variatie op dit album met een beetje experimenteel gehalte wat veel mooie dingen opleverd.
Rinse The Raindrops is bijvoorbeeld een stevig gitaarnummer van 10 min. wat geweldig is!
Riding into Jaipur is een beetje George Harrison met een indië achtig sfeertje. En zo staan er vele van dat soort nummers op. 3,5 ster op dit moment.

Je hebt gelijk! Wat een lelijke hoes, zelfs nog lelijker dan Flaming Pie! Hoe is dat mogelijk?

from a lover to a friend is echt wel heel goed. In de jaren 60 had dit uitgegroeid tot een beatlesklassieker

Volledig mee eens, zeer mooi nummer.

Voor mij 4 sterren, maar leer nu eens zonder DT-fouten te schrijven, jullie allemaal !
.... wat veel mooie dingen opleverT moet met een T natuurlijk (stam + T)

Eigenlijk iets te veel nummers (het is zowat als met A Bigger Bang van de Stones, daar hadden ook wat minder songs de plaat sterker kunnen maken, hier is dat precies hetzelfde vind ik !)
Your Loving Flame, From a Lover to A Friend en voor mij ook dat mooie Riding into Jaipur (vind dat ook nogal Harrison-geïnspireerd).
****
Welke DWANGARBEIDER heeft in de gevangenis trouwens die spuuglelijke HOES ontworpen ???? Een Blinde ??
Jammer van die hoes, alweer maar eens !

Ik vind dat die hoes wel iets heeft van Flaming Pie. Dwz, het plaatje heeft ook een hoge grijswaarde en is vrij vaag.

Dit plaatje kwam ik toevallig tegen in mijn lokale tweede hands platenzaakje, en zeg nou eerlijk, wie laat er voor 5 euro een cd van Paul McCartney liggen. Ik niet dus.

Ik heb dit album al een aantal luisterbeurten gegeven en ik moet zeggen dat ik er behoorlijk positief over ben. Het Mc Cartney gehalte spat van deze plaat af, in dit geval volledig ten goede van de plaat. Het album heeft een leuk assortiment aan verschillende nummertjes en al met al vind ik het terecht als ik deze toch wel mooie plaat beoordeel met 4 sterren.

Euh... "het Mc Cartney gehalte spat eraf ????"

Is dat niet normaal voor een plaat van Paul Mc Cartney ???

Rommelige en wisselvallige plaat met wel een paar hoogtepunten. Rince the raindrops duurt 10 minuten en stijgt de heftigheid van Helter skelter naar de kroon, waanzinnig goed en lekker. Your way is goed en doet aan de periode Ram en wild life denken. Heather, your loving flame en from a lover to a friend zijn erg mooi. Andere nummers zijn weer stukken minder en soms zingt hij als één van de beste zangers die er zijn, als een debiel. Luister maar naar Freedom en magic, alsof hij een dikke tong heeft!!

Men zegt vaak dat McCartney's beste periode begin jaren 70 was, maar als ik naar de afgelopen 10 jaar kijk denk ik iets anders. Flaming Pie, Driving Rain, Chaos and Creation in the Backyard en Memory Almost Full, stuk voor stuk geweldige albums. Volgens mij kan je niet zeggen dat Macca een beste periode heeft, hij heeft gewoon één mindere periode(halfweg jaren 80/halfweg jaren 90).

Mijn favorieten van dit album zijn:
Lonley Road
Your Loving Flame
Riding into Jaipur

Maar ook alle andere nummer zijn uitstekend.

Best apart dat dit album geflopt is, want het is geen slecht album. Er staan zeker een aantal goede nummers op, zoals Lonely Road en Heather. Al moet ik dan wel weer zeggen dat de opvolgers Chaos & Creation in the Backyard en Memory Almost Full beter zijn.

4 sterren voor een pracht album dat toen onterecht is geflopt

Ik vind juist dit soort covers erg mooi. Grijstinten geven altijd een soort grandeur mee en grandeur vind ik iets dat wel staat bij Paul.
Ken het album verder niet, maar als het in de lijn ligt van Flaming Pie ga ik er zeker nog eens achteraan!!

Aardig album. Wel met wat minder hit-ptoentie dan andere platen van McCartney. Ik kan alleen Freedom echt niet aanhoren. Verschrikkelijk.

Deze plaat is waarschijnlijk geflopt omdat in de week dat de plaat uitkwam George Harrison overleed. Vervolgens ging al het (ex) Beatles nieuws naar dit trieste feit. Macca zelf was zodanig van de kaart dat hij niets meer aan promotie voor deze plaat heeft gedaan, hij is geruisloos verschenen en de anonimiteit in vertrokken. De plaat dan hé!

Zou hij "Heather" nu nog live brengen?
Misschien een idee om de plaat heruit te brengen en "Heather" te vervangen door "Linda" of zo....

Al bij al een redelijke plaat, ik vind ze minder sterk dan bijvoorbeeld Flaming Pie of Chaos & Creation in the Backyard, maar lang niet slecht.
I Do, From a Lover To A Friend, Heather en You Loving Flame springen er voor mij wel uit!

Best aardig album van Paul McCartney en voor zijn doen vrij experimenteel maar in zijn geheel minder sterk dan bv. "Flaming Pie". De songs weten hier minder te boeien of bij te blijven. "From a Lover to a Friend", "I Do", "Heather" en "Freedom" vind ik wel de beste hierop.

Wederom een sterk album van Macca, die zich vanaf Flaming Pie wer helemaal hervonden heeft. Nummers als Your Loving Flame, Magic, Lonely Road, From a Lover to A Friend en I Do zijn klassiekers.

Toen deze plaat uitkwam vond ik de plaat wat rommelig en langdradig, maar toch staan er een paar parels op. Voor mij springen het heftige en langste nummer uit zijn carriere Rinse the raindrops, your loving flame en Your way eruit. Dat laatste nummer klinkt als een Macca nummer begin jaren 70, had zo op RAM of Wild life kunnen staan. Is wel zijn minste plaat uit de periode 1997/2008, maar lang niet slecht.

De aanwezigheid van Spinning on an Axis, Back in the Sunshine Again, Riding into Jaipur en Rinse the Raindrops drukken bij mij erg op de totale beleving van dit album. Zonder deze nummers was het een erg ruime 4* geweest. De rest is namelijk weer geweldig.

Raar hè (of leuk), Rinse the Raindrops, Spinning on an axis behoren
juist tot mijn favorieten. Met als absolute uitblinker She's given up talking; een 5+. Your Way is ook van absolute klasse!
Freedom kan mij niet bekoren, ondanks de goede bedoelingen achter dit nummer.
Macca heeft hier weer een cd met klasse afgeleverd.

Ik denk dat daar ook veel van de kracht van Macca in schuilt, er is voor iedereen wel een interessante kant van hem te vinden. Ik ben meer van de 'perfecte popsongs' zoals op dit album bijvoorbeeld I Do, Magic, Your Way en Your Loving Flame.

Daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in, en zijn we het dus wel eens

en zijn we het dus wel eens [/quote]

Ik wist het wel

Smile Away

Een beetje typische, maar toch zeker geen onaardige, cd van Paul McCartney.

In het kader van het "maar weer eens afluisteren" van een aantal albums voor de "Top 00" van Musicmeter, Driving rain uit de kast getrokken.

De plaat staat daar wel te staan, maar zou eigenlijk méér moeten worden gedraaid. Want per saldo doet Drivin' rain namelijk niet onder voor Chaos... (2005) al was het alleen al omdat McCartney op Drivin' rain de rock en vernieuwing bepaalt niet schuwt.

En dat is toch de weg, waar ik mij in kan vinden, bij Paul McCartney. Hij heeft in dat kader ook wel eens misgekleund (McCartney 2, in zekere zin ook Press to play) maar over het algemeen kan ik wel wat van hem hebben.

Sterker nog, de cd's die McCartney heeft uitgebracht in de 21e eeuw, zijn per saldo leuker dan die van de jaren '90, '80 en zelfs gelijkwaardig aan zijn beste werk in de jaren '70. Waarbij aangetekend, dat de jaren '70 natuurlijk verreweg de grootste productie kende en ook het meest bekend zijn.

Hij opent sterk, met een bekend klinkend nummer, Lonely road, dat me sterk doet denken aan een verbetering van een nummer op Off the ground of Flowers in the dirt.

Hoe dan ook, het hele begin houd je redelijk in je stoel, tot en met de titelsong.

I do is dan niet mijn cup of tea, ook bij het iets betere Tiny Bubble verlies ik enige aandacht.

Magic heb ik ook al vaker gehoord uit de koker van McCartney, dat geeft op zich niets, als het maar goed is. Het is in ieder geval beter dan het erg slappe Your way, daar heb ik dan wel weer genoeg van.

Spinning on an Axis begint rustig maar groeit naar één van de hoogtepunten van deze cd. Dat komt, omdat McCartney het nummer weet te voorzien van enige spanning (hij is ook goed bij stem overigens) en naar een aardige finale toewerkt.

Het stevige About you is wat ik graag mag horen van McCartney, jammer dat dat dan weer zo kort is. Aan Heather zal McCartney niet graag willen worden herinnerd, ook ik maak hier graag gebruik van een skipmoment, het is een nummer met een langdurige introotje, dat uiteindelijk tot niets leidt. Linda kreeg betere odes, zal McCartney inmiddels tot zijn eigen vreugde constateren.

Back in the sunshine again is prachtig; Your loving flame valt onder de categorie ballad, nagenoeg ontdaan van elke spanning. Daar waar juist heel aardig getokkeld wordt op Riding in Jaipur. Ik hoor daar zowaar de sitar van George Harrison. Waar ik bij de Beatles geen voorstander van ben. Harrison is overigens in geen velden of wegen op deze cd te bekennen. Hij overleed eind 2001, hetzelfde jaar dat Driving rain verscheen.

Het zijn allemaal nummers die afgaan op één grootse finale, het prachtige Rinse the raindrops. McCartney vlamt meer dan 10 minuten achter elkaar, werkelijk geweldig en grandioos. Helemaal niets van te zeggen, behalve dat ik mij niet herinner dat hij sinds Rinse the raindrops nog een beter nummer heeft geschreven.

Wel, uiteindelijk, betere cd's. Want hoewel Rinse the raindrops op zich al garant staat voor minimaal één ster, komt Driving rain uiteidelijk uit op 4 sterren.

Te weinig voor een notering in mijn top 10 van de jaren '00. Daar staat dan wel Memory almost full op 3.........